با لب سرخت مرا یاد خدا انداختی روزگارت خوش که از میخانه، مسجد ساختی روی ماه خویش را در برکه می‌دیدی ولی سهم ماهی‌های عاشق را چه خوش پرداختی ما برای با تو بودن عمر خود را باختیم بد نبود ای دوست گاهی هم تو دل می‌باختی من به خاک افتادم اما این جوانمردی نبود می‌توانستی نتازی بر من، اما تاختی ای که گفتی عشق را از یاد بردن سخت نیست «عشق» را شاید، ولی هرگز «مرا» نشناختی. -فاضل‌نظری

به نام خدای روشنِ واژه، به نام صبرِ کوهستان که هنوز در گلوی باد ترانه می‌کارد. ما از سرزمینِ زخم و زنده‌گی آمده‌ایم، جایی که شعر از میانِ خاکستر قد می‌کشد و امید نامِ دیگرِ فرداست. امشب با کلمه آغاز می‌کنیم، با صدایی که از دلِ این خاک تا دلِ جهان راه بلد است. معصومه سادات حلیمی✍ https://eitaa.com/joinchat/2313487855Ce71a70c4db

بچه گنده ۲۳ ساله داره با داداش ۱۴ ساله‌ام جلو تلوزیون فوتبال میبینن.

مثلا مهمونه، ولی واسه فوتبال بچه شدن جفتشون.

پسرا موجودات عجیبین

گوگولی🤏🏼

۴-۰ به نفع اتلتیکو

اقای مهمان داره داداشمو راضی میکنه رئالی شه

بساط داریم

۴-۱