📽 موضع موهن احمد قدیری: فتوای رهبری درباره حرمت ساخت، تهیه و استفاده از سلاح هسته‌ای دروغ مصلحتی است! ▫️برشی از مناظره دکتر احمد قدیری و حجت‌الاسلام دکتر ابوالفضل امامی با عنوان «سلاح هسته‌ای و صلاح هسته‌ای؛ بمب اتم از منظر فقهی و سیاسی» در مسجد جامع خاتم‌الانبیاء پردیسان قم مورخ ۱۴۰۴/۵/۲۹ 📽 فیلم کامل (از دقیقه ۱۳ به بعد را ببینید) گفتنی است وی چند سال قبل هم در متنی اینگونه از این موضع موهن خود دفاع کرده است: ▫️آیه ۶۰ انفال که تا «من قوة» می‌خوانیم، ادامه‌ای دارد که مستند ساخت سلاح اتمی است: «دربرابر آنان آماده کنید هرآنچه در توان دارید از نیرو و اسبان ورزیده تا با آن‌ها دشمن خدا و دشمن خودتان و دشمنانی غیر ایشان را که نمی‌شناسید، ولی خدا آنان را می‌شناسد ‎بترسانید». ‏اینجا دقیقا اشاره به بحث بازدارندگی نظامی و توازن وحشت است! ▫️در جنگ تحمیلی برای تغییر محاسبات صدام، هم متقابل و محدود شیمیایی زدیم و هم به مناطق شهری حمله کردیم. ▫️در فقه داریم که اگر جنگ ناگزیر به از بین بردن درختان بود، جایز است. ▫️ همچنین اگر دشمن، افراد بیگناه را سپر انسانی کرده بود و ضرورت جنگ، حمله را ایجاب می‌کرد، جایز است. ▫️به قاعده ‌«ادل الدلیل علی امکان شیء وقوعه» جدا از مباحث نظریِ نظامی و فقهی، مستند به تلاش‌های مستمر ج.ا ‏برای دستیابی به بمب اتم، باید گفت به شدت دنبال‌ش بوده‌ایم! ▫️دروغ مصلحتی برای حفظ دماء مسلمین و حربه جنگی نه تنها جایز بلکه واجب است. ▫️‏اینجانب به عنوان یک شهروند، خواهان مسلح شدن کشورم به انواع تسلیحات هسته‌ای، هیدروژنی، میکروبی و شیمیایی هستم. 🆔 @sedayehowzeh

🎥 امام خمینی(ره): «احکام اسلام برای مصلحت مسلمین است، برای مصلحت اسلام است... این حرفهای احمقانه‌ای است که از همین گروه‌ها القا می‌شود که خب، جاسوسی که خوب نیست! جاسوسی، جاسوسی فاسد خوب نیست، اما برای حفظ اسلام و برای حفظ نفوس مسلمین واجب است، دروغ گفتن هم واجب است، شرب خمر هم واجب است». ۱۳۶۰/۵/۲۷ @GhadiriNetwork

و [امّا] تقیّه؛ ممکن است شما بگویید تقیّه مال آن زمانى بود که یک دولت مسلّطى بود، ما هم مخفى بودیم و از ترس او چیزى نمی‌گفتیم؛ نه، همان وقت هم تقیّه، مسئله‌ی ترس نبود؛ «التّقیّة تُرس»، تُرس است، امّا تَرس نیست. اَلتَّقِیّةُ تُرسُ المُؤمِن؛ تقیّه سپر است. سپر را کجا به کار می‌برند؟ بنده همان وقت در صحبت‌هاى قبل از انقلاب با بعضی‌ها می‌گفتم: سپر را که کسى زیر لحاف به کار نمی‌برد؛ سپر، مال داخل میدان جنگ است، مال هنگام درگیرى است. پس تقیّه در زمینه‌ی درگیرى است؛ چون تُرس است، حرز است، سنگر است، سپر است. همان وقت هم این‌جور بود؛ تقیّه که می‌کردیم، معناى آن این بود که شمشیر را بلند می‌کردیم و ضربه را بر هیکل و پیکر نحس او وارد می‌کردیم؛ امّا جورى که او نه شمشیر را ببیند، نه دستى که شمشیر را گرفته ببیند، نه بلند کردن را ببیند، نه فرود آمدن را بفهمد، فقط یک وقت درد آن را احساس کند؛ تقیّه این بود؛ آن‌هایى که آن روز تقیّه می‌کردند، همین‌جور تقیّه می‌کردند؛ مخفیانه، دور از چشم دشمن، داخل خانه‌ی پنهان، با هزار ملاحظه و مراقبت می‌نشستند، یک اعلامیّه تنظیم می‌کردند که وقتى پخش می‌شد، به‌کلّى آبروى نظام را می‌بُرد؛ ضربه و شمشیرى بود که بلند می‌شد، بر فرق او و به کمر او می‌خورد. تقیّه می‌کردیم؛ یعنى نمی‌گذاشتیم که او بفهمد که چه‌کار دارد انجام می‌گیرد. تقیّه‌کننده پشت سپر مخفى می‌شد. معناى تقیّه این است؛ الان هم همین است. رهبر شهید انقلاب ۱۳۶۸/۱۱/۹ @GhadiriNetwork

دعوت به مناظره مناسب دیدم حال که حجت‌الاسلام علیدوست، علاقه زیادی به نقد مطلب بنده پیرامون سلاح هسته‌ای و فتوای حرمت دارد، وی را به مناظره‌ای علمی در این خصوص دعوت نمایم. دکتر احمد قدیری ۱۴۰۵/۸/۱۰ @GhadiriNetwork

حفاظت اطلاعات در کلام رهبر شهید انقلاب الان هم استکبار جهانى یک قدرتى است، شما هم یک مقاصدى دارید، یک کارهایى می‌خواهید انجام بدهید؛ هیچ لزومى ندارد که این کارها مرتّب در تریبون‌ها [گفته بشود]، هر کسى مسابقه بگذارد که فلان کار را می‌خواهیم بکنیم، مکرّر بگوییم و نکنیم. یکى از این رهبران مسلمان پخته‌ی وارد که بنده در طول این مدّتِ کارهاى سیاسى دیده‌ام، سکوتوره بود. سکوتوره بسیار آدم واردى بود، خیلى آدم مطّلعى بود، خیلى پخته بود؛ من در چند سفر که آمد تهران، با او ملاقات کردم ‌-ملاقاتهاى متعدّد، جلسات گوناگون- در بعضى از جلسات برادرها هم بودند، چند جلسه هم من و او تنهایى داشتیم. او خیلى شیفته‌ی انقلاب بود، البتّه خودش ضعیف بود، و نتوانسته بود راه خودش را برود و استکبار کَت‌بندش کرده بود؛ از طُرق مختلف محاصره‌اش کرده بودند، پدرش را درآورده بودند؛ نتوانست گینه‌ی کوناکرى را آن‌جورى که ایده‌اش بود و دوست می‌داشت، درست کند و بسازد. موفّق نبود، امّا درست می‌فهمید؛ آدم سالمى بود؛ آدم خائنى نبود. این انقلاب را هم خیلى دوست می‌داشت؛ به امام هم حقیقتاً از ته دل ارادت داشت. من حرف‌هایى از او شنیدم که خیلى درست بود ‌-البتّه ما از خیلی‌ها حرف شنفتیم؛ یعنى این‌جور تصوّر نشود که براى خوشامدِ ما یک حرفى گفته، ما هم باورمان آمده؛ نه، بنده در این ده‌ساله با افراد زیادى نشستیم، برخاستیم، حرف زدیم، شنفته‌ایم؛ بعضی‌ها حرف می‌زنند [ولى] از زبانشان تجاوز نمی‌کند، بعضى نه؛ این قابل تشخیص است- و راست می‌گفت. همین حرف‌هاى داغى که ماها آن‌وقت همیشه می‌زدیم؛ می‌گفت همه‌ی اینها درست است. یک وقتى به من گفت فلانى! شماها فقط یک عیب دارید و آن اینکه همه‌اش مدام می‌گویید؛ خب، این گفتن ندارد؛ بکنید؛ چرا می‌گویید؟ می‌گویید که چه بشود؟ من آن سال اوّل ریاست جمهورى ‌-سال ۶٠- که شاید این حرف را از او شنفتم، اصلاً حرفش را قبول نکردم. براى بعضى از دوستان نقل کردم، گفتم سکوتوره این‌جور می‌گوید؛ لکن ته دلم قبول نکردم. با خودم می‌گفتم که حالا دنیا، دنیایى نیست که او خیال کند ما اگر یک چیزى را گفتیم دنیا می‌فهمد و اگر نگفتیم نمی‌فهمد، که گفتن ما یک مشکلى به وجود بیاورد. لکن بعد تجربه‌ها به بنده نشان داد که نخیر، او پخته بوده، می‌فهمیده. بنده هم حالا عقیده‌ام همین است. من می‌بینم بعضى از برادرها، یک جاهایى که خیال می‌کنند فقط خودشان هستند، یک مطالبى را، یک اهدافى را، یک آرزوهایى را به زبان می‌آورند و می‌گویند که دشمن از آن سوء استفاده می‌کند. رهبر شهید انقلاب ۱۳۶۸/۱۱/۹ @GhadiriNetwork