خطرناک‌ترین نوعِ خشم، خشمیه که تو دلِ یه آدم مهربون جمع می‌شه.

گفت خب ایراد تو چیست؟ گفتم زیاد فکر می‌کنم، خیلی، بی‌نهایت، به هر چیز مسخره‌ای بارها و بارها، مخصوصا اگر برایم زیاد اهمیت داشته باشد، درون خود می‌ریزم و بدتر از همه نمی‌توانم هیچکدام از این‌ها را بگویم، و در نهایت می‌دانم همین نابودم می‌کند.

-

روزای خوب ماهم فرا میرسه بالاخره...

شبان آهسته میگریم که شاید کم شود دردم؛

دلم میسوزد و کاری ز دستم بر نمی آید؛

همیشه که نباید حرف زد، میشه اهنگ فرستاد.

"تو عرضه هیچی رو نداری"

هنوز یکم امید و ذوق رو دارم ، خوبه.

‌اگه هرروز یکم بارون میومد میشد خیلی چیزارو تحمل کنیم.