گلشید در غیبت تابستانه

لب‌هام با اشک تر شد و باز لب کشیدم بر گل‌ها. قداست و لطافت اولین بوسه‌ در دهانم مثل شن‌ریزه‌های شرابه. لب‌های سرخ و تیره‌ی حوّا بارها بر هم خورد و اشک‌ها از تپه‌ی گونه‌‌هاش جاری شدن و میان گل‌برگ لب‌هاش لغزیدند. زانوان لطیف و مستحکم مادرم حوّا وقتی بر روی خاک و خاشاک صحراها کشیده شد و سجده می‌کرد. وقتی زانو می‌زد و اشک‌هاش فرشتگان رو به گریه می‌انداخت. زخم‌های انگشتانش زمانی که چشم‌هاش رو باهاشون می‌پوشوند. اشک‌هاش که رودها رو زنده کرد و رنگ‌هارو در آویخت با مکان. تمام شب‌هایی که متداوم دوید و خارها از زخم کردن تن مقدسش شرم کردن. تمام شب‌هایی که از حال رفت و جبرائیل و میکائیل به دامانش گرفتن. همه‌شون پیچیده شد در قداست و لطافت اولین دیدار لب‌ها. نحوه‌ی ستایش زیبایی مقدس حوّا توسط آدم. تمام اشک‌هایی که حوّا ریخت و لب‌هاش رو تر کرد حالا رد مزه‌شون در بوسه‌هاش می‌لغزه. لحظه‌ای که زمین نفس حبس کرد چون اولین بوسه چیزی جز عبادت نبود. برخورد نرم لب‌های آدم و حوّا ستایش قداست بود و پرستش و عبادت. آن‌قدر نرم و تازه که شکوفه‌های انار و سیب و گندم شرم کردن. در اولین بوسه‌ی زمین.

"حوّا، بهت گفتم که حوّا خیلی زیاد می‌گریسته؟ شب‌های سرد اولین بهار زمین، در تنهایی شیداکنند‌ه‌ی مکان، زمان و تجسم‌های اشتباه. حوّا هر بار که شکوفه های سیب رو می‌دید اشک می‌ریخت، خاک تَر می‌شد و رنگ‌ها قد می‌کشیدن، در اولین بهار زمین. اولین بهار زمین."

چراغ‌هارو خاموش کنید. پرده‌ی آخر. پایان.

دلم برای نحوه‌ای که توسط تو دوست داشته می‌شدم تنگ شده.

‌

تا تو نگاه میکنی، کار من آه کردن است، ای به فدای چشمِ تو ! این چه نگاه کردن است ؟