#نامه #نامه_چهاردهم ۱۴مرداد۱۴۰۴| ساعت 11:07 صبح به وقت نجف-عراق. حالا همان جایی نشستم که سال پیش با تو از اینجا صحبت میکردیم ، با تو و درباره تو، خودم و حال خوب بینمان... از تو و طرح لبخندت، از عاشقانه های کتاب پریدخت و عشق ناب محمود و پریدخت. آنها همه بهانه بودند ، ناب تویی، کتاب تویی، خانه تویی...به قول محمود 《و اَنت حلُُ بهذاَ البلد》؛ که تو سا‌کن این خانه ای:)... حالا‌آن کتاب خوانده شده، یکسال گذشته، من هم مثل آن کتاب روی میز جا مانده ام و احساساتم در ورق ورق کتاب دفن شده اند و به گفته پریدخت ما که دلمان نخ کش و چروکیده هست، حالا من میگویم که ما تمام شدیم تصدقت گردم. خلاصه‌که قاعده به راه نیست. می‌گویند خدا با صابران است، ما هم صبر می کنیم که تمام ما همین کاسه صبرمان است. بوسه به پیوست است. تقدیمِ تو، از جان عزیز تر.

Keep laughing.

توی زندگیم، دلم آدمی مثل بابا اسماعیلو میخواد.

فانوس سر در ورودی خانه‌اش واقع در دامنه کوه، روشن است و پرنور؛ خانه، خانه‌ی عزیز. پناهگاهی گرم و راحت، تنها جایی که همه چیز عالی است. هنگام باز کردن در اتاق با صدای بلند اعلام می‌کند من آمدم! روحیه‌اش فوق العاده است. داخل خانه سکوت محض است، اما این موضوع جلوی استاد را نمی‌گیرد. در حالی که دسته گل را مثل مشعل در دست گرفته، از راهروهای خانه عبور می‌کند و وارد اتاق کارش می‌شود. من آمدم. توی باران گیر افتادم؛ عجب افتضاحی! این‌ها را دوست داری؟ به من گفته‌اند همه چیز درست همانطور که می‌خواهم می‌شود. «استاد با قاب عکسی حرف می‌زند که بالای میز کارش قرار دارد. داخل قاب، عکس زنی قرار دارد که اندکی پیش استاد برای همیشه از او جدا شد.» صفحه ۳۲.

شیرینی‌ها رو شب‌هنگام‌ نپز، بخواب.

ماه.