‌

چفیه‌ی قرمز و کیف فیروزه‌ای، تلویزیون سمت حرم حضرت عباس. هرگز فراموشش نمی‌کنم. گنبد سیدالشهداء، ازدحام جمعیت، "دعاهامون مستجاب شده"، "من‌هم این‌جام" و البته پدرم که با چشم‌های خواب‌آلود می‌گفت گلشید خانوم جوگیر نشو و خودت‌ و دوستت‌رو گم‌و‌گور نکن.

ولی واقعا گلشید لایق لقب Ma'am و Majesty هست خیلی بهش میاد. اگه گلشید توی سال ۱۹۱۰ میلادی بود ، بنظرم یه بانوی زیبارو با دامن بلند و چشمان آبی تیره توی انگلستان میشد ‌.

یک بار گفتم من اینجام، و بالاخره بودم.

بامداد بود که توی مقام حضرت علی اکبر (ع) توی اون شلوغی هرکی با چفیه قرمز میومد، ذهنم یادِ گلشید می‌کرد-

شب شده، تو روی تخت در اتاق تاریک دراز کشیدی، همه‌چیز خیلی ساکت به‌نظر میاد، به این فکر می‌کنی که پریشب همین موقع کجا بودی و حالا کجایی، احساس معلق بودن بهت دست می‌ده و دوباره این حقیقت بهت هجوم میاره که "من واقعاً ممکنه هرگز به بهشت نرم"

یک‌سال پیش همین موقع‌ها به عنوان یک ممبری که چنلش رو دنبال می‌کرد، خیلی بی‌دلیل توی مشايه یادش افتادم. شب، توی موکبی خلوت با بدنی خسته. هرگز فکر نمی‌کردم امسال اربعین من و اون باشیم و شب‌های درازی از خاطره. از "من این‌جام"، چفیه‌ی قرمز، کیف فیروزه‌ای، میکائیل، "سوپرنچرال چند فصل بود؟"، "فندک افتاد" و از شب‌های درازی دعا و شمع.

من ممبر می‌خوام، ای کاش نفری یه فور بزنید انگیزه بگیرم