🔻#صوت| زنان و حماسه بخش اول 🎙دکتر فریبا علاسوند، عضو هیئت علمی پژوهشکده زن و خانواده زنان، صبور در میدانند؛ نقش زنان در برنامه‌های خیابانی بسیار پررنگ بود؛ به‌خصوص زنانی که با چادر در این صف‌ها حضور دارند که من نام آنها را «مسجدهای متحرک» می‌گذارم که دقیقا با نوع پوشش خود اعلام می‌کنند که به چه پایگاه فکری و آرمان‌خواهی تعلق دارند و از موضع یک دین‌دار از خاک خودشان و تمامیت اعتقادی خود نشان‌دارانه و پرچم‌دارانه دفاع می‌کنند. 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻زنان: سرمایه‌گذاری امام شهید و میدان‌داری خیابان‌ها (۱) مهدیه محمدی عراقی، دکتری حقوق خصوصی و پژوهشگر پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی 🔸#یادداشت_اختصاصی از جنبه‌های مختلفی می‌توان درباره زنان سخن گفت. یکی از مهم‌ترین این جنبه‌ها جایگاه و نقش آنان در مسیر پیشرفت جامعه است. در میان انبوه سرمایه‌گذاری‌های مادی و معنوی که برای تعالی و پیشرفت نظام جمهوری اسلامی ایران سامان گرفت، یکی از عمیق‌ترین و پربازده‌ترین آنها، سرمایه‌گذاری بر روی زنان، بوده است. سرمایه‌گذاری بر روی زنان، به معنای باور به توانایی‌های بی‌کران این قشر عظیم و فراهم آوردن بستری برای شکوفایی آنان در عرصه‌های مختلف است. بعد انقلاب اسلامی و با افول دیدگاه «زن به منزله کالا» و نگاه‌های متحجرانه به زن و تأکید بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، امام خمینی (ره) بر نقش اجتماعی زنان، بستری برای حضور آنان در جامعه فراهم گردید. در آن زمان برخی علما و بزرگان دینی، حضور زنان را حتی در حدّ شرکت در تظاهرات برنمی‌تابیدند. امام شهید، آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (ره) در این باره می‌فرمایند: «بودند بزرگانی از علما که ما با اینها بگومگو داشتیم، که اصلاً زنها در تظاهرات شرکت بکنند یا نکنند! آنها می‌گفتند زنها در تظاهرات شرکت نکنند. آن حصار محکمی که انسان به او تکیه می‌داد، خاطرجمع می‌شد، تا بتواند در مقابل اینجور نظراتی که از مراکز مهمی هم ارائه می‌شد، بایستد، حصار رأی امام و فکر امام و عزم امام بود» (۱۳۹۰/۱۰/۱۴). این‌بار، قرار بود زن به مثابه سوژه انقلایی، خود در جامعه در کنار مردان میدان‌داری کند. بعد از سال‌های ابتدایی انقلاب و با پایان جنگ تحمیلی این نگاه با مدیریت و درایت امام شهید، مجال بیشتری برای ظهور یافت. تأکیدات مکرر ایشان بر حضور اجتماعی زنان و نقش و جایگاه آنان در جامعه، این فرصت را بیش از پیش فراهم کرد. آمارهای جهانی هم موید این دیدگاه انقلابی بود. مثلاً برخی پژوهش‌ها با توجه به آمار جهانی نشان می دهند که در تقریباً ۴۰ ساله اخیر، هیچ نظامی در دنیا به اندازه جمهوری اسلامی ایران موفق به ارتقای سواد زنان نشده است. ایران رتبه اول ارتقای سواد زنان در جهان را در بازه زمانی میان سال های ۱۳۵۵ تا ۱۳۹۷ به خود اختصاص داده است. نرخ باسوادی زنان جوان(۱۵ تا ۲۴ ساله ) از ۴۲ درصد در سال ۱۳۵۵ به ۹۹ درصد در سال ۱۳۹۷ تغییر کرده است و این یعنی جهشی عجیب و خیره‌کننده. البته امام شهید با صراحت و بدون هیچ لکنتی، دیدگاه غربی درباره زن و سبک زندگی غربی دراین‌باره را برنمی‌تابید: «ما سر تا پا اعتراض به منطق غربی و روش غربی و سبک زندگی غربی در مورد زنیم؛ معتقدیم آنها به زن دارند ظلم می‌کنند» (۱۳۹۹/۱۱/۱۵). در اندیشه ایشان حتی پیروزی در جنگ تحمیلی علیه متجاوزگران به حضور زنان گره می‌خورد: «اگر در جنگی كه هشت سال بر ما تحمیل شد، زنان ما، بانوان كشور ما در میدان جنگ، در عرصه‌ی عظیم ملی حضور نمی‌داشتند، ما در این آزمایش دشوار و پر محنت پیروز نمی‌شدیم (۱۳۹۱/۰۴/۲۱). 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻زنان: سرمایه‌گذاری امام شهید و میدان‌داری خیابان‌ها(۲) مهدیه محمدی عراقی، دکتری حقوق خصوصی و پژوهشگر پژوهشگاه علوم و معارف انقلاب اسلامی 🔶#یادداشت_اختصاصی در این تفکر اساساً موفقیت در هر حرکت اجتماعی به حضور زنان وابسته است:«اگر زنان در حركت اجتماعی یك ملتی حضور نداشته باشند، آن حركت به جائی نخواهد رسید، موفق نخواهد شد. اگر زنان در یك حركت حضور پیدا بكنند، یك حضور جدی و آگاهانه و از روی بصیرت، آن حركت به طور مضاعف پیشرفت خواهد كرد»(۱۳۹۱/۰۴/۲۱). ایشان با اینکه معتقد بودند بعد از پیروزی انقلاب، درباره زنان و تلاش برای دفاع از حقوق آنان، فعّالیت‌های زیادی انجام شده، اما آن را کافی نمی‌دانست:«در عین حال درباره مسأله‌ی زن، حقوق زن، رفع ستم از زنان و فراهم کردن زمینه‌های مناسب برای زنان کشورمان، لازم است کار فرهنگی بزرگی انجام گیرد»(۱۳۷۶/۰۷/۳۰). امام شهید این حضور را به عرصه‌های گوناگون تسری می‌دادند:«امروز هم در میدان سیاست، در میدان فرهنگ، در میدان انقلاب، در فعّالیت‌های مقابل چشم دشمنان جهانی، زنان ما حضور فعّال دارند»(۱۳۷۵/۱۲/۲۰). با این وجود او بر این باور بود این سوژه انقلابی باید در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری در مسائل کلان جامعه نقش ایفا کند. برای ایشان به‌کارگیریِ زنانِ فرزانه‌، کارآمد، مجرّب، دانشمند و عاقل و فهمیده‌، در‌ رده‌های گوناگونِ تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری کشور اهمیت داشت و برای این مهم به دنبال راهکار بود (۱۴۰۱/۱۰/۱۴). با توجه به این مطالب، اکنون می‌توان در این جنگ تحمیلی و در این شرایط حساس و خطیر، درزمانی‌که خیابان‌های ایران به بخشی از جنگ بدل شده، ثمره سرمایه‌گذاری ‌ویژه امام شهید را به روشنی مشاهده کرد. زن تمدن‌ساز ایرانی با اقتدار خیره‌کننده و با احتمال بمباران دشمن از میدانِ خیابان صیانت می‌کنند. زن تربیت‌یافته امام شهید، راه نفوذ از درون را بر دشمن حرامیِ متجاوز بسته است.افزون بر این حضور، او روایت‌گری این میدان را زینب‌وار به دوش می‌کشد. اگر این مردان هستند که در پشت لانچرها مید آن نبرد را مدیریت می‌کنند، ‌زنان این مرز و بوم خیابان را به تصرف خویش درآورده‌اند. خیابان سرشار است از حماسه‌های مقدسی که این زنان رقم زده‌اند. زن انقلابی ایرانی از امام کبیر و امام شهیدش آموخته که خود را نسبت با ارزش‌ها و آرمان‌های انقلاب مسئول ببیند. او در هر جایگاه و مقامی است، پزشک، استاد دانشگاه، وکیل، خانه‌دار و ... به میدان آمده تا از انقلاب اسلامی خویش تا پای جان پاسداری کند. او پاسدار است در میدانِ خیابان. چه زیبا امامین انقلاب این سرمایه عظیم را فهم کردند و امروز انقلاب اسلامی ثمره آن را می‌چشد. 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻#صوت| زنان و حماسه بخش دوم 🎙دکتر فریبا علاسوند، عضو هیئت علمی پژوهشکده زن و خانواده امروزه به برکت انقلاب اسلامی، جامعه ایرانی یک جامعۀ کاملاً تحصیل‌کرده است که بخش زیادی از این جامعه دارای مغزهای تحلیلی و افکار سناریوساز آینده‌اند. امروز به‌واقع وقت آن رسیده که زنان استراتژیست‌ ما از پایگاه انقلاب اسلامی و آرمان‌گرایی به تحلیل وضعیت موجود و آیندۀ فردا بپردازند. 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

✳️زنان قوی‌تر از مردان شعار می‌دادند! این زنان که با چادر، با حجاب اسلامی، بعضی بچه‌هایی به دستشان گرفتند. صدها هزار زن مسلمان خیابان‌ها را در همه شهرها پر کرده بودند و قوی‌تر از مردان شعار می‌دادند؛ احساس می‌کردیم که چه ضایعۀ عظیمی در طول سالیان دراز گریبانگیر ما بوده است. زن مسلمان ایرانی را از دور خارج کرده بودند، می‌خواستند نیمی از جمعیت را در وهلۀ اول و نیمۀ دیگر یعنی مردها را در درجۀ بعد از میدان اندیشیدن و پرداختن به امور جدی جامعه خارج بکنند؛ متأسفانه تا حدود زیادی هم موفق شده بودند. ۱۳۶۳/۱۲/۲۱ | #بیانات_رهبر_شهید ➕دانلود شماره دوم ویژه‌نامه جنگ رمضان 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻به بهانه خواهری، قتل عام کردند! حمیده عرب سرخی، دانشجوی ارشد جامعه‌شناسی 🔹️ #گزیده_ویژه‌نامه در این یادداشت، تمرکز ما بر فصل دوم آن یعنی «زنان در فلسطین و پیوند آن با تاریخ» قرار دارد. در این فصل، نویسنده دو گروه از زنان حاشیه‌نشین (زنان فلسطینی و زنان میزراهی) را بررسی می‌کند. او نشان می‌دهد که این دو گروه به‌طور تاریخی ازسوی نظام صهیونیستی مورد ستم، تبعیض و استعمار در اشکال مختلف قرار گرفته‌اند... براساس داده‌های کتاب، زنان فلسطینی و میزراهی پایین‌ترین سطح درآمدی را در جامعه دارند و مشاغل آن‌ها عمدتاً در حوزه‌هایی چون مراقبت، آموزش و خدمات متمرکز است. این امر نشان‌دهندۀ وجود یک تقسیم‌بندی جنسیتی عمیق در ساختار اشتغال است؛ برای مثال، زنان اشکنازی بیشتر در مشاغل مدیریتی و حرفه‌ای حضور دارند، درحالی‌‌که زنان فلسطینی به کارهای کارگری و خدماتی مشغول‌اند... ابدو معتقد است که فمینیسم اشکنازی گرفتار اصلی است به نام «فرهنگ‌گرایی» یا Culturalist که به دیدگاه محمود ممدانی اشاره می‌کند که نخستین‌بار مفهوم «گفتمان فرهنگی» را مطرح کرده است. ممدانی بر اهمیت مؤلفه‌هایی چون ملی‌گرایی، دین، سنت و خانواده در ساختارهای ایدئولوژیک تأکید دارد؛ اما یادآور می‌شود که چنین گفتمانی غالباً کمترین توجه را به شرایط تاریخی و زمینه‌های مادی واقعی معطوف می‌کند که براساس آن، ستم وارده بر زنان فلسطینی به فرهنگ خانواده و ملی‌گرایی نسبت داده می‌شود؛ درحالی‌که نقش دولت استعمارگر صهیونیستی و ساختار نژادپرستانه‌ای نادیده گرفته می‌شود که این ستم را ممکن ساخته است. در این فصل، نویسنده به پژوهش‌های اشخاصی چون شیلی کاتز اشاره می‌کند که از اصلی با عنوان «اصل خواهری» (Sisterhood Principle) سخن می‌گوید. نویسنده این اصل را «تخیلی» می‌داند؛ زیرا گویی نوعی همبستگی خیالی میان زنان صهیونیست و فلسطینی ترسیم می‌کند و ستم‌های عینی و پنهانی که بر زنان فلسطینی روا داشته شده را نادیده می‌گیرد... نویسنده یادآور می‌شود که زنان اشکنازی نه‌تنها قربانی نظام مردسالارانه و نژادپرستانۀ جامعۀ صهیونیستی نبودند، بلکه خود، بخشی از این نظام و در اعمال خشونت و استعمار نقش داشتند. او به‌عنوان نمونه به مشارکت آنان در فاجعۀ تاریخی قتل‌عام «دیر یاسین» اشاره می‌کند. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، یعنی پیش از اعلام رسمی موجودیت اسرائیل، رخ داد. درگیری‌ها در آن زمان به اوج خود رسیده بود. ➕️دانلود‌ فایل ویژه‌نامه از کانال مجله اقلیما 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻بازنمایی زن در تاریخ پیدایش یهود حجت‌الاسلام مرتضی امیری، استاد سطوح عالی حوزه علمیه و یهودپژوه 🔹 #گزیده_ویژه‌نامه در آثار آحاد هاشارون و وایزمان، بنیان‌‌گذاران سازمان جهانی صهیونیست‌ها، این تلقی (نقش غیر مستقل زن) به‌ شکل ایدئولوژیک‌‌تر بازتولید می‌شود. آنان تأکید می‌کردند که «زن یهودی باید در خدمت بازسازی قوم باشد، نه در جدال جنسیتی با مرد» (وایزمان، 1919). این موضع‌گیری به‌‌وضوح نشان می‌دهد که حقوق زنان در تقابل باهدف ملی قرار داده شده است. هرگونه تلاش برای تمرکز بر برابری جنسیتی به‌‌عنوان انحراف از مسیر اصلیِ ملت‌‌سازی تلقی می‌شد...در سطح الهیاتی، صهیونیسم بازخوانی خاصی از اسطوره‌های کتاب مقدس ارائه کرد. زن در این خوانش، گاه تجسم شِخینا (حضور الهی) دانسته شد؛ اما نه به ‌معنای مقام معنوی مستقل، بلکه به‌‌عنوان نماد سرزمین که باید توسط مرد - قوم اسرائیل - بازتصرف شود (شِلم، 1957). در این پارادایم، زمین (سرزمین اسرائیل) مؤنث است و قوم مردسالار فاعل این بازپس‌گیری است. زن در این ساختار باید آیینۀ این رابطۀ الهیاتی - سیاسی باشد... زن در گفتمان صهیونیستی نه سوژۀ‌ انتخاب، بلکه ظرف عهد الهی است؛ ارزش او از نسبتش با قوم تعریف می‌‌شود، نه با فردیت. این تلقی، بازتابی از اندیشۀ جامعه‌‌گرای مردسالار یهودی به‌‌ویژه در قرائت‌های تلمودی است که زن را فاقد استقلال معرفتی می‌داند و او را در خانۀ یهود نگه می‌دارد (تلمود بابلی، براخوت 17 الف) و این نگاه، زن را به عاملی برای تداوم گروه تقلیل می‌دهد، نه عاملی برای تغییر اجتماعی... زن در تاریخ صهیونیسم از نماد مادرانۀ قوم تا ابزار ادعاهای مدرنیته حرکت کرده است؛ اما در هیچ مرحله‌ای به‌‌مثابۀ فاعل معناگرای مستقل بازنمایی نشده است. بازخوانی انتقادی این تاریخ، دریچه‌‌ای برای فهم پیوند میان سیاست، دین و بَدن در پروژه‌ای قوم‌محور است؛ جایی که معنای زن نه در خود او، بلکه در روایت مردانۀ قوم معنا می‌یابد. چنین تحلیلی برای نقد گفتمان‌‌های قدرت‌‌محور در جهان معاصر، به‌‌ویژه در نسبت با الهیات مهدوی و نگاه توحیدی اهمیت بنیادین دارد؛ زیرا این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه آرمان‌های ملی می‌تواند هویت‌‌های جنسیتی را تحت سلطۀ خود درآورد. ➕دانلود فایل ویژه‌نامه از کانال مجله اقلیما 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

✳️اولین پاسخ‌دهندگان به همۀ دعوت‌های بزرگ انقلابی البته در کنار او فعالیت بانوانی که وارد میدان مبارزۀ مثبت شدند، خودشان مستقیم فعالیت کردند هم نباید نادیده بگیریم. در دو سه سال آخر مبارزه، ناگهان نقش بانوان در پیروزی انقلاب و در قیام عظیم مردم یک برجستگی خاصی پیدا کرد و این را دنیا و تاریخ هم باید بدانند که تا همین امروز در میدان‌های کار و تلاش و احساسات مبارزه‌گرانه و مبارزه‌جویانه و احساس شور انقلابی، زن‌ها در کشور ما از مردها جلو هستند، اولین پاسخ‌دهندگان به همۀ دعوت‌های بزرگ انقلابی بانوان هستند؛ فرزندان را و شوهران را مادران و همسران هستند. ۱۳۶۶/۱۱/۱۷ | #بیانات_رهبر_شهید ➕️دانلود فایل شماره دو ویژه‌ نامه از کانال اقلیما 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🌱 همراهان عزیز دفتر مطالعات جنسیت و جامعه 🔻در مسیر همراهی سه‌ساله با ما، می‌دانید که دفتر مطالعات جنسیت و جامعه، از آغاز تأسیس، رسالتی سنگین بر دوش خود گذاشته است. تلاش ما بر ادبیات‌پردازی، تولید دانش نظری و تدوین بینش‌های راهبردی بر اساس «نظریۀ زوجیت و حکمت جنسیت»، ذیل اندیشۀ انقلاب اسلامی بوده است؛ مسیری که به‌طور‌خاص در امتداد و تعمیق میراث فکری «امام شهیدمان» دنبال شده است. 🔻این مجموعه، در تمام این سال‌ها، آگاهانه کوشیده است تا به‌عنوان یک جمع دانشجویی و طلبگی، هویت خود را مستقل از وابستگی‌های سازمانی و ارگانی حفظ کند و فعالیت‌های خود را بر پایۀ ایفای نقش داوطلبانه و متعهدانه پیش ببرد. تلاش ما تاکنون بر این بوده است که با همراهی تحریریه پرتلاش دفتر، حتی خدماتی مانند درسگفتارها و رویدادهای اندیشه‌ای و روایی دفتر را با رعایت حال مخاطبان، با اهداف غیرتجاری و با حداقل هزینه ارائه دهیم. ✴️با این حال، شرایط جنگ، ماهیت و حجم این مسئولیت را دگرگون کرده است. هم در جنگ دوازده‌روزه و هم از آغاز این جنگ، فعالیت‌های دفتر، در کنار فعالیت‌های جاری و مستمر پژوهشی، به‌صورت متمرکز در سه حوزۀ «اندیشه‌ای»، «روایی» و «راهبردی» سازمان‌دهی شده و خروجی آن در «مجلۀ اقلیما»، «مجلۀ هفده دی» و «رسانۀ قرارگاه مردمی عقیله» منتشر شده است. تنها در بیست روز نخست جنگ، این تلاش‌ها به تولید ۵ ویژه‌نامه، بیش از ۲۰۰ یادداشت، مصاحبه، جستار و روایت، و بیش از ۳۰ بسته‌ی راهبردی و عملیاتی انجامیده است. 🤍 اما طبیعتاً این سطح از تولید فکری و میدانی در پیوند یک حوزۀ مطالعاتی میان‌رشته‌ای با اقتضائات جاری جنگ، صرفاً با اتکا به ظرفیت‌های محدود داوطلبانه قابل تداوم نیست. ✅ بر همین اساس، و بدون تغییر در اصل استقلال و هویت مردمی مجموعه، تصمیم گرفته‌ایم امکان مشارکت و حمایت مالی همراهان را به‌عنوان پشتوانه‌ای برای استمرار و تثبیت فعالیت‌های قرارگاهی فراهم کنیم. امیدواریم با مساعدت و حمایت‌های ارزشمند شما، امکان تداوم این مسیر در ابعاد معرفتی جنگ با دشمن هموارتر شود و ما نیز بتوانیم پرتوان‌تر از گذشته در خدمتگزاری شما بکوشیم. 💢 اگر این مسیر را در جهت تولید ادبیات، تقویت روایت و صورت‌بندی بینش‌های راهبردی در این مقطع تاریخی لازم، مفید و مؤثر می‌دانید، می‌توانید به اشکال زیر در تداوم آن سهیم باشید: *1️⃣ تهیه اشتراک مجله‌های مکتوب* (شماره‌های آتی در دست انتشار است): ▫️ فصلنامه اقلیما https://gesostu.ir/product/sub1/ ▫️ فصلنامه هفده دی https://gesostu.ir/product/17deysub1/ 2️⃣تهیه یا هدیه دوره‌ها و درس‌گفتارها https://gesostu.ir/product-category/courses/ 3️⃣ حمایت مالی مستقیم https://gesostu.ir/product/donate/ دفتر مطالعات جنسیت و جامعه در مقابل بنیادهای منحط تمدن غرب سنگر کوچکی است که امید داریم چراغ این سنگر با حمایت شما روشن بماند و در مبارزه حق علیه باطل نقش ایفا کند. @Gesostu_ir

🔻اینجا دست مادرانه‌ای در کار است دکتر مرضیه افراسیابی، عضو هیئت‌علمی پژوهشکده زن و خانواده 🔸️ #یادداشت_اختصاصی عموما جنگ امری مردانه تصور می‌شود؛ امری که با خشونت و سرکوب همراه است، امری که باید از عواطف و احساسات دور نگاه داشته شود، امری که حتی اگر زنان به آن ورود پیدا کنند، باید چهره‌ای مردانه از خود نشان دهند تا بتوانند در قالب شخصیت‌های نظامی در آن نقش آفرینی کنند. این روزها، خیابان های ایران چهره دیگری از جنگ و مقاومت ملی را به جهانیان نشان داد. در این تصویر، زنان نه در قالب چهره‌هایی مردانه و شخصیت‌های نظامی، بلکه با همان ظرافت‌های زنانه خود حماسه‌ساز شدند. در این تصویر، زنان شجاعت و اراده زنانه را به تصویر کشیدند و به جهان نشان دادند که "ایران" به شخصیت‌های سیاسی و نظامی‌اش محدود نمی‌شود، "ایران" یک ملت است که مادرانش از همان ابتدا، فرزندان شیرخواره خود را نذر مکتب حسین (ع) می‌کنند. این روزها و در میانه جنگ رمضان، خیابان‌های ایران صحنه تجلی شجاعت و مقاومت زنانی است که بدون هراس از بمباران، با بچه‌های کوچکشان به خیابان می‌آیند تا دل "مردان مقاومت" را محکم کنند و به آنها نشان بدهند برای آزادی قدس، در هنگام بمباران شهرها، زودتر و بیشتر از مردان آماده شهادت‌اند. این روزها، زنان ایران نشان دادند، "میدان مقاومت"، به حضور نظامی خلاصه نمی‌شود، بلکه هر کوچه و خیابان و مسجد و خانه این ملت، یک میدان مقاومت است. وقتی بازی کودکان، ساخت موشک‌های کاغذی برای نابودی اسرائیل است، حتما دست مادرانه‌ای در کار است که به "تربیت مقاوم" فرزندانش می‌اندیشد. وقتی شعرهای نوجوانان یک ملت، حماسه را روایت می‌کند، حتما دست مادرانه‌ای در کار است که شجاعت را در قلب نوجوانش می‌کارد. وقتی کودک شیرخواره‌ای سربند "لبیک یا امام" بسته، حتما دست مادرانه‌ای در کار است تا همه دنیا ببینند که حماسه و مقاومت ایران، حماسه و مقاومت یک ملت است که به دست‌های مادران حماسه آفرین این ملت، با وجود آنها آمیخته شده است. "زنان میدان" در این روزها نشان دادند، شاید جنگ نظامی امری مردانه باشد، اما جهاد و مقاومت، زن و مرد نمی‌شناسد، چه‌بسا سهم زنان در این قیام و خروش و مقاومت ملی بیش از مردان باشد. در این صحنه، زنان و مادران جامعه‌اند که شجاعت را در قلب تک تک اعضای خانواده، از کوچک و بزرگ می‌پرورانند و می‌توانند خانواده و جامعه‌ای مقاوم ایجاد کنند که در طول چند هفته در ماه رمضان هر شب و روز به خیابان بیایند و آنچنان حضوری را رقم بزنند که دشمن از فرط تحیر و درماندگی آن را انکار کند و ساختگی بخواند! این شب‌ها و روزها عرصه حماسه‌سازی یک ملت است، ملتی که با داستان‌های حماسی ملی و دینی خود بزرگ شده و امروز در صحنه جنگ با بزرگترین قدرت‌های نظامی جهان، آن حماسه‌‌ها را در عمل متجلی می‌کند. این شب‌ها و روزها عرصه حماسه‌سازی ملتی است که ذیل "ولایت الهی" خودش را یک خانواده واحد می‌داند که تمام اعضای خانواده در کنار یکدیگر برای مقابله با دشمن ایستاده‌اند؛ این خانواده خود را در کنف حمایت پدرانه حضرت رسول و امیرالمومنین و عنایت مادرانه حضرت زهرای بتول می‌داند و به امداد دست‌های مادرانه و پدرانه آنان اطمینان دارد. این خانواده مدد دست‌های مادرانه حضرت زهرا را بارها دیده و به مدد این دست‌های مادرانه در حصن ولایت الهی قرار گرفته و نصرت حتمی الهی را باور دارد. 《و ما النصر الا من عند الله العزیز الحکیم》 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻خیابان به‌مثابه عرصه‌ محبت،مناسک و بازسازی همبستگی اجتماعی اکبر شهبازی، دانشجو دکتری دانش اجتماعی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران 🔹️ #گزارش_متنی در تجربه‌ اجتماعی امروز، معنا خیابان در حال دگرگونی است. خیابان دیگر تنها یک مسیر عبور یا صرفاً یک صحنه‌ سیاسی نیست، بلکه به تدریج به عرصه‌ای برای نوعی زیست جمعی تبدیل می‌شود. در این فضا نوعی «کنش معطوف به محبت» شکل می‌گیرد. کنشی که در آن افراد نه صرفاً بر اساس منافع فردی بلکه با توجه به دیگری و با روحیه‌ خدمت و همدلی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. رفتارهایی مانند پذیرایی از رهگذران، خدمت‌رسانی داوطلبانه یا همراهی با دیگران، جلوه‌هایی از همین کنش محبت‌آمیز هستند که به خیابان معنایی تازه می‌بخشند. یکی از تجربه‌هایی که چنین جهانی از روابط انسانی را به‌طور گسترده پیش چشم جامعه قرار می‌دهد، آیین اربعین است. در این آیین، میلیون‌ها نفر در فضایی حضور دارند که محور آن محبت، ایثار و خدمت به دیگری است. افراد بدون انتظار منفعت، امکانات خود را در اختیار دیگران می‌گذارند و نوعی جهان اجتماعی مبتنی بر مهمان‌نوازی و فداکاری شکل می‌گیرد. تجربه‌ زیسته‌ چنین فضایی تنها به همان مسیر زیارتی محدود نمی‌ماند، بلکه به تدریج در تخیل اجتماعی و در رفتارهای روزمره نیز بازتاب پیدا می‌کند و الگوهایی از کنش‌های محبت‌آمیز را در فضاهای عمومی تقویت می‌کند. در چنین وضعیتی خیابان می‌تواند از یک فضای صرفاً عبوری فراتر رود و به نوعی مسکن اجتماعی تبدیل شود. مسکن در اینجا به معنای فضایی است که در آن احساس سکون و آرامش شکل می‌گیرد. همان معنایی که در مفهوم سکینه دیده می‌شود. وقتی روابط انسانی در خیابان با مراقبت و توجه همراه می‌شود، فضا حالتی نزدیک به فضای خانه پیدا می‌کند. در این وضعیت می‌توان نشانه‌هایی از رفتار مادرانه را در فضای عمومی دید. رفتاری که بر مراقبت از دیگران، توجه به نیاز آنان و فراهم کردن آسایش برای ایشان استوار است. از دل این تجربه نوعی مادرانگی شهری پدید می‌آید که از مرزهای خانه فراتر می‌رود و در مقیاسی اجتماعی در خیابان ظهور پیدا می‌کند. حول محور این مسئله زنان نقش مهمی در اجتماعی شدن تجربه‌های سوگ دارند. آنان با شکل دادن به آیین‌ها و مناسک، سوگ را از یک تجربه‌ فردی به تجربه‌ای جمعی تبدیل می‌کنند. در این فرایند، سوگ تنها بیان اندوه نیست؛ بلکه می‌تواند به نوعی حماسه نیز تبدیل شود. تجربه‌ عاشورا نمونه‌ای روشن از این وضعیت است. جایی که سوگ در قالب مناسک اجتماعی حفظ می‌شود و در حافظه‌ی تاریخی جامعه تداوم پیدا می‌کند. تجربه‌ جنگ نیز در بسیاری از موارد در همین چارچوب در حافظه‌ی جمعی بازنمایی می‌شود. در چنین بستری «فرهنگ شهادت» نیز شکل می‌گیرد؛ فرهنگی که مرگ را در نسبت با حفظ و تداوم زندگی جمعی معنا می‌کند. در این نگاه، شهادت تنها یک پایان نیست، بلکه پلی است که مرگ را به حیات اجتماعی پیوند می‌دهد. این معنا از طریق آیین‌ها و مناسک اجتماعی در جامعه بازتولید می‌شود و در حافظه‌ جمعی باقی می‌ماند. از همین رو خلق مناسک اهمیت پیدا می‌کند. مناسک امکان آن را فراهم می‌کنند که افراد در تجربه‌ای مشترک کنار هم قرار بگیرند و پیوندهای اجتماعی خود را بازسازی کنند. خیابان در چنین شرایطی به یکی از مهم‌ترین بسترهای شکل‌گیری این مناسک مردمی تبدیل می‌شود. حضور جمعی در خیابان و انجام کنش‌های محبت‌آمیز امکان شکل‌گیری نوعی همبستگی اجتماعی را فراهم می‌کند و اجازه نمی‌دهد جامعه به مجموعه‌ای از افراد جدا از هم تبدیل شود. در این وضعیت خیابان به صحنه‌ای برای تجربه‌ی مشترک زندگی اجتماعی بدل می‌شود. فضایی که در آن مناسک، محبت و حافظه‌ی جمعی در کنار هم معنای تازه‌ای به حیات اجتماعی می‌بخشند. 📝 فصلنامه اقلیما | #اقلیما_مجازی مجله تخصصی زن،‌ جنسیت و جامعه eqlimamag.ir 📗 @Eqlima_Mag

🔻شماره اول ویژه‌نامه جنگ رمضان منتشر شد: روضه صبح دهم و بذل مهجته لیستنقذ عبادک برای او ‌که خون قلبش را برای ما بذل کرد 💠 این روزها، زجرِ وجودم را به انتقام‌خواهی بدل کرده‌ام. فریاد می‌زنم، اما نمی‌دانم چرا هربار که صورتِ ماه او را می‌بینم، بی‌اختیار اشک بر گونه‌هایم جاری می‌شود. نمی‌دانم کِی شروع به گریه کرده‌ام. نمی‌دانم این زخم کِی کمتر می‌سوزد، یا اصلاً روزی می‌رسد که شعله‌اش فروکش کند؟ این روزها هیچ‌چیز نمی‌دانم. تنها یک چیز را می‌دانم: فردای پیروزی، مانند یتیمی که هستم، برایت مو پریشان خواهم کرد و ضجه خواهم زد. اما اکنون، زمانِ با صدای بلند گریستن نیست؛ اکنون زمانِ ایستادن است. [⬅️دانلود فایل ویژه‌نامه از کانال فصلنامه هفده‌دی] 📝فصلنامه هفده دی روایت روزگار انسان مونث مسلمان 🔹️ @mag_17dey