راستش نمیدونم امروز چه رنگی بود. آبیِ آسمونی؟ یشمی؟ سبزِنعنایی؟ نارنجیِ غروبی؟ زرشکی؟ و یا حتی خاکستری؟ نمیدونم. هم‌ بی‌رنگ بودم و هم‌‌رنگی،انگاری تمام عواطفی که ممکن بود رو توی امروز و ساعاتی که گذروندم تجربه کردم. هنوزم توی همون باتلاقی که ساخته‌‌م یا شایدم برام ساخته شده دست و پا میزنم و تلاش میکنم که خودم رو بیرون بکشم،نمیدونم این‌بار قراره چجوری موفق بشم و اون دستی که به سمتم دراز شده چی میتونه باشه؛اما من هنوز زندم،این‌جام و روشنایی رو می‌سازم.

و منتظر طلوع خورشید میمونم تا همه‌چیز رو به تاریکی شب بسپرم.

کل کائنات هرشب دست به دست هم میدن که ما نخوابیم

شبها تصمیمات حیاتی‌ای می‌گیرم. صبح‌ها یادم میرود.