خاطره ها عجیب اند، خوب اند اما با به یاد آوردنشان احساس غم میکنی و به این فکر میکنی که گذشته اند و دیگر نمی آیند! اما واقعا باید اینطور باشد؟! منظورم این است که میتوانیم خوشحال باشیم که توانسته ایم آن روز های خوب را زندگی کنیم، هر چند هم که بدانیم دیگر نظیر آن روز ها نخواهد آمد:) - جمله ای از منِ خاطره پرست!

درست شنیدید، منِ خاطره پرست! بله، من خاطره هایم را میپرستم! هر شب آنها را به یاد می آوریم تا به خواب میروم! هر روز آهی میکشم و میگویم یادشان بخیر! هر ثانیه به آنها فکر میکنم و خواستار تجربه آنها فقط برای یک بار دیگر هستم! بله من خاطره هایم را میپرستم! - جمله ای از منِ خاطره پرست!

شاید در آن خاطره ها به دنبال خودم هستم! شاید منِ حقیقی، واقعا در آن خاطره ها به جای مانده! کاش به بهانهٔ برگرداندن خودم هم که شده به ان خاطره ها بروم و دیگر برنگردم! - جمله ای از منِ خاطره پرست!

جالبه!

چه اهمیتی دارد؟! شاید این آخرین بهار مان باشد... - جمله ای از خودم

گاهی از سیاهی لبریزِ قلبم شاید بگی درست میشه، از دید من نه - ناجی

پرسیدم: آمد؟ گفت: آره او آمد - کِی؟! - در سی و دومِ ماه سیزدهمِ سالِ پیش:)

💔

یعنی انقدر قوی بنظر میام که هیچکس نگرانم نیست؟:)

حقیقتا بعضی از آدم‌ها پشیمونم میکنن از اینکه هیچوقت در‌ حقشون بدی نکردم.

کاش منم با اردیبهشت امسال تموم بشم!)

ازت ممنونم که تو شب هایی که هیچ کس نبود، بودی! ممنونم که تو غم هایی که هیچکس نبود؛ بودی! ازت ممنونم🤍