اصلا ما خودِ خودِ تاسیان بودیم؛ غیر از اینه؟

[ من از اینکه به آدم‌ها بگم دوستشون دارم نمی‌ترسم؛ هر ثانیه ممکنه آخرین ثانیه باشه پس بذار بدونن که دوست‌داشتنی هستند و برای اون عده‌ی خاص، بذار بدونن که کجای زندگی من، کجای قلبم هستند ]

هر درد و رنجی رو که بازگو می‌کنم اشکم در میاد و می‌فهمم بیشتر از تصورم تحت تاثیر ظلمت‌ها قرار می‌گیرم و همیشه درد دیگران واقعا غم و درد منم هست؛ درد هر دیگرانی و تاثیر ناشی از هر ظلم و ستمی.

پاسخ بده از این همه مخلوق چرا من؟ تا شرح دهم از همه‌ی خلق، چرا تو؟

یه عالمه شعر عاشقانه خوندم و بلدم این معشوق ما نمی‌خواد پیداش شه؟

لطفا نشه🙏

اگر کویری اگر باغ، بیم و شوقی نیست همین که خار و گلی در وطن بچینم بس

تو کشور من و من راوی توام، هرگاه به آفرین تو شعری بیافرینم بس

کتاب جدید شروع کردم.