قلبم مچاله شده...

همه چی شبیه خواب می‌مونه!

سلام بر ابراهیم . . .

سوختن چه حکمتی داره تو این مکتب؟

نمی‌دونم چی تو دلت بوده که اینو خوندی آقا سید، ولی اونقد عمیق و خالص بوده که تو تک تک داغ‌هامون، یه دور، نه، صد دور می‌شینیم باهاش تو خلوتِ قلبمون، خُرد خاکشیر می‌کنیم این قلب شکسته رو با این حُزنِ صدات و عمقِ رنجِ کلام‌ت، که خبر چه سنگینه... آره، پُر از درده و بی‌تابی و غم و سوختن. سوختن. سوختن.

معلم‌ها و اساتیدی که بیش از مطلب کتاب در اختیار دانش‌آموز می‌ذارن و بیش از اون چیزی که بابتش حق الزحمه می‌گیرن برای رشد دانش‌آموز زمان و انرژی و توان خرج می‌کنن واقعا برام ستودنی و قابل احترام و باارزش هستن.

بابا می‌گه، خواب آقای رئیسی رو دیده. خواب دیده سر کلاس درسه، آقای رئیسی هم نشسته اما پاشون توی گچه. بابا بهشون گفته شما تشریف ببرید استراحت کنید، چرا اومدید؟ آقا سید به بابا گفته: نه، کارام هنوز تموم نشده، کار مردم مونده هنوز :))))))))))

امروز داشتم فکر می‌کردم، نمازمون رو باید با پیش فرضِ این که اگه الان اول وقت نخونم، از کجا معلوم عمرم قد بده و بتونم بعدا بخونمش، بخونیم. از کجا معلوم؟ شاید این آخرین نماز زندگیمون باشه. اول وقت نباشه شاید قضا بشه.

چرا الان که آقای رئیسی دیگه نیست تازه داریم خدمات‌شون و زحمات‌شون رو منتشر می‌کنیم؟ تو این سه سال کجا بودیم؟

دو تا حسرت به دلِ منِ دهه‌هشتادی می‌مونه. یک. نمی‌تونم دیگه به آقای رئیسی رای بدم و مهر انتخابات و انتخاب ایشون پای شناسنامه‌م بخوره. دو. هیچ‌کاری براشون نکردم...