(پاشو سردار...) حـاج قـاسـم! چهـــار سـال گذشت از عــروجــت بـه آسمــان ، امــروز بـر مـــزارت ، شکــوفــه‌هـا روییــد فصل سرمــا ، ولی چو مـاه تمـــوز دست گلچین که دست بیداد است آمــد از آستــین ، بــه بیــرون بـــاز کــرد پــرپــر ، دوبـــاره گـــل‌هــا را نه یکی! بلکه صــد شقـــایــق نـــاز پــاشـو از جـا بــه احتـــرام تمـــام در بغــــل گیـــر ، عـــاشقـــانـت را لالــــه‌ هــا را بگیـــــر در آغــــوش بــاز کــن چتـــــر ســایــه‌بــانـت را پـاشـو سردار سینه‌ها خــون است غــم گرفته‌ست شهــر کــرمــان را لالــه‌هــا را ببــین بــه روی زمیــن ســرخ کـــردند : قلــب ایــــران را پـاشـو ســردار وقـت بیــداری‌ست پـاشـو از جــا و نغمـــه‌ای سـر کـن گــوش‌هــا تشـنه‌ی شنـیدن توست پـاشـو فکـری به حـال کشــور کـن! سید محمدرضا شمس (ساقی) http://eitaa.com/shamssaghi

#ریحانه_سلطانی_نژاد این غنچــه‌ی نورُسـته که می‌خندیده گلچیـن فلک ، ز شـاخـه ، او را چیـده با کاپشن صـورتـی‌ این غنچــه‌ی نــاز چون لاله به خون سرخ خود غلتـیده. سید محمدرضا شمس (ساقی) http://eitaa.com/shamssaghi

(به مناسبت درگذشت مبهم جهان پهلون غلامرضا تختی) #فقدان_تختی اجل بگرفت غافل ، جان تختی كزين غم شد جهان گريان تختی دريغا ، آوخا ، دردا ، فغانا... كه از پيكر جدا شد جان تختی فسوسا دور گردون دگرگون گرفت از جور و كين دوران تختی شگفتا ، دست ِ غدّار ِ زمانه... فكند از بيخ و بن بنيان تختی فلک با آن كه باشد فاقد رحم عزادار است از فقدان تختی سموم دهر ، آخر كرد مسموم تنِ پُر تابِ رستم سان تختی عدوی فتنه انگيز و شررخيز شرر افكند در شريان تختی نگون شد يوسف ما در چَه گور كه ورزشگاه شد كنعان تختی خوشا تختی كه راحت شد ز دشمن بدا ‌بر دشمن نادانِ تختی چه خوش می‌بود آن خصم بدانديش که می‌شد آن زمان قربان تختی كسی در اين جهان ناورد بر خاک تن گردافكنِ گردان تختی برایِ اولين و آخرين بار ... به خاک آمد تن بی‌جان تختی تواضع بين! كه خود بر خاک خواببد زهی مردی، زهی احسان تختی وگرنه چرخ نتوانست يكدم به خاک آرد تنِ پيچان تختی كسی را زَهره‌ی كشتی نمی‌بود ميان عرصه‌ی ميدان تختی توانا قهرمانان ممالک...  زبون گشتند در جولان تختی چنان شد قهرمان، تختی ايران كه گفتند آن زمان، ايرانِ تختی دگر شد رستم دستان فراموش ز وصف رستمی دستان تختی نياورده كسی در پهلوانی... به كف، آوازه و عنوان تختی كُند ايران زمين بر او مباهات نشايد كس كند كتمان تختی به فخر كشور خود داشت ايمان كه محكم بود بس ايمان تختی صبا بر گو به مِدويد و به آييک هماوردانِ هم‌پيمانِ تختی كزين پس تَرک كشتی كردن اولیٰ‌‌ست حريفی نيست چون بر سان تختی شؤون وزن هفتم يافت تقليل كه بود آن عزو شأن از شان تختی زيارتگاه ورزشكارِ گيتی... بوَد زين بعد گورستان تختی بسی دل سوخت از جانسوز مرگش به دنبالِ دلِ سوزان تختی سزد رحم آورد گردون ازين پس به حال كودکِ نالان تختی كه ديگر ( بابکِ) زيبا نبيند... رخ باب و لب خندان تختی فلک زين پس به جای باب بابک نگهداری كن از جانان تختی بس اين نشكفته غنچه يادگاری‌ست كه تنها مانده از بستان تختی كنون (شمس قم) از جان تسليت گفت به مام و كودک و ياران تختی شادروان سید علیرضا شمس قمی دی ماه 1346 https://eitaa.com/shamseqomi