🎬 نگاهی به فیلم موسی کلیم الله حاتمی‌کیا تاریخی‌ساز نیست، ملودرام‌ساز است و قهرمانی‌ساز، و هوشمندی او نیز در همین است که اولین فیلم/سریال عظیم تاریخی‌تمدنی خود را به شیوه‌ی قهرمانی و به‌خصوص ملودرامیک ساخته است؛ همین نکته برگ برنده‌ی او در «موسی کلیم‌الله» است. حقیقت این است که فیلم در سکانس آغازینش چندان گیرا و قدرتمند نبود و وقت تماشا، به من به عنوان یک مخاطب دلهره‌ی این را داد که قرار است شاهد اثری تصنعی و ضعیف باشم، ولی در ادامه‌ی فیلم، «موسا»ی #ابراهیم_حاتمی_کیا در مجموع یک فیلم موفق و تماشایی بود. ▫️در نقد یک فیلم اولین نکته‌ای که هر منتقد حرفه‌ای و فرهیخته‌ای باید به آن توجه کند این است که فیلم را اول با خودش، با دیگر آثار کارگردانش و مهم‌تر از همه با دیگر فیلم‌های هم‌روزگار و هم‌سرزمین فیلم مخصوصا در همان ژانر باید سنجید، نه با یک مثال ایدآل ذهنی و بی‌نقص که تاکنون در ایران رخ ننموده و ردپایش را در عالم مثل افلاطون هم نمی‌شود پیدا کرد! نکته‌ی دیگر هم این است که وقتی در ژانری قدم‌های زیادی برداشته نشده، نقد ایدآلیستی فیلم‌های آن ژانر، خیانت در حق پیشرفت سینمای آن سرزمین است. متاسفانه در دو دهه‌ی اخیر فضای نقد #سینما و نقد فیلم ایران به شدت به سمت ایدآلیستی‌شدن، یک‌جانبه‌گرایی، نگاه صفروصدی و نگرش منفصل از جامعه و گسسته از واقعیت سینما رفته است و با تبلیغ این نگرش به ویژه توسط صداوسیما نسلی منتقد و فیلم‌بین و سینمادوست تربیت شدند که دیگر فاقد توانایی ارتباط سالم و پیش‌رونده با اثر هنری‌اند، چون در منظرشان نقد یعنی روایتی ویرانگر و ایرادپیداکن از اثر هنری. ▫️اگر با آن عینک تیره نگاه نکنیم، در ادامه‌ی نکته‌ی اول باید بگوییم «موسی کلیم‌الله» در فضای فعلی و واقعیتِ توش و توانِ سینمای ایران، علی‌رغم بعضی اشکالاتش یک حرکت رو به جلو و یک قدم امیدوارکننده است که می‌تواند نماینده‌ای آبرومند از سینمای ایران، روایت ایران و فکر ایرانی در فضای بین‌المللی باشد؛ همچنین به عنوان اولین قدم حاتمی‌کیا در عرصه‌ی پروژه‌های بزرگ تاریخی و تمدنی. طبیعتا اگر این فیلم فارغ از سبک و ژانر و زمینه و زمانه، با دیگر آثار شاخص حاتمی‌کیا مقایسه شود، در آن مقایسه دیگر این امتیاز خوب را نمی‌گیرد. 🔗 متن کامل یادداشت نقد فیلم موسی کلیم الله @azadisqart @FihMaFih

🔻شکر بهار و طعنه به پاییز 📑 (صفحه ۱/۲) مثل بچه‌های درونگرا که وقتی هم که موفق می‌شوند نمی‌توانند موفقیتشان را خوب به رخ بکشند، ایران هم انگار یک کشور با شخصیتی درونگراست که حتی در موفقیت‌هایش هم ساکت است و زبانِ («رسانه» و «هنرِ») گفتن و ثبت موفقیتش را ندارد. یا گاهی آنقدر دیر زبان باز می‌کند و حرفش را یادش می‌آید که بابتش خیلی خیلی هزینه داده یا شاید خود زمان دیگر مسئله را حل کرده! مثلا ایران چقدر شهید داد، تا بالاخره به اندازه یک سریال «پایتخت۵» دهان‌بازکرد و فقط توانست برای عموم مردمِ غیرسیاسی خودش توضیح بدهد در سوریه دارد چه کار می‌کند و اصلا داعش یعنی چی. یا وقتی در قسمت‌های آخر «نون‌خ۵» بالاخره موفق شد از مصارف صلح‌آمیز هسته‌ای (رادیو دارو + پرتودهی) حرف بزند که سال‌ها بود برجام شکست خورده بود و حتی هوادار مذاکره‌ای مثل سعید لیلاز خودش هوادار مصارف غیرصلح‌آمیز این انرژی شده! یا مثلا تا هنوز خیلی‌ها حتی از حزب‌اللهی‌ها فکر می‌کنند زدن عین‌الاسد چیز خاصی نبود، چون ایران حتی به اندازه فصل پنجم یک کمدی هم با مردمش درمورد کار و موفقیت خودش حرفی نزده! اما بعضی از رویدادها از جنس دیگری‌اند بعضی از «بود»ها آنقدر پررنگ‌اند که در خودشان «نمود» هم دارند؛ چون در نهایتِ آشکارگی «حق‌»اند. حق دستکم در آنِ تحقق، دیگر نیازی به رسانه ندارد، خودش رسانه‌ی خودش می‎‌شود حق که بیاید باطل می‌رود. خودبه‌خود می‌رود، این قانون هستی‌ست: جاءالحق و زهق الباطل. ۲۵ فروردین حملۀ انتقامی ایران به اسرائیل حق بود. هم حق بود از این جهت که ایران و مردمش حق داشتند برای این پاسخ (حق الناس)، هم حق بود از این جهت که وظیفه داشتند (حق الله)، هم حق بود از این جهت که محقق شد، هم حق بود از این جهت که در روش هم در نهایت حق و حقیقت و اخلاق و انسانیت بود. این آشکارگی و عریانی محض حق بود که چشم‌ها و وجدان‌ها و خردها را در جهان به ایران خیره کرد. آشکارشدن حق -و احقاق حق- به طور مطلق و همیشگی‌اش آرزو و آرمان ایرانیان در اکثر ادوار تاریخی خود و به خصوص پس از انقلاب بوده. در همه این چهل‌وچندسال ایرانیان حق و نیکی را می‌خواستند و می‌خواستند به همین هم شناخته شوند، (به اینکه برای دنیاخواهی قیام نکرده‌اند، به اینکه قصد تعرض به سرزمین‌ها و حقوق دیگران را ندارند، به اینکه آرزوی کمک به همه مظلومان جهان را دارند). ایرانیان در عین اینکه می‌خواستند خاکشان و منافعشان و هویت و فرهنگشان مورد تعرض قرار نگیرد، می‌خواستند نخبگان و جوانانشان به راحتی پرپر نشوند؛ ۲۵ فروردین روز خدا بود، روز ایران بود و روز تحقق آرزوی ایرانیان... ادامه 👇🏽 @FihMaFih

🔻شکر بهار و طعنه به پاییز 📑 (صفحه ۲/۲) روزی که انقلاب اسلامی در ایران پیروز شد، فیلسوف مبارز عراقی و دانشمند شهید، آیت‌الله سیدمحمدباقر صدر در چنگ صدام و دژخیمانش درس خارج خود را با این جمله شروع کرد: «لقد تحقّق الیوم حلم الأنبیاء» یعنی: امروز رویاهای پیامبران تحقق پیدا کرد. ۲۵فروردین نیز چنین روزی بود و من ناخودآگاه این عبارت شهید صدر را تکرار می‌کردم. روزی که می‌دانم همه خوبان و دردکشیدگان جهان انتظارش را داشتند. و نیز شهید صدر آن روز گفته بود: «اليوم انتصر موسى على فرعون». فرعون نماد کودکشی در روزگار خود بود، درست مثل اسرائیل در روزگار ما و ۲۵ فروردین -پس از ۸ماه کودک‌کشی رژیم غاصب- روزی بود که هیچ کودک فلسطینی کشته نشد و هیچ مادری و هیچ پدری هم؛ بلکه برعکس فرعونیان بر خود لرزیدند و به اعتراف وزیر امنیت این رژیم جدا از نابودی دو پایگاه نظامی جمع زیادی از نظامیان خونریز این رژیم هم نابود شدند (جدا از آبرویی که این روز از همه دروغگویان و ویرانی‌خواهان برد و جدا از هیمنه‌ای که از قلدران و ظالمان جهان شکست و جدا از اینکه توانست تا حد قابل توجهی دشمن جنایتکار را به سمت پذیرش آتش بس عقب براند). پس از ۸ماه کودک‌کشی و نسل‌کشی هولناک اسرائیل و آمریکا، پس از ۸ماه خشم و اشک و آه و انتظار ایرانیانِ آزاده (از خرد و کلان)، پس از ۸ماه سرکوب تظاهرات ضداسرائیلی در کشورهای عربی و حمایتشان از اسرائیل، پس از ۸ماه رفتار منافقانه و بازیگرانۀ کودک برون‌گرا و شلوغ منطقه -ترکیه-، پس از ۸ماه حمایت‌های نجیبانه و درونگرایانۀ ایران از کودکان مظلوم غزه، ۲۵فروردین موعد تحقق ارادۀ خداوند بود، هم در درخشش ستارۀ امید در قلب اندوه‌زدۀ کودکان و مظلومان فلسطیـن هم در آشکار شدن حقیقتِ شرافت و شجاعت و قدرت ایرانیان. ۲۵ فروردین برای اولین‌بار موشک‌هایی از ایران شلیک شدند که فقط موشک نبودند، بلکه همگی رسانه هم بودند، موشک‌هایی که به همه جهان خبردار و بیدارباش دادند و جهان اسلام و دشمنانش را تا صبح بیدار و به تماشای عظمت و حقیقتِ خود نگاه داشتند. موشک‌هایی که جدا از گنبد آهنین اسرائیل، از دیوارهای پولادین توجیه و تفسیر رسانه‌ای غربی و غرب‌زده هم گذشتند. با این‌حال همۀ روزهای خدا درست مثل نعمت‌های خدا اگر به یاد آورده نشوند و ذکرشان و شکرشان ادا نشود، در سایۀ غفلت و ناسپاسی فراموش می‌شوند. چنین است که خداوند به موسی علیه السلام گفت: «وذکرهم بایام الله» : روزهای خدا را به یادشان بیاور. پس از تحمل ۸ماه پاییزِ سیاه و خون‌ریز، ۲۵فروردینِ بهارِ عزیز را به خودم و عزیزانم یادمی‌آورم و تبریک می‌گویم و خدای مهربان را شکرمی‌کنم که با همه بی‌لیاقتی‌هایم به من سعادت داد تا تحقق رویای مقدسی را در بیداری تماشا کنم که سال‌ها اندیشه‌های روشن و خون‌های پاکی مثل «چمران» و «متوسلیان» و «طهرانی مقدم» و «صیاد خدایی» و «فخری زاده» و شهید قدس «سردار سلیمانی» آن را در سرمی‌پروراندند. پ‌ن: خبرهای بد و روزهای تاریک کم نبودند و نخواهند بود، کاش حواسمان باشد رویدادهای روشن و روزهای خدا را مخصوصا به کودکان و نوجوانانمان یادآوری کنیم و برایشان شرح دهیم، تا بگذاریم آن‌ها هم متوجه حضورشان در بخش‌های درخشان تاریخ سرزمین و آیینشان باشند. @FihMaFih

#جایزه_هنر_انقلاب، امسال با اهدای جایزه به کارن همایونفر به خود جایزه داد. این یک تغییر مثبت است و از این‌رو باید از این جایزه حمایت کنیم. می‌توانیم بگوییم همایونفر با دریافت این جایزه، -بیش از آنچه پیشتر داشت- اعتبار چندانی در ایران و جهان دریافت نکرد. اما جایزه هنر انقلاب با این جایزه‌دادن هم در چشم همه مردم ایران دیده شد، هم پس از سال‌ها اعتبارسوزی، کسب اعتبار تازه‌ای کرد. سال‌ها بود #حوزه_هنری در روند نزولی خود -که اختصاص به حوزه ندارد و شامل اکثر نهادهای فرهنگی است- در این جایزه در حال اعتبارسوزی و خرج‌کردن از کیسهٔ آبروی شهید مظلوم آوینی بود. به چه صورت؟ به این صورت که داورها و برگزیده‌ها مخصوصاً در بعضی رشته‌ها به صورت گردشی بین جمع محدودی از «دوستان» جابه‌جا می‌شدند. مثلا فرض کنید امسال نقی و ارسطو داور بودند و رحمت برگزیده، سال بعد رحمت و ارسطو داور بودند و نقی برگزیده و سال بعد رحمت و نقی داور بودند و ارسطو برگزیده! به همین مضحکی و به همین شرم‌آوری. (آن‌هم بدون اینکه فرد برگزیده در سال برگزیده شدن گلی به سر خود یا دیگران زده باشد!) در بعضی از رشته‌ها، دایرهٔ این دوستان بسیار تنگ‌تر و محدودتر از آن بود که بتوان گناهش را گردن «ایدئولوژی‌زدگی» و «سیاست‌زدگی» انداخت، چون در حلقهٔ بستهٔ یک ایدئولوژی یا سلیقهٔ سیاسی خاص هم باز افراد بیشتری جای می‌گیرند! این محدودیت عناوین چیزی نبود جز اوج و انفجار بیماری خطرناک «قبیله‌گرایی» و «مافیابازی»؛ که شرمساری‌اش همواره برای متصدیان وقت باقی خواهد ماند. اگر یک گزارشگر جوان و تازه‌کار برود عناوین داوران و برگزیده‌های سال‌های اخیر این جایزه را روی میز بگذارد هم به راحتی به شبکهٔ بازیگران این کمدی سیاه دسترسی پیدا می‌کند. اما به‌هرحال امسال اوضاع متفاوت شد. نه در همه برگزیده‌ها و رشته‌ها ولی در بسیاری از بخش‌ها. یعنی سایهٔ رفیق‌بازی و زرنگ‌بازی را همچنان می‌شود در بعضی بخش‌ها دید. اما در بخش اصلی با برگزیده شدن #کارن_همایونفر برای آلبوم روز تشییع سید شهیدان مقاومت، و نیز در رشته‌های دیگر با تقدیر از چهره‌های مغفول و ارزشمندی چون #کاظم_چلیپا، #مهدی_کلهر و #کمال_شرف، جایزه هنر انقلاب بار دیگر خود را تعریف و توجیه کرد و صاحب اعتبار شد. امسال جایزه هنر انقلاب نه به توصیه و رفاقت و ترس، که به کار و اثر و به موثربودن تعلق گرفت. این تلاش ارزشمند و این اعتبار تازه را به حوزه هنری تبریک می‌گویم و امیدوارم اهمیت و قدر وضعیت فعلی خود -و بزرگ‌خواندن این جایزه توسط کارن همایونفر را- بداند و در سال‌های بعد باز به اعتبارسوزی و آوینی‌کشی دست نزند، بلکه همین شیوه را ادامه بدهد و بلکه کامل‌ترش کند. @FihMaFih

📚 چرا خواندن گلستان سعدی مهم است؟ instagram.com/p/CN7hacuBd35 از گل و بلبل به نظم و نثر سعدی قانعم این معانی در گلستان بیشتر دارد بهار #بیدل_دهلوی 📌 #گلستان_سعدی هم دروازۀ قرآنِ ورود به شیرازِ ادبیات سعدی است، هم از بهترین دروازه‌ها برای ورود به عالم ادبیات فارسی، اعم از نظم و نثر، به ویژه #نثر_فارسی است. چرا؟ چون: یکم: نثر و روایت و حکایات بسیار شیرین و جذاب‌اند؛ دوم: نثر در عین زیبایی و پاکیزگی بسیار بسیار آسان و روان است؛ سوم: معانی مطروحه خیلی معانی سنگین و پیچیدۀ فلسفی و عرفانی دشواری نیستند، عموما حکمت‌های عام زندگی‌اند که به کار پیر و جوان و عام و خاص می‌آیند؛ چهارم: حجم مجموعۀ کتاب خیلی کم است و خواننده می‌تواند در زمان محدودی یکی از شاهکارهای ادب فارسی را بخواند؛ پنجم: کتاب بخش‌بخش و جزءجزء است و حجم بخش‌ها و اجزاء هم کم یا خیلی کم است، همین کتاب را کاربردی‌تر و خواندنی‌تر کرده؛ ششم: نثر به نظم آراسته‌شده؛ پس خواننده یک تیر می‌زند با دو نشان. ▪️با این شش دلیل و احتمالا دلایل دیگری که به ذهن من نرسید، اگر کسی بخواهد مطالعۀ جدی ادبیات فارسی و ایرانی را شروع کند، این کتاب از بهترین پیشنهادها برای شروع است؛ اگر قرار باشد نوجوانی با این ادبیات انس بگیرد و از آن نترسد در طی زندگی خود، این کتاب از بهترین پیشنهادها برای هدیه است؛ اگر قرار باشد در یک جمع با سنین و سلایق گوناگون متن‌خوانی و ادبیات‌خوانی شکل بگیرد، این کتاب از بهترین پیشنهادها برای مطالعۀ جمعی است. ▪️و به همین خاطر بوده که پیشینیان ما که ظاهرا شعورشان اندکی بیشتر از شعور دست‌اندرکاران نظام آموزشی در صد سال اخیر بوده، این کتاب #سعدی را کتاب اصلی درسی مدرسه و مکتب روزگار پیشین قرارداده بوده‌اند، آن‌هم نه برای نوجوان که برای کودک. به همی خاطر کودک دیرین ایرانی که با اثر ارزشمندی چون #گلستان کار خودش را شروع می‌کرده دیگر ترسی از مواجهه با دیگر متون ارزشمند ادبی نداشته، هم شهامت لازم را کسب می‌کرده هم مهارت لازم را، و اگر دوست می‌داشته سراغ دیگر متون نیز می‌رفته، به همین‌خاطر است که اثر عظیمی چون شاهنامه آن‌زمان به راحتی نقل نقالی‌های قهوه‌خانه‌ها و دیگر محافل عامیانه ما بوده و الآن ما تعجب می‌کنیم. وقتی گلستان از دبستان حذف شد، طبیعی است که امروز شاهنامه را دکتراخوانده ما هم نتواند از رو بخواند. ▪️خلاصه که خودمان به فکر خودمان باشیم و بخریم و بخوانیم برای خودمان و بخوانیم برای کودکانمان و هدیه بدهیم به دوستان و عزیزانمان. پ‌ن: اگر هم پای ترس از «خواندن و درست نخواندن» یا « خواندن و نفهمیدن» در میان است و دسترسی به استاد یا کارشناس درست‌درمانی هم نیست، یک پیشنهاد برای خرید یا هدیه، آلبوم صوتی «چهل حکایت از گلستان سعدی» است. در این آلبوم #خسرو_شکیبایی بخشی از گلستان سعدی را با موسیقی #کارن_همایونفر خوانده است. @FihMaFih

دو #حدیث از حضرت #امام_جعفر_صادق (علیه السلام) به نقل از کتاب‌های #کافی و #میزان_الحکمه @FihMaFih

▪️ صادق آل‌الله، پناه خستگان (واحد فارسی و عربی) 🎙 بانوای: حاج میثم مطیعی 👈 مشاهده متن: Meysammotiee.ir/post/3155 ☑️ @MeysamMotiee

بخشی فارسی‌اش، در میانه بیماری نوشته شد، انشاالله بد نشده باشد.

🚴🏽‍♂ #قالات_و_مقالات اگه تو رفیقات هنوز آدم ساده‌ای داری که می‌پرسه: چرا حادثه بندر شهید رجایی باید تو ایران اتفاق بیفته؟ چرا همه بدبختیا مال ماست؟ «چرا رنج و سختی همه بهر ماست»؟ چرا ما فرق داریم؟ بهش بگو می‌دونم الآن ناراحتی، مام ناراحتیم همه، ولی رنج و سختی فقط برای ما نیست، اخبار همین دوسالو مرور کنی می‌بینی آتش و بلا و سختی -عامدانه و غیرعامدانه-همه جا هست حتی غربی‌ها و موطلایی‌ها هم از جنگ اوکراین و آتش‌سوزی لس‌آنجلس نتونستن فرار کنند. ولی اینکه ما فرق داریم، بله درسته ما فرق داریم، چون ما دوتا موردو با بهترین نسخه‌هاش داریم: دین و تمدن. ایران تنها جاییه که وقتی مثل این حادثه بندر شهید رجایی پیش میاد توش، خون کم نمیاد، ایران تنها جاییکه که توش همیشه خون زیاد میاد! که مسئولان ستاد انتقال خون باید خواهش کنند مردم ایستاده تو صف اهدای خون برن خونه‌هاشون چون فعلا دیگه به خون احتیاج نیست، و بلکه چندجا عذرخواهی کنند از مردم که دیگه شرایط پذیرش اهداکننده ندارن!* و این فقط برای این ماجرای سوگ هرمزگان عزیز نیست، تو همه ماجراهای دیگه، تو سیل و زلزله و جنگ و همه‌گیری و... ایران با همه جای دنیا فرق داشته، حتی با دیگر کشورهای مسلمان، فقط مطالعه موردی تو کرونا بریم رفتار ایران و ایرانی‌هارو با شرق و غرب عالم، با چین و آمریکا مقایسه کنیم، جایی که فروشگاه‌ها غارت می‌شد آمریکا بود، جاییکه بیمارهای قرنطینه میخواستن بقیه رو آلوده کنن چین بود، جایی که کلی کهنسالو قربانی کردن و بی سپر انداختن جلوی ویروس آمریکا بود و جایی که شاید از همه هم دیرتر توش کرونا جمع شد هم. جایی که کشورها مثل دزدای دریایی (اجدادشون) از هم محموله باری ماسک و واکسن و کیت و مواد ضدعفونی می‌دزدیدن، اسمش اروپا بود! اما جایی که مردم برای هم جون گذاشتن، جایی که همسایه‌ها برای همسایه‌های پیرتر خرید می‌کردن، جایی که حکومت حق تقدمو گذاشت برای پیرترها، جایی که خیلی مسئولین عالیش قبل از مردم خودشونو در معرض ریسک واکسن داخلی قراردادن، جایی که کلی آدم داوطلبانه شهید زنده موندن و کرامت آدمای دیگه شدن، چه تو پرستارا، چه تو ضدعفونی معابر، چه تو کفن و دفن مرده‌ها و... اسمش ایران بود! خلاصه بله، ما فرق داریم، چون اینجا تمدنیه که از چندهزارسال پیش برای مردم جهان بزرگ بوده و بزرگتری کرده، و چون اینجا مملکتیه که مهربونی و گره‌گشاییشو مردم از امام رضا یاد گرفتن و عاشقی و ایثارشو از امام حسین، و چون اینجا همون کشوری که رهبر کهنسالش همون کسیه همون یکی دو هفته اول جنگ هشت‌ساله وقتی بعضی مسئولان دیگه در بهت بودند هنوز ، با شهید چمران در خط مقدم بود. خب معلومه ایران و ایرانی با همه جهان فرق داره. خلاصه اگه رفیقت باز اون ضجه‌مویه‌های کلیشه‌ایو ادامه داد که «نه این سرزمین نفرین شده است» و «تو خاورمیانه جبر جغرافیاییه» و «خارج همه چی حساب کتاب داره» و... بگو: باشه باباجون، اصلا حق با توئه، «دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را»! * [پ‌ن: درمورد اخبار تامین خون البته می‌دونم که این وضعیت مربوط به همان روزهای اول است که جمعیت عظیمی از مردم برای اهدای خون رفتند و طبیعتا در روزهای بعد که جمعیت کمتر میشه دوباره نیاز به اهدای خون هست.]. #فردوسی #سعدی @FihMaFih

🎵شاه خراسانی‌ام توضیح: «دولتمند خلف» (یا «خال‌اف» یا «خالف») از نوابغ موسیقی فارسی‌زبان و بزرگ‌ترین استادان هنر شرق، مهم‌ترین چهره‌ی موسیقی تاجیکستان و برترین هنرمند حوزه موسیقی «فلک‎خوانی» بود. او سال 1950 میلادی (۱۳۲۸ شمسی) در روستای داغستان در ناحیه شورآباد کشور تاجیکستان به دنیا آمد. اولین کنسرت او در سیزده سالگی در سال 1967 میلادی از تلویزیون ملی پخش شد و از سال 1975 کنسرت‌های بین‌المللی او سرزمین‌های آسیایی و اروپایی و ... را در نوردید و باعث شهرت موسیقی تاجیکستان و فلک‌خوانی در سراسر جهان شد. طی دهه‌های گذشته پیگیران جدی موسیقی در ایران و دیگر کشورهای این منطقه او را با صدای استثنایی و آثار فاخر و هنرمندانه‌اش می‌شناسند. اما انتشار یک تک‌آهنگ خاص و متفاوت از او در ژانر پاپ با موضوع زیارت امام رضا علیه السلام (شاه پناهم بده) باعث شد این هنرمند بین عموم مخاطبان ایرانی هم محبوبیت بالایی کسب کند. متن کامل فهرست همه آلبوم‌ها و گزیده‌ای از بهترین آهنگ‌های دولتمند خلف را در سایت میدان آزادی بخوانید. @FihMaFih