یه جا خوندم نوشته بود، کافیه وقتی میری سجده فکر کنی سرت رو گذاشتی روی پای خدا، اون‌وقت دیگه دلت نمی‌خواد سرت رو از سجده برداری و تمام سنگینی قلبت همون پایین جا می‌مونه وقتی میای بالا :)

قلبم یه سنگینی و بارِ اضافه‌ای رو داره به دوش می‌کشه که خودمم نمی‌دونم چیه.

کم بدبختی دارم، باید حرص این بچه‌رم بخورم.

تو قنوت نمازم اینه دعام، توی قیامت و اون ازدحام، دستمُ بگیریُ، باشی باهام...

به چشم تو، بدهکارم... به عشق تو، گرفتارم :)))

فکر می‌کنم یه مدتی تنهایی و دور شدن از آدم‌ها، کمکم می‌کنه. ذهنمو آروم می‌کنه و باعث می‌شه باطریِ خالی‌شده‌م پُر شه باز. ولی اتفاقی که میوفته، اینه که هی بیشتر و بیشتر از آدم‌ها فرار می‌کنم. بیشتر و بیشتر تو تنهایی غرق می‌شم. بیشتر و بیشتر باطریِ مواجه شدنم با اجتماع خالی می‌شه. بیشتر و بیشتر می‌ترسم از برگشتن پیش آدم‌ها. بیشتر و بیشتر ازشون دور می‌شم و دیگه راه برگشت رو پیدا نمی‌کنم. همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه تا روزی که مجبورم کنن تو جمع بشینم و تحمل کنم. ولی هیچی مثل قبل نمی‌شه.

کاش دنیا متوجه بود که من به یه نی‌نی خیلی کوچولو نیاز دارم الان.

یه نی‌نی اینقدی :>>>>>>>>>>

من دلم لک زده برای نوشتنِ یه داستان. یه داستان که با تمام وجود توش غرق بشم و زندگی رو رها کنم و تجربه کنم و بزرگ بشم و احساسات رو تجربه کنم و بیام بیرون.

ما یه سری کلمات رو اصلا درک نمی‌کنیم. فقط تکرارشون می‌کنیم! مثلا شما به این جمله یکم فکر کنید تا به عمق‌ش پی ببرید. فقط به همین جمله. با دلیلش و حکمتش و این چیزاش کاری ندارم. فقط کلماتِ خودِ جمله. «فلسطین مسئله اول جهان اسلام است.» فقط به همین مسئله اول یکم فکر کنید. مسئله اول یعنی چی؟ یعنی چقد مهم؟ اصلا چرا؟