شما را نمی‌دانم اما برای من همیشه سوال بوده که ایران چگونه ایران است؟ آقا! من پاسخم را یافتم.‌ داستان از این قرار است که آمدند و پرچم عراق را سینه دیوار گذاشتند، رنگ سرخش را بی رنگ رها کردند و گفتند آهای ایرانی‌ها! بیایید و با خون‌تان بی‌رنگی‌اش را رنگ دهید، سرخِ خونش کنید. و راستی راستی آدم‌ها آمدند سوزن به انگشت زدند که بگویند شده از خون‌مان اما پرچم عراق را هم رنگ می‌دهیم. شرم ندارم بگویم ما کوچکترها ایران را این روزها چه خوب و چه مستند به واقع شناختیم. راستی در پرچم نوشتند خون ما خون شما، و گوشت ما گوشت شماست! می‌دانید این را چه کسی خطاب به عراقی‌ها گفته بود؟ شهید سید ابراهیم رئیسی. حالا همین جمله به خودمان برگشت خورده و شده ورد زبان عراقی‌ها. از قرار معلوم سید ابراهیم هنوز هم دارد آرام و بی‌سروصدا کارهای خودش را می‌کند. @ESRAR3

بعضی وقت‌ها کار ما را مردم شناسی تلقی می‌کنند، حق دارند. ملامت‌شان نمی‌کنیم اما ما آدم‌ها را دوست داریم. می‌خواهیم صورت یکی یکی‌شان را ببینیم و بگردیم و بپرسیم: «ای مردمان بگویید آرام جان من کو؟» آرام جان‌مان را که هنوز نیافتیم اما عوضش در همین گشتن آنقدر چیزهای قشنگ قشنگ یافتیم. از این رو هر جا ردی، نشانی، از زیبایی یافته باشیم همه را با شما شریک می‌شویم. مثلا نامه‌ای از کودک عراقی یافتیم که شرم کرده پول کمش را تحویل دهد. پس خجالت زده نامه‌ای ضمیمه‌ی پول کرده و نوشته: سلام علیکم. این ۵۰۰ دینار از من برای مردم ایران است. ببخشید. @ESRAR3

خب به یاد خبرنگار مسیحی فلسطینی، شیرین ابوعاقله هم پهپاد هوا کردیم. این‌ها کار آدم خوش سلیقه نیست چه بسیار خوش سلایقی که تنگ و ترش و فراموشکار بودند. اینها کار مومنی‌ست که پشت هر پهپاد قلبش را روانه می‌کند. حالا یکی از آرزوهایم شده دیدن روی ماه آن کسانی‌ که دارند اینطور گلچین می‌کنند. چیزی درونم می‌گوید آن‌ها در قله ایستاده‌اند و دارند ما را هم بالا می‌برند. @ESRAR3

هدیه‌های کودکان عراقی عجب داستانی شده! یکی دوچرخه‌اش را می‌آورد یکی دو تخم مرغ یکی هم راس راسی همدمش را، اردک زبان بسته‌اش را در کارتون گذاشته و هدیه آورده. چه کسی می‌داند لطفِ این جنگ تا کجاها دامن گسترانده است؟ @ESRAR3

باور به اینکه عزت و ذلت اتفاقی نیست، کار دشواریست.‌ سخت است فکر کنیم عزت چیزی نیست که دست ما باشد همانگونه که به قول یمنی ها قال الله تعالی «یعز من یشاء و یذل من یشاء». داستان از این قرار است که در یمنِ تحت نظارت ائتلاف سعودی، مثل عراق کمپین جمع آوری کمک‌های مردمی راه افتاده، مقصد دریافتی هم مسلما عربستان سعودی ست. یمنی‌ها با هرچه دست‌شان آمد از خجالت‌شان در آمدند و با چوب و چماق حسابی کمک کردند. این را بگذارید کنار تصویر کمک‌های عزتمندانه‌ی مردمِ هند و عراق و پاکستان به ایران و لبنان. #یمن #عربستان @ESRAR3

بازیکنان بوسنی از دست دادن با بازیکنان رژیم صهیونیستی امتناع کردند. #بوسنی @ESRAR3

بعد از آنکه تیم ملی عراقی در برابر حریفش بازی را برد، مردم در اربیل پرچم عراق را بلند کردند. در اربیل هرجا که پرچم عراق را دیدند، آن را از دست مردم گرفته و بر زمین انداختند. حالا عراقی‌ها دارند به آن قِسم از هموطنانشان که با پرچم ایران مشکل داشتند و می گفتند نباید پرچم ایران را بلند کنیم کنایه می‌زنند و می گویند «دوستداران وطن کجای مجلس نشسته‌اند؟» @ESRAR3

اما همزمان این را باید ببینید... اینجا کاظمین است. دارند پرچم آمریکا را از لباس یک زائر می‌کنند و می‌گویند این‌ها بزرگترین دشمنان اسلام هستند، جای این پرچم اینجاست، زیر پا! این حجم نفرت از آمریکا در عراق بی‌سابقه است آنقدر که به لباس یک زائر با پرچم آمریکا هم ایراد بگیرند. به نظرتان آمریکا هنوز هم از منطقه خارج نشده؟ #آمریکا #عراق @ESRAR3

💢شب، زن، خانه قال الله تعالی: 1⃣ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيه (یونس ۶۷) اوست که برای شما شب را پدید آورد تا در آن آرام گیرید. 2⃣ وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا (روم ۲۱) و از جمله نشانه‌های او این است که همسرانی از جنس خودتان برایتان آفرید تا در کنارشان آرامش یابید. 3⃣ وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُم مِن بُيوتِكُم سَكَنا (نحل۸۰) خداوند برای شما از خانه‌هایتان محل سکون قرار داد. شب را، زن و خانه را، هر سه را در مصدر سکنی آفریده‌اند‌. زنان، این مشتاقانِ حسّاس به حقیقت در تاریکی جنگ و شب، در جستجوی سکونِ دیگری خانه به دوش کشیده‌ اند، و این آیات سه‌گانه‌ی خداست که در تلاقی و هم‌نوایی بی‌نظیری شوریده است. اهل خانه، سیه پوشان شب گرد و بی قراری که ترک بالین و هجر خانه کرده اند. فرد و تنها یا فوج فوج بیرون از مسکن و خانه به انتظار یک حادثه قیام کرده‌اند. و این ها همه برای ما که سالهاست منتظر انقلاب زنانه بود‌ه‌ایم، بشارت است. انقلابی آرام و بی‌صدا در روح بی قرار... #زن #قرآن @ESRAR3

خبر این زد و خوردها را همه جا می‌شنویم. اما در روابط انسانی و خانه‌ها چطور‌؟ تکلیف این خوش و بش ها چه می‌شود؟ می‌پرسید ما تا کجا پیش رفته‌ایم؟ تا جایی که زن کانادایی نمی‌خواهد دوستان فرزندانش از قماش سلطنت طلب باشند. از زن کانادایی بشنوید که جنگ اخیر چگونه دایره روابطش را تعیین کرد. چقدر روابط بی‌تعارف شده. صراحت جای آن همه لکنت و حجاب را گرفته‌. و چقدر ما خوشحالیم... #کانادا @ESRAR3

شعار مردم در میدان انقلاب تهران: آتش بسِ بی لبنان خیانت است به اسلام ما خطر کردیم. جنگ را در افق تازه ای ورق زدیم و نشان دادیم ما همان مدعیانی هستیم که همه‌ی جهان را به اتَم و اکملش می‌خواهد. زندگی «یا برای همه یا برای هیچکس» را به جهان یادآور شدیم. و حالا که جهانِ آمریکایی زندگی را متکثر و بریده بریده و متعفن و کوچک و خوار و حقیر می‌فهمد، ما ابایی نداریم که آن روی سکه‌ی خطر را نشان دهیم و بگوییم پس «مرگ یا برای همه یا برای هیچکس!». نگران هستند که مقاومت این مردم بشکند؟ با وجود این زنان هرگز! این سخن و خواست، گوهره‌ی وجود هر زن است. تنها اوست که می‌تواند فریاد بزند: «الجار ثم الدار»(اول همسایه و بعد خانه). اوست که همسایه‌ی جهان است و می‌داند بی جهان نمی‌شود زیست و زندگی را با همه و برای همه می‌خواهد. این شب‌ها که زنان متولی خیابان شده‌اند و میدان را به مردان سپرده‌اند، موشک‌ها چشم و سوی دیگری دارند. غرض‌شان چیز دیگریست. موشکی که پشتش الجار ثم الدار است، لانچرش از وجود یک زن سو می‌گیرد، از اُم الأسماء، فاطمة الزهراء. +روایت است حضرت زهرا (س) در پاسخ به اینکه چرا برای همسایگان دعا میکنید فرمودند: الجارُ ثُمَّ الدّارُ. اوّل همسایه، بعد خانه. #لبنان #زن #جهان #زندگی #خیابان_زنانه #میدان_مردانه @ESRAR3

کتاب خون دلی که لعل شد، معدود کتابی بود که تا آخر توانستم بخوانمش. و خوشحال و شاکر که وقتی در قید حیات بودند، خوانده‌ام. دوست داشتم هر شب تا اربعین نکته‌ای از خون دلی بگویم که لعل شد اما نقدا همین را دو دستی چسبیده‌ام که گفتند: «بنا بر عادت بدون آنکه بپرسم چه کسی در می‌زند شخصاً رفتم تا در را باز کنم». دقیقا دو جای کتاب به دو گونه متفاوت به این لطیف اشاره شده. ما هزار بار به کودکان‌مان آموخته بودیم بی سوال در باز نکنند.‌ نباید اعتماد کرد و شاید پشت در ناشناسی باشد که ناامن بود و نااهل اما بزرگ‌مان آن قدر بزرگ و آن قدر صمیمی و پر استقبال بود که وقتی ساواکی‌ها دربدر دنبالش بودند، باز هم بی سوال درب وجودش را به روی ناشناسانِ مبهم باز می‌کرد. این همه صمیمیت و عصمت کودکانه‌اش مرا می‌کشد، و فکر آنکه دیگر بین ما نیست، خیلی بیشتر. @ESRAR3