فرض کنید کودکی اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش را در دست دارد و دوستش می‌گوید: «اگه اسباب‌بازی‌تو به من ندی، دیگه باهات دوست نیستم!» به نظر شما کودک باید چه کار کند؟ آیا باید برای حفظ دوستی، برخلاف میلش رفتار کند؟ آیا باید عصبانی شود و دعوا کند؟ یا راه دیگری هم وجود دارد که هم از حق خودش دفاع کند و هم رفتاری محترمانه داشته باشد؟ @badoma

کودکان برای دفاع از خودشان فقط به توصیه‌هایی مثل «قوی باش» یا «از خودت دفاع کن» نیاز ندارند. آن‌ها باید بدانند کجا حق دارند مخالفت کنند، چگونه محترمانه «نه» بگویند و وقتی طرف مقابل به «نه» آن‌ها احترام نمی‌گذارد، چه کاری انجام دهند. در آموزش بعدی با هم یاد می‌گیریم چطور به کودک کمک کنیم بدون پرخاشگری، ترس یا احساس گناه، از حریم شخصی و حق انتخاب خودش محافظت کند.

نه گفتن به هم‌سن‌وسال‌ها بی‌ادبی نیست؛ یک مهارت ضروری برای محافظت از حریم شخصی کودک است. بعضی کودکان به‌خاطر ترس از ناراحت شدن دوستشان، ترس از تنها ماندن یا عادت به همیشه کوتاه آمدن، نمی‌توانند از حق خودشان دفاع کنند. نتیجه این می‌شود که وسایلشان را با اجبار می‌دهند، وارد بازی‌هایی می‌شوند که دوست ندارند، یا در برابر زورگویی سکوت می‌کنند. اولین قدم این است که به کودک اجازه بدهید «نه» بگوید. به او بگویید: «تو حق داری اگر دوست نداری، اسباب‌بازی‌ات را ندهی.» «تو حق داری بازی‌ای را که دوست نداری انجام ندهی.» «تو حق داری اگر کسی رفتارش با تو خوب نیست، از او فاصله بگیری.» «نه گفتن محترمانه، بدجنسی و بی‌ادبی نیست.» @badoma

بعد، جمله‌های کوتاه و مشخص را به او یاد بدهید. کودک در موقعیت واقعی معمولاً نمی‌تواند جمله بسازد؛ پس باید جمله‌های آماده داشته باشد: «نه، من نمی‌خوام.» «الان نوبت منه.» «من دوست ندارم این بازی رو انجام بدم.» «وسایل من هستند؛ فعلاً نمی‌خوام بدم.» «اگر آروم بگی، می‌تونیم با هم بازی کنیم.» «اگر ادامه بدی، می‌رم با یک بزرگ‌تر صحبت می‌کنم.» «من دارم می‌رم جای دیگه بازی کنم.» @badoma

به کودک یاد بدهید نه گفتن فقط با کلمات نیست. صدایش باید واضح و محکم باشد، بدنش صاف بایستد، یک قدم فاصله بگیرد و مستقیم اما بدون خشم به طرف مقابل نگاه کند. لازم نیست لبخند بزند، عذرخواهی کند یا چند بار توضیح بدهد. مهم‌ترین تمرین، نقش‌بازی کردن در خانه است. شما نقش یک هم‌بازی را بازی کنید و بگویید: «این اسباب‌بازی رو بده به من؛ اگر ندی دیگه باهات دوست نیستم.» سپس از کودک بخواهید با صدای محکم بگوید: «نه، من الان باهاش بازی می‌کنم. اگر دوست داری، بعداً نوبتی بازی می‌کنیم.» این تمرین را چند بار، در موقعیت‌های مختلف تکرار کنید. به کودک یاد بدهید اگر یک نفر بعد از شنیدن «نه» باز هم اصرار کرد، لازم نیست بحث کند یا خودش را ثابت کند. او می‌تواند همان جمله را تکرار کند: «گفتم نه، من نمی‌خوام.» اگر فشار ادامه پیدا کرد، باید از موقعیت دور شود و از یک بزرگ‌تر قابل اعتماد کمک بخواهد. @badoma

همچنین به او بگویید هیچ‌کس حق ندارد بدون اجازه به بدنش دست بزند، وسایلش را از او بگیرد، او را مجبور به انجام کاری کند یا از او بخواهد چیزی را از والدینش پنهان کند. در این موقعیت‌ها کودک باید بلند و واضح بگوید: «نه، دست نزن»، «من این کار رو نمی‌کنم» یا «می‌رم به مامان/بابا/معلّم می‌گم.» وقتی کودکتان از حقش دفاع می‌کند، حتی اگر جمله‌اش کامل و بی‌نقص نیست، او را تحسین کنید. بگویید: «دیدم که گفتی دوست ندارم؛ کارت درست بود.» اما اگر با کتک، توهین یا هل دادن از خودش دفاع کرد، احساسش را تأیید کنید و رفتارش را اصلاح کنید: «می‌فهمم عصبانی شدی و حقت بود که ناراحت باشی؛ اما به‌جای زدن، بگو: من این کار رو دوست ندارم و فاصله بگیر.» کودکی که در خانه حق انتخاب، حق مخالفت محترمانه و حق داشتن حریم شخصی دارد، بیرون از خانه هم راحت‌تر می‌تواند از خودش محافظت کند. @badoma

تا حالا شده کودک‌تان یک کلمه زشت را در مهمانی، مهدکودک یا حتی از تلویزیون یاد بگیرد و ناگهان جلوی شما به زبان بیاورد؟ اولین واکنش بسیاری از والدین، عصبانیت، نگرانی یا خجالت است. اما آیا هر بار فحش دادن به این معناست که کودک بی‌تربیت شده یا مشکلی جدی دارد؟ در پیام‌های بعدی، یاد می‌گیریم چطور بدون فریاد، تحقیر و تنبیه، هم واکنش درستی نشان بدهیم و هم به کودک کمک کنیم احساسش را با کلمات مناسب بیان کند. @badoma

نحوه واکنش ما به فحش دادن کودک، می‌تواند باعث تکرار این رفتار یا کاهش آن شود. گاهی خنده، عصبانیت شدید، تهدید یا توجه زیاد، ناخواسته همان چیزی را به کودک می‌دهد که می‌خواهد: یک واکنش قوی. پس قرار است با هم یاد بگیریم: چه زمانی آرام بمانیم؛ چه جمله‌ای به کودک بگوییم؛ چطور کلمات جایگزین آموزش دهیم؛ و چه زمانی لازم است جدی‌تر مداخله کنیم. @badoma

وقتی کودک فحش می‌دهد چه کنیم؟ فحش دادن در ۳ تا ۶سالگی اغلب نشانه «بد بودن» یا اختلال روانی نیست. کودک ممکن است کلمه‌ای را از بزرگ‌ترها، مهدکودک، مهمانی یا رسانه شنیده باشد، معنایش را نداند، یا با آن خشم و نیاز به توجه را بیان کند. . . اول، آرام بمانید و وارد بحث طولانی نشوید. با صدایی محکم و محترمانه بگویید: «این کلمه برای ناراحت‌کردن آدم‌هاست و ما در خانه استفاده‌اش نمی‌کنیم.» سپس جایگزین بدهید: «می‌توانی بگویی عصبانی‌ام»، «نوبتم را می‌خواهم» یا «کمکم کن.» @badoma