. . . .

_

" و گاهی چه زود ، حسِ برانگیخته از غریزه‌مان به واقعیت تبدیل می‌شود.. همان‌جایی که احساس می‌کنی در لحظهٔ عجیبی قرار گرفتی که نوایی از آینده را به گوشِ تو می‌خواند ؛ همان‌جایی که احساس می‌کنی این‌بار، با دفعاتِ قبل فرق دارد .. ردپایی از رنگِ خاکستریِ تیره را در او می‌بینی و دلت می‌گوید: [ کاش کمی بیشتر کنارَش بمانی ، انگار مثلِ همیشه‌اش نیست.. ] - و مدت زیادی ازین احساساتِ بی‌دلیل‌ت نمی‌گذرد که او ، می‌رود . و تو می‌مانی و دلِ تنگی که گفت: بیشتر بمان و نشنیدی .. . افسوسِ امروزِ من از دیروزی‌ست که میدانستم برای آخرین‌بار اورا می‌بینم؛ با تمامِ وجود می‌دانستم و حسش می‌کردم اما ، اکنون می‌فهمم که باز هم، در دیدن وُ بودن وُ لمس کردن وُ و حرف زدن وُ کنارِ او بودن، کم گذاشتم؛ کاش ، دستش را بوسیده بودم . " - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"

پارسال این شبا، برای بعضی ها از هر وقتی طولانی تر می‌گذشت و برای بعضی‌ها ، از خوشحالی زودتر از همیشه تموم شد..

_🖤

[ اخلاص و عشق ]

. . . .

_

در زندگیِ هر یک از ما ، دری وجود داشته است که شاید اگر نزدیک‌اش می‌شدیم، در می‌زدیم و بازش می‌کردیم ، جهانِ اکنونِ ما جهانِ دیگری بود که در آن، یکی از آرزو‌هایمان دیگر وجود نداشت ؛ [ و البته که شاید آرزوی دیگری جایگزینِ آن می‌شد. ] کسی دلتنگ نبود یا کسی حسرتِ فرصتِ از دست‌رفته‌اش را نداشت. همان دری که شاید از ترس سمتش نرفتیم. ترسِ اشتباه ، ترسِ دوست‌داشته‌نشدن ، ترسِ تنها ماندن ، ترسِ ندانستن ، ترسِ نکند کسی منتظرش نباشد یا .. از ناراحتی بازش نکردیم، از شکستگیِ دل ، از کینهٔ غم، از دلخوریِ غرور ، از بزرگ‌نبودنِ قلبی که نمی‌توانست ببخشد .. و یا بخاطرِ تاریکی حتی دیده نشد ! تاریکیِ روحی که انزوا را انتخاب کرده بود ، سیاهیِ ابری که بی‌دلیل، زیباییِ چمنزارِ سبزِ زندگی‌ات را پوشانده بود ، تیرگیِ افکاری که فکرِ امید و شروعِ جدیدِ بهتری را نداشت .. دربِ سفید رنگ را باز کن ؛ ببخش، بشنو، عشق بورز، زندگی کن، نفس بگیر و کلیدِ هر درِ اشتباهی که باز کردی را دور از دسترس هر فردِ دیگری دفن کن . - Abr . "𝑮𝒐𝒐𝒅 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆"