به نام خدای روشنِ واژه، به نام صبرِ کوهستان که هنوز در گلوی باد ترانه می‌کارد. ما از سرزمینِ زخم و زنده‌گی آمده‌ایم، جایی که شعر از میانِ خاکستر قد می‌کشد و امید نامِ دیگرِ فرداست. امشب با کلمه آغاز می‌کنیم، با صدایی که از دلِ این خاک تا دلِ جهان راه بلد است. معصومه سادات حلیمی✍ https://eitaa.com/joinchat/2313487855Ce71a70c4db

ماه رمضون بیاد منو بشوره ببره فقط.

آره. صبر کن آدمی‌زاد.

بوی ادکلنم منو خیلی غمگین میکنه.

هم پاتو تکون بده هم پوست لبتو بکن.