شیخ محمد عمران (تولد: 1323– درگذشته‌ی: 1373 خورشیدی) از چهره‌های کم‌نظیر تلاوت و ابتهال مصر و جهان اسلام بود؛ قاری‌ای با شناخت ژرف از مقام‌های موسیقایی و قدرتی شگفت در تبدیل معنا به صوت. این روزها و ماه‌ها، استکبار و تکبر آمریکایی، زهرهای بسیاری در جان ما ریخته است؛ هرچند با نصرت الهی، مجاهدان حزب‌الله و لشکر حق، او را درهم‌کوبیده‌اند. اکنون، گوشِ دل و جان بسپاریم به این شاهکار تاریخی در هنر تلاوت قرآن کریم. در تلاوت سوره‌ی فصلت، از آیه‌ی ۱۵ به بعد، این ویژگی به‌خوبی آشکار می‌شود: از تکبّر قوم عاد در «مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً» تا فرود آمدن «رِیحًا صَرْصَرًا» و سرنوشت ثمود، صدا پیوسته با معنای آیات حرکت می‌کند. عمران قرآن را تنها خوش نمی‌خواند؛ معنا را در دستگاه صوتی خود مجسّم می‌کند. تغییر مقام، کشش صوت و سکوت‌های کوتاهش گویی هر بار زاویه‌ی تازه‌ای از آیه را آشکار می‌سازد. شاید راز ماندگاری تلاوت‌های او همین باشد: در صدای محمد عمران، موسیقی در خدمت کلام قرار می‌گیرد و شنونده پیش از آنکه درباره‌ی معنا بیندیشد، آن را احساس می‌کند. 🌐@drAshiri

‍ 🗒 ناترازی بنزین؛ مسئله قیمت نیست، مسئله دقت در حکمرانی است ▪️ یادداشت | حسن حسن‌خانی: وقتی حدود ۴۰ درصد بنزین کشور روزانه از طریق کارت‌های جایگاه و به‌صورت بی‌نام مصرف می‌شود، وقتی تراکنش‌های بانکی از افرادی حکایت دارد که در یک ماه بیش از ۳۵۰۰ لیتر بنزین مصرف کرده‌اند، وقتی ده‌ها هزار خودروی گران‌قیمت در خیابان‌ها تردد می‌کنند و حتی افرادی مالک بیش از ۲۰ خودروی شخصی هستند، اما هیچ سازوکار مالیاتی مؤثری برای این سطح از مصرف و مالکیت وجود ندارد، نمی‌توان ساده‌ترین راه را انتخاب کرد و هزینه ناترازی را با گران کردن بنزین از همه مردم گرفت. ➖ در چنین الگویی، کارگر، کارمند و راننده‌ای که مصرف عادی و ضروری دارد باید به‌خاطر رفتار گروه کوچکی از بدمصرف‌ها هزینه بیشتری بپردازد؛ در حالی که مسئله اصلی، فقدان استفاده مؤثر از داده و ضعف در هدف‌گیری سیاست است. ➖ از میان ۹۰ میلیون نفر جمعیت و حدود ۳۲ میلیون کارت سوخت، می‌توان برآورد کرد که تعداد مصرف‌کنندگان واقعاً نامتعارف بسیار محدود است؛ شاید در حد ۱۰۰ هزار نفر. البته باید مصرف حرفه‌ای وانت‌ها، تاکسی‌ها و رانندگان پلتفرمی را جدا کرد. مسئله، افرادی هستند که ماهانه بیش از ۳۰۰۰ لیتر مصرف دارند؛ از قاچاقچیان و «شوتی‌ها» تا مصرف‌کنندگان بسیار پرمصرف و غیرضروری. ➖ اگر سیاستگذاری دقیق باشد، تمرکز مالیاتی، نظارتی و محدودکننده بر همین گروه می‌تواند بخش بزرگی از مسئله را هدف قرار دهد؛ اما تصمیم شتاب‌زده، هم ۹۰ میلیون نفر را متحمل هزینه می‌کند و هم الزاماً ناترازی را رفع نخواهد کرد. ➖ در شرایط جنگی، بیش از هر چیز به دقت در تصمیم‌گیری نیاز داریم. دعوای «قیمتی یا غیرقیمتی» نیز بیهوده است؛ سیاستگذار باید همه جعبه‌ابزار خود را به‌کار گیرد. مسئله اصلی انتخاب یک ابزار نیست، بلکه کیفیت و دقت در استفاده از ابزارهاست. #رصد #یادداشت #بنزین 🌐 خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!

🌀«ناترازی بنزین» فقط بهانه‌ای برای گران‌سازی است 🔻سیدنظام‌ الدین موسوی(مستشار دیوان محاسبات): با ۵۰۰ میلیون دلار سرمایه گذاری می‌شد فاز دوم پالایشگاه آبادان را راه‌اندازی کرد و روزانه ۱۵ میلیون لیتر به تولید بنزین کشور اضافه کرد. ‌🔹 یادآوری: کل ناترازی ادعایی ۱۴ میلیون لیتر در روز است . 🌐@drAshiri

رمز موفقیت صلح حدیبیه در آینه بیعت رضوان محمدمهدی خیرجو   در ایامی که برخی با روایت‌های ناقص و گزینشی از صلح حدیبیه، یا با تکرار مکرر و دهان‌پرکن تعابیری چون صلح شرافتمندانه، می‌کوشند از این واقعه تاریخی دستاویزی برای توجیه عادی‌سازی روابط با آمریکا بتراشند، اما بازخوانی دقیق و واقع‌بینانه این واقعه‌ی تاریخی صدر اسلام، پرده از حقیقتی کاملاً وارونه نسبت به نیت و اراده این گروه‌های سیاسی برمی‌دارد؛ همان کسانی که مدعی‌اند، بگذارید مردم زندگی کنند و همه که نمی‌خواهند شهید شوند. واکاوی وقایع صلح حدیبیه از قضا اثبات می‌کند، این تفاهم نه نماد انفعال و عقب‌نشینی از اصول، بلکه مظهر بارز اقتدار، انسجام، مقاومت و تجلی روحیه شهادت‌طلبی مسلمانان بود. بدیهی است و امروز نیک می‌دانیم که این صلح‌نامه، کوتاه آمدن از مبانی و استقلال مسلمین نبود؛ بلکه هراس دشمن از اراده پولادین و خلل‌ناپذیر مسلمانان جان‌برکف بود که مشرکان را وادار به عقب‌نشینی از زیاده‌خواهی‌های خود کرد. این توازن قوا و کوتاه آمدن کفار، دقیقاً در نقطه عطف ماجرای «بیعت رضوان» شکل گرفت که کمتر به آن پرداخته شده است. در ماه ذی‌القعده سال ششم هجری، پیامبر اکرم حضرت محمد مصطفی(ص) به همراه حدود هزار و چهارصد تن از یاران خود، در جامه احرام و بدون سازوبرگ جنگی و تنها به قصد انجام مناسک عمره راهی مکه شدند. با این حال، سران قریش و کفار مکه با نخوت و سرکشی، راه را بر کاروان بستند و مانع ورود آنان به حریم امن الهی شدند. پیامبر اعظم(ص) برای اثبات نیت مسالمت‌آمیز خود و اتمام حجت، پس از فرستادن چند نماینده، در نهایت عثمان بن عفان را برای گفتگو به مکه فرستادند؛ اما بازگشت عثمان به درازا کشید و طولی نکشید که شایعه هولناک شهادت او به دست مشرکان، در اردوگاه مسلمانان در منطقه حدیبیه پیچید. در این لحظه خطیر و پرالتهاب، پیامبر مکرم اسلام(ص) تصمیمی سرنوشت‌ساز گرفتند و یاران را زیر سایه درختی فراخواندند تا عهدی تاریخی ببندند؛ بیعتی که به بیعت رضوان شهرت یافت. حضرت محمد(ص) دست در دست یاران نهاد و از آنان پیمان گرفت که تا پای جان بایستند و هرگز پشت به میدان نبرد نکنند و در صورت حمله کفار مکه، تا آخرین نفر بر عهد خود بمانند و بجنگند. مسلمانان با وجود قلت نفرات و دوری از مدینه و کمبود ادوات جنگ، یک‌صدا و با شوری وصف‌ناپذیر برای بذل جان هم‌پیمان شدند. خبر این انسجام حیرت‌انگیز و آمادگی بی‌چون‌وچرا برای شهادت، توسط دیده‌بانان قریش به مکه مخابره شد. سران قریش دریافتند با جمعی مواجه‌اند که شهادت را رستگاری می‌داند و رویارویی نظامی با آنان پرهزینه‌ترین گزینه خواهد بود و شکست‌شان ممکن نیست؛ از این رو، رعبی عمیق بر دل‌هایشان سایه افکند و سراسیمه سهیل بن عمرو را فرستادند تا به هر قیمتی با انعقاد یک معاهده، مانع از فوران این انگیزه قدسی و جهادی شوند. بدین‌سان، پیمان حدیبیه ثمره مستقیم این بازدارندگی و اقتدار ایمانی مسلمانان شهادت طلب بود.   نادیده گرفتن این واقعه مهم و تاریخی در صلح حدیبیه و غلبه یافتن ادبیات یأس و ضعف مقابل دشمن، یعنی همان فهم نکردن کامل این واقعه بزرگ صدر اسلام که مقدمه فتح مکه شد. در واقعه حدیبیه و بیعت رضوان، مسلمانان با وجود دوری از موطن، کمبود پشتیبانی، تدارکات نظامی و تعداد نفرات کمتر، هرگز کمبودها و کاستی‌های خود را فریاد نزدند تا جبهه کفر را جری‌تر کنند؛ بلکه با نمایش کوبنده همبستگی و روحیه شهادت‌طلبی، دشمن مغرور را از دستیابی به مقاصد شومش ناامید و وادار به عقب‌نشینی کردند. این همان الگوی درخشانی است که در بیانات اخیر رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای(حفظه‌الله تعالی)، در پیام هفته دولت به ظرافت تبیین شد. در دوران خطیری که نظام اسلامی در مسیر وصول به «ایران هرچه قوی‌تر» گام برمی‌دارد، یکی از ضروری‌ترین امور، تبیین قدرت و روایت فتح و قوّت ایران و ملت عزیز آن است. مخابره ضعف، نقص و استیصال در شرایطی که دشمن به‌شدت برای پیشبرد اهداف منحوس خود به روحیه نیاز دارد، نه‌تنها دردی را دوا نمی‌کند، بلکه بزرگ‌ترین کمک به جبهه خصم است و ای‌بسا دل‌های دوستان و همراهان انقلاب را نیز دچار نگرانی، سرگردانی و تحیر سازد. درس مهم بیعت رضوان و ولایت‌پذیری تام و تمام مسلمین برای امروز ما این است که نباید با دیدن ضعف‌ها و مشکلات دچار هراس یا عقب‌نشینی شویم؛ بلکه باید با ایثار و اراده‌ای محکم، شجاعانه و باصلابت گوش به فرمان ولی خدا، پای کار باشیم و نواقص را بدون رودربایستی و فوری و به شیوه عملی و غیراعلامی برطرف کنیم و خم بر ابرو نیاوریم. پرواضح است بیان اشکالات و کمبودها در فضاهای عمومی و رسانه‌ای آنهم توسط مسئولان، نه تنها منجر به صلح و آرامش نمی‌شود، بلکه دشمن سفاک را در تحمیل جنگ و تکرار جنایت‌هایش مصمم‌تر می‌کند.

نکته بعد اینکه، اگر در حدیبیه، روحیه شهادت‌طلبی و ایثار وصف نشدنی مسلمانان جان‌فدای اسلام و پیامبر اعظم(ص) منجر به پیروزی و تحمیل خواست مسلمین شد، در دو جنگ اخیر نیز، همان روحیه‌ی والای شهادت طلبی در میان رزمندگان و نیروهای مسلح در ارتش و سپاه و بسیج و نیروهای انتظامی و امنیتی منجر به متوقف شدن ماشین جنگ دشمن و منصرف شدن او از ادامه‌ی نبرد شد. از طرفی این ایثار و از خودگذشتگی مردم در خیابان‌ها و شجاعت مثال زدنی آنها در حمایت از استقلال کشور بود که دشمن را به عقب‌نشینی و تغییر اهدافش واداشت. فلذا آنان که با هر ادبیاتی و به هر نیتی این روحیه شهادت طلبی را در مردم سرافراز و آگاه ایران و نیروهای مسلح جان برکف کتمان می‌کنند، در واقع مزیت اصلی ایستادگی ایران اسلامی مقابل قدرتهای زورگو را کتمان کرده و طلب جنگ و حمله دشمن به میهن‌مان را دارند! بر اساس آموزه‌ی قرآنی «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ»، آنچه امروز باید روایت و برجسته شود، نقاط قوت، دستاوردها و قدرت درونی ملت ایران است؛ ملتی که با ایثار و شجاعت در برابر دشمن تا بن دندان مسلح ایستاد و هرگز عقب ننشست. تنها با همین نگاه عزتمندانه است که می‌توانیم مانند یاران پیامبر اعظم در جریان حدیبیه، اقتدار بیافرینیم، موازنه قدرت را به نفع جبهه حق تغییر دهیم و دشمن را در اوج توهم قدرتش، وادار به عقب‌نشینی و شکست در محاسباتش کنیم.

🔹️صیانت از آزادی ممکن نیست مگر با آزادی ۴۸ سال از سلب آزادی امام موسی صدر و دو یار همراهش گذشت.

معذرت‌خواهی همتی از مردم رئیس کل بانک مرکزی در نشست علنی مجازی امروز مجلس: 🔹سرویس‌های حاکمیتی بیش از ۱۲۲ هزار بار هدف حملات سایبری قرار گرفته‌اند. 🔹شبکه بانکی باید پیش از وقوع بحران برای استمرار خدمات، حفاظت از اطلاعات و پاسخگویی به مردم آماده باشد. 🔹مردم نباید از خدمات ضروری مالی محروم شوند. 🔹مردم در این مدت اذیت شدند و من از آنان معذرت خواهی می‌کنم و این حداقل کاری است که ما می‌توانیم انجام دهیم.

میدانید مردم عزیز! اگر خدمات بانکی شما دچار اشکال میشود، علتش «ضعف داخلی و مدیریتی» نیست بلکه علتش «حملات دشمن» است! و رئیس بسیار محترم بانک مرکزی، بابت پیامد این علت، عذرخواهی می‌کنند. البته آنچه جای شگفتی دارد این است که چطور اختلال در خدمات بانکی، جای عذرخواهی دارد اما تضعیف وحشتناک پول ملی و نابود کردن دارایی‌ها و پس‌اندازها و سرمایه‌های ریالی مردم، اصلاً مایه‌ی نگرانی و اعتذار‌ ایشان نیست! 🌐@drAshiri

مردم مانع کودتا حسین کچوئیان، جامعه‌شناس و عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، با تأکید بر شکل‌گیری یک «قدرت باطنی» حول هاشمی رفسنجانی و حزب کارگزاران، اظهار داشت که این جریان طی چند دهه بانک‌ها، کارخانه‌ها، رسانه‌ها و سینماها را در اختیار گرفته و اکنون با بستن مجلس، کنارگذاشتن شورای عالی انقلاب فرهنگی، بی‌اختیار کردن شورای عالی فضای مجازی و دخالت صریح در قوه قضاییه، عملاً دیکتاتوری محض برقرار کرده است؛ دیکتاتوری‌ای که به گفته وی تنها به‌خاطر ترس از مردم هنوز به کودتا منجر نشده و شیوه همیشگی‌ این جریان سیاه‌نمایی از انقلاب و معرفی آن جبهه انقلاب به‌عنوان اقلیت رانتی بوده است.

کانال حسین قتیب: ‌اگر خبر آقای مرعشی را درباره شروط چین خوانده‌اید طبیعتا باید این خبر را هم بدانید. خبر در ظاهر ساده است، اما معنای سیاسی آن بسیار فراتر از یک اختلاف لفظی در بیانیه‌ای اقتصادی است. ‌در نشست دو روزه وزرای دارایی و رؤسای بانک‌های مرکزی گروه بیست که در ۳۱ اوت و ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ در اَشویل آمریکا برگزار شد، واشنگتن کوشید متنی را به تصویب برساند که در بند چهارم آن بر ضرورت «عبور آزاد، امن و قابل پیش‌بینی» از تنگه هرمز تأکید شده بود. همه اعضای حاضر با متن موافقت کردند، جز چین. پکن با چهار بند، یعنی بندهای ۴، ۱۰، ۱۱ و ۱۳ مخالفت کرد و همین مخالفت کافی بود تا سند پایانی دیگر «بیانیه مشترک گروه بیست» نباشد و تنها با عنوان «بیانیه رئیس نشست» منتشر شود. وزارت خزانه‌داری آمریکا نیز مخالفت چین را آشکارا در پاورقی متن رسمی ثبت کرد. ‌این تفاوت صرفاً حقوقی یا تشریفاتی نیست. در سازوکار گروه بیست، اجماع اهمیت سیاسی دارد. اگر چین بند چهارم را می‌پذیرفت، آمریکا می‌توانست ادعا کند که بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان، از غرب تا شرق، در مسئله هرمز به موضع مشترکی رسیده‌اند. از آن پس، صورت‌بندی آمریکایی بحران دیگر فقط موضع واشنگتن نبود، بلکه به‌عنوان «موضع جامعه بین‌المللی» عرضه می‌شد. ‌چین دقیقاً مانع شکل‌گیری چنین تصویری شد. ‌با این حال، این مخالفت را نباید به معنای حمایت چین از بسته‌ماندن تنگه هرمز دانست. پکن پیش‌تر موضع خود را روشن کرده بود. وانگ یی، وزیر خارجه چین، در ماه ژوئن خواستار بازگشت سریع کشتیرانی عادی در تنگه هرمز شده و آن را برای ثبات زنجیره‌های تولید و تجارت جهانی ضروری دانسته بود. به گفته اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، هیئت‌های چین و آمریکا در حاشیه همین نشست نیز درباره ضرورت جریان آزاد نفت و کالا از هرمز اشتراک نظر داشتند. بنابراین پیام چین این نیست که ایران حق دارد هرمز را برای مدت نامحدود بسته نگه دارد. ‌موضع پکن ظریف‌تر از یک حمایت ساده از ایران است: هرمز باید باز باشد، اما آمریکا نمی‌تواند نقش خود و اسرائیل در ایجاد جنگ و گسترش بحران را حذف کند و سپس تنها نتیجه جنگ، یعنی اختلال در هرمز، را به مسئله‌ای بین‌المللی علیه ایران تبدیل کند. ‌برای ایران این یک امتیاز دیپلماتیک واقعی است، اما نباید درباره معنای آن اغراق کرد. چین حاضر نیست امنیت انرژی و تجارت خود را فدای ایران کند. پکن به باز بودن هرمز نیاز دارد و اگر بحران ادامه پیدا کند، فشار چین بر تهران نیز افزایش خواهد یافت. ‌بنابراین پیام این اتفاق نه این است که «چین پشت ایران ایستاده» و نه اینکه «چین از بسته بودن هرمز حمایت می‌کند». ‌پیام دقیق‌تر این است: ‌چین حاضر نیست روایت آمریکایی جنگ را به روایت رسمی جهان تبدیل کند. در شرایطی که واشنگتن تلاش می‌کند محاصره دریایی و فشار اقتصادی علیه ایران را از یک سیاست آمریکایی به یک مطالبه بین‌المللی تبدیل کند، همین مقاومت دیپلماتیک پکن اهمیت زیادی دارد.

استوری محسن چاووشی برای بمباران عروسی سیریک