خبر این زد و خوردها را همه جا می‌شنویم. اما در روابط انسانی و خانه‌ها چطور‌؟ تکلیف این خوش و بش ها چه می‌شود؟ می‌پرسید ما تا کجا پیش رفته‌ایم؟ تا جایی که زن کانادایی نمی‌خواهد دوستان فرزندانش از قماش سلطنت طلب باشند. از زن کانادایی بشنوید که جنگ اخیر چگونه دایره روابطش را تعیین کرد. چقدر روابط بی‌تعارف شده. صراحت جای آن همه لکنت و حجاب را گرفته‌. و چقدر ما خوشحالیم... #کانادا @ESRAR3

شعار مردم در میدان انقلاب تهران: آتش بسِ بی لبنان خیانت است به اسلام ما خطر کردیم. جنگ را در افق تازه ای ورق زدیم و نشان دادیم ما همان مدعیانی هستیم که همه‌ی جهان را به اتَم و اکملش می‌خواهد. زندگی «یا برای همه یا برای هیچکس» را به جهان یادآور شدیم. و حالا که جهانِ آمریکایی زندگی را متکثر و بریده بریده و متعفن و کوچک و خوار و حقیر می‌فهمد، ما ابایی نداریم که آن روی سکه‌ی خطر را نشان دهیم و بگوییم پس «مرگ یا برای همه یا برای هیچکس!». نگران هستند که مقاومت این مردم بشکند؟ با وجود این زنان هرگز! این سخن و خواست، گوهره‌ی وجود هر زن است. تنها اوست که می‌تواند فریاد بزند: «الجار ثم الدار»(اول همسایه و بعد خانه). اوست که همسایه‌ی جهان است و می‌داند بی جهان نمی‌شود زیست و زندگی را با همه و برای همه می‌خواهد. این شب‌ها که زنان متولی خیابان شده‌اند و میدان را به مردان سپرده‌اند، موشک‌ها چشم و سوی دیگری دارند. غرض‌شان چیز دیگریست. موشکی که پشتش الجار ثم الدار است، لانچرش از وجود یک زن سو می‌گیرد، از اُم الأسماء، فاطمة الزهراء. +روایت است حضرت زهرا (س) در پاسخ به اینکه چرا برای همسایگان دعا میکنید فرمودند: الجارُ ثُمَّ الدّارُ. اوّل همسایه، بعد خانه. #لبنان #زن #جهان #زندگی #خیابان_زنانه #میدان_مردانه @ESRAR3

کتاب خون دلی که لعل شد، معدود کتابی بود که تا آخر توانستم بخوانمش. و خوشحال و شاکر که وقتی در قید حیات بودند، خوانده‌ام. دوست داشتم هر شب تا اربعین نکته‌ای از خون دلی بگویم که لعل شد اما نقدا همین را دو دستی چسبیده‌ام که گفتند: «بنا بر عادت بدون آنکه بپرسم چه کسی در می‌زند شخصاً رفتم تا در را باز کنم». دقیقا دو جای کتاب به دو گونه متفاوت به این لطیف اشاره شده. ما هزار بار به کودکان‌مان آموخته بودیم بی سوال در باز نکنند.‌ نباید اعتماد کرد و شاید پشت در ناشناسی باشد که ناامن بود و نااهل اما بزرگ‌مان آن قدر بزرگ و آن قدر صمیمی و پر استقبال بود که وقتی ساواکی‌ها دربدر دنبالش بودند، باز هم بی سوال درب وجودش را به روی ناشناسانِ مبهم باز می‌کرد. این همه صمیمیت و عصمت کودکانه‌اش مرا می‌کشد، و فکر آنکه دیگر بین ما نیست، خیلی بیشتر. @ESRAR3

کهنسال دست فروش می‌گوید می‌خواهد شعری بخواند. می‌پرسد عیبی ندارد؟ زن خودش را سروده؛ ساده، معصوم، بی‌تکلف، بی توالی قافیه. از تنهایی اش گفت و گفت: ای آقا؟ ای سالار من! ای همدم‌ رازهای من! چرا رفتی؟ چرا ما را تنها گذاشتی؟ من بی تو خیلی تنهام منم ببر پیش خودت اگر می‌خواهی من پیشت بمانم تا آخر دنیا تو هم بگو که رویش، سپیدی مویش، شوریدگی‌اش، ریتم کلامش حتی، تو را یاد زلیخا انداخت؟! وقتی در میدان شهر خود می‌فروخت و دیدار یوسف می‌خرید. به نظرتان هر مرگی نصیب او شود، آیا باز هم تا آخر دنیا با او نخواهد بود؟ @ESRAR3

اینکه بعدش چه می‌شود الله اعلم اما سهم ما انسان‌ها از دانستن شاید همین باشد که غفلت نورزیم و فراموش نکنیم. مثلا فراموش نکنیم روزی کودکان عراقی با اتوبوس به محل جمع آوری کمک‌های مردمی برای ایران و لبنان رفتند و پسر بچه‌ی عراقی درحالیکه ده هزار دینار دستش گرفته می‌گوید همه جانم را برای ایران می‌دهم.‌ ماشین و خانه پدری‌ام فدای ایران... #نسل #عراق @ESRAR3

شهروند عراقی خطاب به ایران: قربان‌تان بروم؛ اجازه بدهید پیکر سید در عراق تشییع شود. قربان‌تان بروم؛ بیشتر از پنجاه سال از زیارت حسین محروم شده بود، ما را حسرت به دل گذاشتند. همه عراقی ها که نمی‌توانند ایران بیایند. قربان‌تان بروم؛ مبادا به حرف چند ناپاک فکر کنید عراق با ایران نیست. این‌ها ننگ عراق هستند. به خدا قسم ما به قامت بلند سخاوت شما نمی‌رسیم. چهل سال است کنار ما ایستاده‌اید و عزیزترین‌تان، حاج قاسم به خاطر ما و در خاک ما به دلیل خیانت به شهادت رسید. به خدا قسم خائنان کم هستند. #عراق @ESRAR3

چهل روز بعد از بسته بودن، سرانجام درب‌های مسجد الاقصی به روی نمازگزاران مشتاق گشوده شد. این آقا دستمال به دست در آستانه ورودی ایستاده تا مشتاقانِ مسجد الاقصی اشک شوق و دلتنگی‌شان را پاک کنند. خدایا! ما که شوق مسجد الاقصی را نداریم اما به حق آن وجود گرامی، گرمای محبتش را این چنین قسمت ما فرما، زیارتش را نیز‌. #مسجد_الاقصی @ESRAR3

سید مجید قهرمان برس به داد لبنان #لبنان @ESRAR3

از داخل اسرائیل چه خبر؟ مهاجرت های معکوس را دیدید؟ آمارها و نظرسنجی‌های اخیر را شنیدید؟ این را هم ببینید؛ افراطی که عقده‌ی داشتن یک کشور، یک ملت و یک پرچم از زیباسازی شهری و اظهار نمادهای مثلا ملی‌شان بیرون زده. اینجا شهر قدس است. هویت اسرائیلی به شدت آسیب دیده. سرریز این پرچم‌ها و این تکرار پوچ و بیهوده‌ی هویت اسرائیل به هیچ نظرسنجی‌ای نیاز ندارد.‌ این افراطِ در شهر همه چیز را می گوید. حالا این را با جمهوری اسلامی ما مقایسه کنید... ادامه 👇 https://eitaa.com/esrar3/3405 @ESRAR3

اینجا احمد آباد مشهد است. تصمیم گرفته شد به قول این دوست عزیز یک پرچم معمولی را بدست بگیریم و همین یک پرچم تا همیشه‌ی جنگ برافراشته بماند، دقت کنید یک پرچم، فقط یک پرچم. چوب و پایه اش هم همین آدم‌ها هستند. حالا دوستان هی بیایند حساب کنند هزینه ما در جنگ چقدر بوده و هزینه دشمن چقدر.‌ واقعیت ما و واقعیت دشمن را می‌خواهید بدانید؟ به عمق این شهرها و خانه‌ها بنگرید.‌ آن‌ها همه چیز را مو به مو برایتان می‌گویند. @ESRAR3

ای ملت ایران! این بار گوشواره‌های حضرت رقیه سلام الله علیها به یغما نرفت، بلکه به شما هدیه داده شد. این عبارتی‌ست که بر ویدیویی از دختران عراقی که گوشواره هایشان را اهدا می‌کردند، نوشته شد. حال و هوای زنان ایرانی را هنگام دیدن این ویدیو ببینید... #عراق #ایران #زن @ESRAR3

من با این کلیپ خیلی گریه کردم. نمی‌دانم ترکیب نوستالژیک رنگ‌هاست که این چنین از آب در آمده، یا پس زمینه‌ای که مداحی کهن عراقی‌ست. صفایش به قدر گردش در نخلستان و همقد نخل‌های بلند قامت عراق است. مادربزرگ طلاهایش را کف دستش گذاشته و با کنایه به خودش می گوید این‌ها را برای سر قبرم می‌خواهم؟ ذخیره قبرم می‌بخشم به جمهوری اسلامی. دقت کنید او نمی‌گوید ایران، می‌گوید جمهوری اسلامی. عزیزان! این ایران قطاریست که به ایستگاه جمهوری اسلامی رسیده. ایرانِ بدون جمهوری اسلامی گفتن شاهکار نیست. جمهوری اسلامی‌ست که ذخیره قبر و قیام و قیامت اهل عالم است. @ESRAR3