«علی، به غربت ما رحم کن.»

همیشه همین بود. تیره بودم، سعی کردم تیرگی رو بشورم، سعی نکردم، بودم، نبودم، در هر حالتی همیشه همین بود. مثل مادر جوان مرده برات گریه می‌کنم. پسَم می‌زنی، در رو به روم می‌بندی، نمی‌بری کربلا، می‌گی چه‌قدر زشت شدی گلشید. فرقی نداره. من مثل مادر جوان مرده برات گریه می‌کنم.

-

نفَس قدسیه، زهراء.

پیچوندم. پیام‌ها رفت این‌ور.