باید رفت، باید دنبال ِپرچمت تا ابد رفت.!

من طاقت دیدن عکس های بغض آلود رهبر و ندارم. جوری بهم میریزم که خدا میتونه فقط حالمو میزون کنه، بعد تو داری از نبودن اقا حرف میزنی؟!

قبلنا چله برمیداشتیم برای سلامتی ِ رهبر، حالا چله برمیداریم برای .... یعنی ما باید برای ِ شما فاتحه بخونیم؟!

باید برخاست؛!.. برخاست ِ اصلی برای ما جوونا و نوجوونایی ك پشت لانچر نیستیم، درسمونه..! تنها شکلی ك میتونیم در مقابلشون بایستیم، قوی کردن ِایرانمونه. در هر جای و مکانی که باشی، هر شغلی که داشته باشی، چه دانش آموز و چه دانشجو، چه کارگر چه معلم... کاری بکنیم که امام زمان ازمون راضی باشه.. راست میگفت ك: خون دل خورده امام تا یکی عمار شود

قفسه سینم سنگینی میکنه.. کاش قلبی تو بدنم نبود.. غبار داغ اذیتم میکنه... برای همیشه ترکمون کردید؟!

برای ما تهرانیا سخته که ببینه آقاش میره اما خودش هنوز زنده ست... همیشه میگفتم، سختترین و طاقت فرسا ترین لحظات ِعمرم زمانیه که شما نباشید، شما رو از دست بدیم.. اما الان فهمیدم سختیش، اینه که من بعد از شما زنده بمونم؛.(((:

اگر روضه‌‌ی أبي‌عبدالله نبود..

آخرین دیدار ِ ما؟! یا حسین(((((:

می‌دونید به چی فکر می‌کنم؟ اینکه چرا ما انقدر خودمون رو به آقا نزدیک می‌دونیم؟ اگر صمیمیت به دیدار باشه یا نسبت خویشاوندی، ما چرا تو این نقطه از سوگ نشستیم؟! انگار راز این صمیمیت تو قلب آدم هاست! انگار خود آقا ما رو طوری تربیت کردن و طوری این ارتباط رو با تک تک افراد جامعه ساختن که ما حس می‌کنیم چیزی از قلبمون کنده شده! چیزی که شاید تو خیلی از ارتباط های خونی نباشه! یاد تمام اولیا خدا افتادم، یاد عیسی، یاد ابراهیم، یاد یحیی! انگار شیوه زندگی کردن اولیا خدا اینه که پاره قلب مردم باشند و ارتباطی بسازن از جنس پدر بودن... پدر قلب ما گم شدیم، قلب ما رو ندیدید؟!

من حتی برای طرح ِدفترچه هامم گریه میکنم.! 💔

ما تهرانیا میخواستیم همیشه پشت ماشین تون حرکت کنیم.. شما دستتان را ببرید بالا و به ما سلام کنید.. اما نمیخواستیم اینجوری دیدار داشته باشیم..

کسانی ك تاریخ میخونند، این اوصاف را بار ها دیدند. !