پاسداری غفلت کنیم، اسلام سیلی می‌خورد 🔻با اطلاعاتی که به من می‌رسد از جهات مختلف، نسبت به تبلیغ نگرانم! بله، همۀ این فعّالیّت‌هایی که ذکر می‌شود و گزارش می‌شود، واقعی است، می‌دانیم؛ در عین ‌حال نیاز ما بیش از اینهاست! این‌قدر ظرفیّت تبلیغ در این کشور انبوه و متراکم و گسترده است که اگر ما چندین برابر آن مقداری هم که کار می‌کنیم، کار کنیم، این ظرفیّت پُر نمی‌شود. هم به تبلیغ احتیاج داریم، هم به تحقیق؛ اگر تبلیغ ما متّکی به تحقیق نباشد، خنثیٰ و ابتر خواهد شد. 🔻تبلیغ در درجۀ اول کار ماست؛ چرا این را می‌گوییم؟ برای اینکه ما هدف دین را چه می‌دانیم؟ دین خدا آمده است با ما انسانها چه بکند؟ خب یک هدف نهایی داریم که عبارت است از اینکه ما را در مسیر خلیفةاللهی، در مسیر انسان کامل ارتقاء بدهد، بالا ببرد، این هدف نهایی دین است. هدف‌های میانی و ابتدائی هم وجود دارد؛ مثلاً اقامۀ قسط: لِیَقومَ النّاسُ بِالقِسط، یا تشکیل نظام اسلامی: وَ ما اَرسَلنا مِن رَسولٍ اِلّا لِیُطاعَ بِاِذنِ اللَه‌؛ مرکز اطاعت، دین است؛ این یعنی تشکیل نظام اسلامی؛ این جزو اهداف دین است؛ هدف میانی است. یا فرض کنید که اقامۀ معروف، اشاعۀ معروف، ازالۀ منکر، ترویج کَلِم طیّب و عمل صالح: اِلَیهِ یَصعَدُ الکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ العَمَلُ الصَّالِحُ یَرفَعُه‌‌. خب اینها اهداف دین است؛ وسیله و ابزار رسیدن به آن اهداف، تبلیغ است؛ بدون تبلیغ نمی‌شود. دین خدا با این هدف‌ها و امثال این هدف‌ها برای مردم، جز با تبلیغ تحقّق پیدا نمی‌کند؛ پس تبلیغ شد درجۀ اوّل. 🔻اما اکنون اهمیّت تبلیغ مضاعف است؛ برای اینکه در دورۀ ما یک اتّفاقی افتاده است که در طول بیش از هزار سال از صدر اسلام چنین اتّفاقی نیفتاده بود؛ و آن حاکمیّت اسلام است. تشکیل سازمانِ سیاسیِ مدیریّتِ کشور در شکل محتوای اسلامی سابقه ندارد. وقتی که یک‌ چنین وضعی هست، طبعاً دشمنی‌ها با اسلام شدّت پیدا می‌کند؛ که حالا می‌دانید و می‌بینید و مشاهده می‌کنید. این ‌قدر هم این دشمنی‌ها زیاد شده که اصلاً همهٔ ما عادت کرده‌ایم و انواع و اقسام دشمنی‌های دشمن خیلی به چشم‌مان نمی‌آید. خب، پس تبلیغ در دورهٔ ما اهمیت مضاعف پیدا می‌کند؛ هم از جهت اینکه در نظام اسلامی پایه و قوام نظام، مردمند، ایمان مردم است و اگر چنانچه ایمان مردم نباشد، نظام نخواهد بود ــ فرمودند: حفظ نظام اوجب واجبات است؛ پس حفظ ایمان مردم می‌شود واجب؛ تبلیغ از این جهت اهمّیّت مضاعف پیدا می‌کند ــ ثانیاً از این جهت که دوره، دورهٔ تطوّر علمی است. امروز انواع و اقسام شیوه‌های پراکندن پیام وجود دارد که در گذشته حتّی فکرش را هم نمی‌کردند؛ از تلویزیون و ماهواره بگیرید تا اینترنت و پسااینترنت؛ این چیزهای جدیدی که پیش آمده، هوش مصنوعی و امثال اینها. حالا چیزهای دیگر هم در راه است. 🔻خب، با یک‌ چنین شرایطی، با یک‌ چنین وضعیّتی که در دست دشمن شمشیرهای آختهٔ برّانِ خون‌ریز وجود دارد، ما چه ‌کار می‌خواهیم بکنیم؟ تبلیغ، اینجا اهمّیّتِ مضاعف پیدا می‌کند. امروز، هم سخت‌افزارهای مخالف، معارض و معاند تطوّر پیدا کرده، پیشرفت پیدا کرده که اشاره کردم، هم نرم‌افزارها؛ شیوه‌های باورپذیر کردن پیام را با پشتیبانی علمیِ روانشناسی و امثال اینها رایج کردند؛ اینها ابزارهای نرم‌افزاری است، اینها خیلی مهم است. جوری حرف می‌زند، جوری فیلم درست می‌کند، جوری صحنه‌سازی می‌کند، جوری در روزنامه تیتر می‌زند که کسی که ملاحظه می‌کند، تردید نمی‌کند که این درست است؛ در حالی ‌که صددرصد غلط است. 🔻ما امروز با اینها مواجهیم. اگر از این چیزها غفلت کردیم، اگر امروز از اهمیت تبلیغ و حسّاسیّت تبلیغ و مضاعف بودن وظیفهٔ تبلیغ غفلت بکنیم، دچار عارضه‌ای می‌شویم که جبرانش به‌آسانی ممکن نیست؛ نمی‌گویم محال است امّا به‌آسانی ممکن نیست و دچار استحالهٔ فرهنگی می‌شویم. اگر لاسمح‌الله استحالهٔ فرهنگی پیش بیاید، درست کردنش، جبران کردنش دیگر کار یک‌ ذرّه و دو ذرّه نیست. امام در یک مواردی مکرّر می‌فرمودند که اگر چنین اتّفاقی بیفتد، اسلام یک سیلی‌ای خواهد خورد که تا سال‌های متمادی اثرش بر روی او باقی خواهد ماند؛ قضیّه این است. اگر ما غفلت بکنیم این پیش می‌آید. اگر غفلت بکنیم، از گناهان بزرگ قبح‌زدایی می‌شود، از کبائر قبح‌زدایی می‌شود، عادی می‌شود. می‌بینید که در غرب شده؛ در غرب همین‌طور قدم به قدم دارند پیش می‌روند.اگر تبلیغ را دستِ‌کم بگیریم، اینها دامن جامعهٔ ما را خواهد گرفت.(بیانات در ۲۱ تیر ۱۴۰۲) ➕امروز بالاترین پاسداری از اسلام و انقلاب، تبلیغ درست و به‌موقع، تبیینِ آگاهانه و حرفه‌ای و متکی به تحقیق است. امروز تبیین‌گران، پاسدارترین آدم‌های ایران‌اند. امروز تبیین و تبلیغ است که اثر موشک را دوچندان و تحریف است که می‌تواند اثر آن را محو کند. امروز همه موظف به پاسداری از اسلام و انقلاب هستيم. @fakhrian_ir

🎥 چند نفرمون شبیه این آقا هستیم؟! 🔺علامه مصباح در مورد این آقا چه گفت؟ @fakhrian_ir

محتوا داشتن کافی نیست 🔺در بسیاری از موارد دل‌مان خوش است که یک محتوای خوب دینی یا انقلابی، در حوزه‌های اجتماعی، اعم از فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در اختیار داریم و به پشتوانهٔ آن، هم به جلسات مختلف می‌رویم و هم همان محتوای از قبل آماده شده را گاهی به بدترین شکل خرج می‌کنیم. حال آنکه تبلیغ یک مهارت چند بعدی است و داشتن محتوای غنی و خوب تنها یکی از ابعاد آن است. در فن تبلیغ پرداختن به ۴ موضوع قبل از محتوا داشتن، ضرورت دارد: ۱. مسئله‌ شناسی ۲. مسئله سازی ۳. مخاطب شناسی ۴. شیوهٔ تبلیغ و تبیین 🔺تبلیغ صرفا گفتن و هرچه را گفتن نیست. تبلیغ رساندن قوتِ فکری به کسی است که سخت نیازمند آن است. تبلیغ برای آن است که نیاز اساسی مخاطب در حوزهٔ فکر برطرف شود. ما در تبلیغ و تبیین به دنبال حل مسائل و چالش‌های فکری مردم هستیم، پس باید مسائل را درست بشناسیم. مسئله‌شناسی صرفا به معنای آشنایی با فهرست عناوین مهم نیست، بلکه به‌معنای درک چالش‌های مهم ذهن مردم است که مربوط به زندگی آنهاست. کار ما باز کردن گره‌های ذهن مردم است، ما کلاف سر در گم ذهن‌ها را باز می‌کنیم، ما ابهام‌ها را برطرف می‌کنیم. پس بستر حل مسئله برای تبیین‌گر، ذهن و قلب مردم است. 🔺مسئله‌سازی از قبلی مهم‌تر است. در اینجا مبلغ به دنبال ایجاد مسائل جدید در ذهن مخاطب است. مسائل مهمی را که مردم از آن غافلند و یا اصلا هیچ اطلاعی از آن ندارند را مبلغ در ذهن‌شان می‌کارد. مثلا من برای‌ تبیین چرایی "تقابل اسلام انقلابی با غرب"، می‌روم سراغ مبانی فکری غرب. نگاه آنها به هستی، به انسان، به عدالت، به آزادی، به زن، به سلطه، به جنگ، به تروریسم، به حقوق بشر، به استعمار به خانواده و... با این حساب حالا من مسائل جدیدی را برای مخاطب بوجود آوردم، تبیین من از حالت دفاعی خارج شد. 🔺مخاطب شناسی برای این است که من بایستی بدانم بناست در بستر ذهن و قلب چه کسی عملیات کنم. کودک است یا نوجوان؟ جوان است یا میانسال؟ دختر است یا پسر؟ ذهنش زخمی است یا نه؟ تخاطب حضوری است یا مجازی؟ تنهاست یا جمعی؟ در محیط مدرسه‌ایم یا دانشگاه؟ هیئت یا مهمانی؟ محیط زیست فکری او چگونه بوده؟ منبع داده‌هایش کجاست؟ نسبت به مسئلهٔ محل بحث چقدر اطلاعات قبلی دارد؟ و ده‌ها نکتهٔ مهم دیگر. 🔺شیوهٔ تبیین هم جزو مسائل اصلی ماست. بهترین محتوا را برای طیف‌های مختلف داشته باشیم اما از شیوه‌های باورپذیری پیام برخوردار نباشیم، فایده ندارد. باید به شیوه‌های کارآمد و روزآمد مسلط شویم. باید از ابزارهای اثرگذار برخوردار شویم. @fakhrian_ir

ایرانِ ویران در ذهن‌ها سهم‌ها در جنایات اخیر 🔹کارشناس‌ها به مامان‌ها و باباها، به مربی‌ها می‌گویند عیب‌های بچه را مدام به رخش نکش. هی نگو تو فلان‌جوری و فلا‌ن‌جوری! مدام مقایسه‌اش نکن. بدتر، در میان جمع عیب‌هایش را فاش نکن، پیش بقیه خرابش نکن، توی جمع براش پشت چشم نازک نکن. اگه عیبی دارد، در لفافه، با مثال، در شرایط مناسب، با بیان خوب به او بگو. تازه قبل از گفتن عیب‌هایش، چندتا از محاسنش را هم بگو. نکند در جمع آبرویش را ببری! 🔹چرا؟ چون کسی که مدام عیب‌هایش را می‌شنود، سرکوفت می‌شنود، آرام آرام حسِ بی‌شخصیتی بهش دست میدهد، احساس می‌کند کاملا بدردنخور است، ازش هیچ کار مثبت و مفیدی که بشود به آن افتخار کرد، برنمی‌آید. حس ترور شخصیتی به او دست میدهد. حس مهرهٔ سوخته دارد، چون چنین حسی دارد، دیگر هیچ امیدی به اصلاح، به پیشرفت خودش، به تغییرش ندارد، دیگر هیچ چارچوبی را برای خودش قائل نیست، خودش را رها می‌بیند، ممکن است دست به هر کاری بزند! یعنی برای جبران کمبود شخصیتش، کارهای عجیب و غریب انجام میدهد، ممکن است دست به جنایت هم بزند. 🔹از آن طرف چون پیش بقیه هم بی‌آبرو و نادان و ناتوان جلوه کرده، دیگران هم به خودشان اجازه میدهند هرجوری که دوست دارند با او رفتار کنند، هرچی از دهان‌شان در امد به او می‌گویند. ممکن است هر پیشنهادی را به او بدهند، هر جوری از او استفاده کنند و چون بچه، دیگر پشتوانهٔ خانواده را ندارد، یک‌سره مثل خمیر در دست بقیه‌ است. 🔹کارشناس‌ها می‌گویند اگر می‌بینی بچه‌ات یک ذره کمبود اعتماد به نفس دارد، یک ذره زیادی خجالتی است، یک ذره زیادی تو خودش است، حتی فعلا عیب‌هایش رو نگو، فعلا انتقاد را بگذار کنار. تا میتوانی از خوبی‌هایش بگو، تشویقش کن، با او رفیق باش، البته حواست به عیب‌هایش هم باشد، اگر لازم شد ببرش پیش درمانگر. وقتی احساس کردی میزان شد، آرام آرام برو سراغ اصلاح. 🔹خب که چی؟ می‌خواهم بگویم ما با عیب‌های نظام چه‌جوری برخورد می‌کنیم؟ چقدر حواس‌مان به شخصیت و آبروی نظام هست؟ این جنایت‌هایی که نوجوانها و جوانها در چند روز گذشته انجام دادند، به خاطر معیشت نبود، از سر گرسنگی و بدبختی نبود. این همه بغض و کینه از کشور، به خاطر ایرانِ بی‌شخصیتی بود که در ذهن‌شان ساخته شد. چاقو و قمه، تیر و نیزه‌ای که به ایران زدند، از سر تنفری بود که از کشور داشتند، از مسئولین داشتند. طبیعی است وقتی در خانه مدام بدِ ایران را می‌شنود، بدِ مسئولین را می‌شنود، در مدرسه همینطور، در دانشگاه، در خیابون، در مغازه و فروشگاه و صف نانوایی، در رسانه‌های چرک، حتی از زبان بعضی از مذهبی‌ها و انقلابی‌ها، باید یک جا تیغش را در پهلوی نظامِ ویران فرو کند دیگر. 🔹حالی‌مان نیست که آن انتقادهای پی‌در‌پی که همه‌اش هم درست است، آن انتقادهای تند، آن پریدن به جان همدیگر، آن بی‌اعتماد کردن مردم به نظام و کشور، در کنار رسانه‌های بی‌شرف و بی‌وطن آن‌ور آبی، با ذهن این بچه‌‌ها چیکار میکند! آره حالی‌مان نیست. ژست کارشناس و منتقد دلسوز به خودمان می‌گیریم و رگباری پدر ذهن نوجوان و جوان را درمی‌آوریم، بعد می‌گوییم چرا اینا اینقدر خشن شدند؟ خب حجم انبوه سیاهی‌هایی که ما از کشور به خورد اینها دادیم، به اضافهٔ میلیون‌ها دروغی که آن کثیف‌های خارج‌نشین میگویند، چه‌جوری بروز می‌کند؟ با مهربانی؟ یا محاربه و آدم‌کشی و خون‌ریزی و انواع جنایت؟ اصلا یک ذره امید به اصلاح، به پیشرفت برای آنها باقی می‌ماند؟ بعد از این، می‌توانیم انتظار داشته باشیم ایران را دوست داشته باشند؟ تو جای آنها باشی این ایران خراب و مفلوک را دوست داری؟ نه والله. حالا بهتر می‌فهمیم که چرا رهبری اینقدر تأکید بر امیدآفرینی و روایت قدرت دارد. @fakhrian_ir

🔹آیت‌الله حائری شیرازی🔹 🔸نکته‌ای مهم دربارۀ نحوۀ بیان مشکلات سیاسی و اقتصادی در محیط خانه و نزد بچه‌ها🔸 با یک کم و زیاد [در مسائل سیاسی یا اقتصادی]، نباید سریع رنجیده شوی و داخل خانه با بچه‌ها صحبت ‌کنی. اگر مسئولی اشتباهی دارد، مطرح نکنید و بزرگش نکنید. بچه‌ها ظرفیت ندارند. اگر مدام از مشکلات گفتی، بچه نسبت به حکومت، عقده پیدا می‌کنند. اینهایی که بچه‌هایشان گروهکی شدند، یک علتش این بود که داخل خانه مدام علیه حکومت صحبت می‌کردند. خودش اصل حکومت را قبول داشت، اما نق‌هایی هم داشت. بچه ظرفیت نداشت و در نتیجه دشمنِ حکومت شد و علیه حکومت اسلحه دست گرفت! بعد هم بچه اعدام شد. بعد هم می‌گفت: بچه‌ام چرا اینطور شد؟ کسی گفت: «همین که پای کرسی نشسته بودی و نق زدی، اینطور شد. ناراحتی‌هایی که داشتی به خانه منتقل کردی، نتیجه‌اش این شد!» بچه، مثل حوضچهٔ کوچک است که اگر یک پاره آجر در آن بیندازی، نصف آبش بیرون می‌ریزد. آدم بزرگ، مثل یک استخر بزرگ است. یک سنگ ده‌مَنی هم که در آن بیندازی، آبش نمی‌پرد بیرون. تحمل این مشکلات برای خودت آسان است، اما برای بچه‌ها آسان نیست. در صحبت‌های خانوادگی، مواظب حکومت و علاقه بچه‌ها به حکومت باشید. @fakhrian_ir

چقدر زیبا توضیح دادند.

💡دورهمی تشکیلاتی «دختران سلیمانی» 👈ویژهٔ دهه هشتادی‌های استان تهران 🔻پنج شنبه ۹ بهمن‌ماه، ساعت ۱۴:۳۰ 🔺تهران، شهرری ▫️جهت اطلاع بیشتر با شماره زیر تماس بگیرید:

۰۹۱۹۱۱۵۳۰۵۷

⊰❀ @dokhtarane_soleimani ❀⊱ « کانال رسمی تشکل دخترانِ سلیمانی »

دختران دهه هشتادی به این جلسه دعوت هستند(متولدین ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۹) جهت حضور در این جلسه با شمارهٔ نوشته شده در اطلاعیه تماس بگیرید.

[فیک نیوزها] خدا رحمت کنه فرماندهان شهید رو. این حجم از اخبار کانال‌های نظامی‌نویس فیک و هیاهو و جوسازی پیرامون حملهٔ آمریکا رو این شب‌ها می‌بینم، یاد سال گذشته افتادم. در حالی که مطلع بودم پدرم و بقیه فرماندهان منزل هستند و اصلا قصدی در آن زمان برای انجام عملیات وعده صادق ۱ و ۲ نبوده، دائم این کانال‌ها با تولید محتوای کذب و ایجاد اضطراب و هیجان در مردم، مدعی بودند تا ساعتی دیگر عملیات وعده صادق انجام میشه! البته در زمان انجام دو عملیات هم ما اصلا مطلع نبودیم و اینطور نبود که پدر حتی به ما خبری کوچک بدهد. فقط چند مدتی نبودند و... بعد متوجه می‌شدیم. به خاطر همین سابقه جوسازی‌ها، من فیک بودن این کانال‌ها و ادعای وصل بودن به بالا رو اون زمان متوجه شدم. شاید برخی الان بگن اون کانالها در حال عملیات روانی علیه اسرائیل بودند! اما این ادعا نیز اشتباه هست. جنگ روانی در بستر پیام رسان ایرانی و زبان فارسی انجام نمیشه!!! و بستر و سازوکارهای خودش رو داره. این اقدامات بیشتر عملیات روانی علیه مردم خودمان هست! البته باز هم تکرار می‌کنم حرف‌های من به معنی اینکه اصلا حمله‌ای صورت نمی‌گیره نیست. بحث بر سر ضعف سواد رسانه در فضای مجازی و این کانال‌های خبری با محوریت مسائل نظامی هست. ✍ خانم مهدیه شادمانی(دختر شهید سردار علی شادمانی) @fakhrian_ir