نه عقلمُ با احساسات‌م.

زندگی کردن چِش بود که چسبیدیم به این مرگِ تدریجی؟

تکنولوژی داره به سرعت پیشرفت می‌کنه، ولی متعلق به انسان‌ها و زندگیِ واقعی نیست. دو حالت داره، یه عده از مردم برده‌ی تکنولوژی و رسانه می‌شن و با این روند به مرگ تدریجی ادامه می‌دن، یه عده‌ای دیگه یه جا می‌بُرن و خسته می‌شن و نمی‌تونن و می‌ذارنش کنار. یه دسته‌ی سوم هم که نمی‌دونم تا کجا می‌تونه دووم بیاره و به دسته اول یا دوم نپیونده، مردمی هستن که در حداقلی‌ترین حالت ممکن و بدونِ این که ذهن‌شون درگیر دغدغه‌های پوچ بشه، استفاده‌ی لازم در حد نیازشون رو از فضای مجازی می‌برن.

تکنولوژی و پیشرفت خوبه. ولی متاسفم، من زندگی کردن بدون اینا رو خیلی بیشتر دوست دارم.

امتحان‌های خدا هم ولمون کنن، امتحان‌های مدرسه ول نمی‌کنن.

جالب می‌شد اگر اسمم واقعا زینب سادات می‌بود.

معلم زبانم هنوزم از دهم تا حالا زینب صدام می‌کنه. وقتی داشت باهام حرف می‌زد، می‌گفت دیگه زینبِ من نیستی :) حتی پیش مامانم هم بهم می‌گفت زینب.

دیشب هم فاطمه بهم گفت زینب. بعد خانم نوری گفت زینب بهم میاد. بعد فاطمه گفت فاطمه زینب سادات صدام کنن😂 جدای از شوخی خوشم اومد. فاطمه زینب اسم قشنگیه.

آقا حس‌تون نسبت به کانال چیه؟ واله چه وایبی بهتون میده؟ قبلا این سوال رو توی نخل و نارنج پرسیده بودم و جواب‌هاتون خیلی قشنگ بود. الانم می‌خوام ببینم چه حسی دریافت می‌کنین از اینجا؟ اینجا شبیه چیه براتون؟ https://payamenashenas.ir/alia

فلش بک.

حضرت امیر: نرسیدن خیرت به دوستان، به دوستی آنان با دیگران می‌انجامد.