فلش بک.

حضرت امیر: نرسیدن خیرت به دوستان، به دوستی آنان با دیگران می‌انجامد.

میدونی چیه؟ بعضی وقتا که به آسمون نگاه می‌کنم، می‌بینم، فقط آسمونه که بهم جون میده. حالمو خوب می‌کنه و سر پا نگهم می‌داره.

زندگی ما آدما پر شده از جنگیدنایی که برای هیچه‌. برای توهم‌های غیرواقعی. انگار تو یه برکه که آبش به زحمت به زانو‌هات می‌رسه، تقلا کنی برای نجات پیدا کردن از غرق شدن!

مشکل این‌جاست که تو تمام مدتی که زندگی می‌کنیم، کسی بهمون نمی‌گه پاشو وایسا. تا ببینیم حقیقت چیه و در واقع این همه انرژی مصرف کردیم برای هیچ. برای صفر. و حتی خودمونم به این فکر نمی‌کنیم که این مدل جنگیدنِ پرمصرف و بی‌نتیجه رو، تغییر بدیم؛ بلکه اتفاق جدیدی افتاد و چیز جدیدی فهمیدیم.

بیشتر تقصیر خودمونه البته. خودمون که فکر نمی‌کنیم. فقط مثل آدم‌های آهنی، یه خط سیاه مشخص رو دنبال می‌کنیم بدون این که فکر کنیم چرا باید این کار رو بکنیم و اصلا چرا اینطوری؟ چرا طور دیگه‌ای نه؟ اصلا تهش که چی؟ فکر نمی‌کنیم. جماعتی هستیم که قوه تفکر مغزمون رو پلمپ کردیم.

میدونین چرا؟ چون فکر کردن وجدان رو بیدار می‌کنه. پنجره‌ها رو پاک و شفاف می‌کنه و میشه چیزای جدیدی دید. چون نفسمون اذیت میشه. چون دلش نمی‌خواد. چون می‌خواد راحت باشه به هر قیمتی. ولی ما نمی‌فهمیم که رسیدن به یه چیزایی، یه درخشیدنایی، یه لذت‌هایی، تلاش می‌خواد... جنگیدن واقعی نه دست و پا زدن تو جوب. وقتی میتونی بگی هنرمندی که یه هدف واقعی پیدا کنی و براش واقعی بجنگی. پا بذاری رو راحت‌طلبیِ وجودت و سختی به جون بخری...

شدیم جماعتی که یک بار بیشتر زندگی نمی‌کنن ولی همین یک بار برای چیزایی صرف می‌کنن که هیچن. صفرِ صفرِ صفر. حتی یه دونه صفر هم حق رو ادا می‌کنه چون چند تا صفر هم باز همونه. ولی خب محض نشون دادنِ اهمیت.

علی‌مردان به بی‌بی مریم میگه؛ دیدمت...ترسیدم...ولی نیومدم. دیدمت و نیومدم. می‌خواستی پسرت بیاد. می‌خواستی بیاد کمکت. این روضه آشنا نیست؟ بمیرم برا قلبِ کوچکِ حسنِ کودک و قصه‌ی کوچه...

- قول می‌دین؟ :)

هرچه گویم عشق را شرح بیان تا به عشق آیم خجل باشم از آن - مولوی