السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا بَقِیَّةَ اللَّهِ، عَظَّمَ اللَّهُ لَکَ الْأَجْرَ فِی مُصَابِ جَدِّکَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلَامُ.

امروز به جای بقیه هم گریه کنیم. به جای کسایی که رو تخت بیمارستانن‌. یا درگیر کدوم بندِ زندان شهر هستن یا هرکسی که درگیر نفسِ وامونده‌ست. به جای کسایی که صحرای دلشون بارون نمی‌زنه. به جای کسایی که حتی امروز هم تو پارتی و مجلس رقص و آوازن‌ و محرم و عاشورا تو ذهنشون نیست. به جای کسایی که پدر مادر مذهبی ندارن و از مجلس و هیات محرومن‌. به جای مجاهدینی‌ که تو شهرک‌های موشکی و پای لانچر آماده‌باشن. به جای مهاجرانی که تو غربتِ کفر تو اتاقشون‌ تنهان. به جای همه.. حتی به جای شهدا! یاد شهدا باشیم تا اونا هم یاد ما که تو جهنم دنیاییم‌ باشن.. @ir_tavabin

↴ مارا‌به‌جبر‌هم‌که‌شده‌سر‌به‌راه‌کن خیری‌ندیده‌ایم‌از‌این‌اختیار‌ها... @ebrahimi_mahdi110

امام رضا عليه السلام : إنَّ يَومَ الحُسَينِ أقرَحَ جُفُونَنا و أسبَلَ دُمُوعَنا و أذَلَّ عَزيزَنا روز شهادت حسين عليه السلام پلکهای ما را مجروح ، اشك هاى ما را روان و عزيز ما را خوار كرد ___ 🏴 «سه‌تاپ» | قرارهای هماهنگ معنوی، معرفتی @setup_ir

🏴 میخواهیم برویم کربلا آیت الله بهجت رضوان الله علیه: مجلس روضه را حساب بکنید که کربلاست. آن آقا بالای منبر میگفته‌است : وقتی میخواهید به روضه بروید، اگر از شما سؤال کردند که کجا میخواهید بروید؟ نگویید میخواهید بروید روضه بگویید: میخواهیم برویم کربلا 📌خدایا،برای حضور در عصر عاشورای کربلاکمکمان کن🤲 @ebrahimi_mahdi110

فردا باید تیپ بزنم. باید ساعت بندازم. باید کفشی که واسه خواستگاریِ شیراز گرفته بودم رو دوباره بپوشم و انقدر واکسش بزنم که مثل روزگارم، سیاهِ سیاه بشه. روی نبض دست و رگ گردنم عطر بزنم. پیرهن یقه‌دیپلمات سفید و کت مشکی رو بپوشم و برم اُپال یا پالادیوم‌ یا کوروش‌مال یا هر مالِ دیگه‌ای که معمولا پولدارها می‌رن خرید. باید حواسم باشه آروم راه برم. نگاهم سنگین باشه. مستقیم به کسی نگاه نکنم. لازم نیست جواب سلامِ فروشنده رو بدم، فقط سر تکون می‌دم. هر از چندگاهی ساعتم رو چک کنم. قبل از حرف زدن کمی سرفه کنم. جنس رو که از فروشنده خواستم بیاره بذاره جلوم، تا خواست قیمت رو بگه، بگم نه قیمتش مهم نیست. بعد الکی بخندم و بگم اتفاقاً هرچی‌ گرون‌تر، بهتر! هرکی‌ هم پول نداره خب نخره! مجبوره مگه؟ اینارو به فروشنده‌ نباید بگم که فکر کنه واسه خودش کسیه! باید رو به بقیه لباس‌ها بگم، یا نهایتاً رو به یکی از مانکن‌ها. نباید به فروشنده‌ها بگم داداش شرمنده. باید بگم جناب ببخشید یک لحظه. و بعد کلی بیشتر از یک لحظه معطلش کنم. پول‌ می‌گیره اینجا خدمات بده دیگه! باید برم دست بذارم رو گرون‌ترین جنس‌ها. بهترین کیفیت‌ها. اونایی که تن مهمون‌های صداوسیما هست. یا سمت اندرزگو و قیطریه و سعادت‌آباد و شهرک می‌پوشن. لباس اونایی که وقتی لباس می‌خرن که لباس قبلی‌ها دلشون رو زده نه وقتی که پاره و خراب و کهنه شده. باید اون شلواری رو بپوشم که می‌دن خشک‌شویی‌ها بشورن مبادا به پارچه‌ی حساسش لک بیفته. لباس اونایی که هنو هیچی نگفته به تریج‌ قباشون‌ برمیخوره. باید از هرچی دلم می‌خواد بخرم نه هرچی لازم دارم. دیگه لازم نیست کفشی بخری که مثل سگ کار کنه بلکه باید کفشی باشه که قشنگ باشه. شلوارش اگه جنس خوب و قیمتش مناسب بود دو تا نمی‌خرم، یکی کافیه! هروقت لازم شد میام یکی دیگه می‌خرم دیگه. بعد همه خرید‌ها رو می‌ذارم جلوی صندوق‌دار تا حساب کنه. بهش می‌گم شاگردتون‌ تا دم ماشین بیاره برام. لطفاً و اگه زحمتی نیست و ممنون می‌شم هم نمی‌گم. انعام هم نمی‌دم. بعدش هم تشکر نمی‌کنم. صندوق‌دار که گفت جناب قابل‌تون رو نداره نمی‌پرسم چقدر شد؟ کارت بانک ملی رو می‌ذارم جلوش تا بکشه. رمز رو هم تا نپرسه نمی‌گم. وقتی پرسید و زد و دید و یادش افتاد کارت‌های بانک ملی و سپه و صادرات و تجارت کار نمی‌کنه اخم می‌کنم. شاکی می‌شم. می‌گم خانوم یعنی چی؟ مسخره کردید؟ جنس‌ها رو می‌ذارم و عصبی میام بیرون. میام بیرون ببینم پولدار و بی‌شعور بودن هم‌زمان چه حالی می‌ده، وگرنه من کجا این‌جاها و این‌کارا کجا بلا به دور.. سید مصطفی موسوی مغروریان‌ @ir_tavabin

ببخشید ولی واااا😂😂😂😂😂😂😂😂😂

یعنی چی 😂😂😂