هزار‌بسته‌مُسکن،فدایِ‌این‌«غمِ»برنا.

به یقین بعدِ مرگمان کسی یادمان نمی‌کند . و فردای مرگمان مارا فراموش می کنند . و مارا به زمین سرد می‌سپارند . اما خیابان‌ها یادت را در آغوش می‌گیرند . و به خاطر می‌سپارند وقتی را که دلت غم داشت و کسی نفهمید ... و گنجشک ها صدایت می‌شوند . و آواز سرمی‌دهند جنون‌ات را اینجا از آدم‌ها هیچ‌نمی‌خواهیم که هیچ‌اند اینجا درخت ها مارا می‌فهمند .. پرستو هایِ دلتنگِ مهاجر و خاکِ سرد که طاقتش طاق می‌شود از این رنج و از‌ این عشق که قسمت نبود، و سوخت در دلمان و به شعله کشید صبرمان را ... -ف. #صندوق‌پستی #بخش‌دوم

قطره بودیم ولی وصل به دریا نشدیم.

:)

کتاب ها خیلی غمگین‌شدند.