چه طلوعِ غریبانه‌ای بود، و البته زیبا، خیلی زیبا ..

—

اتاق، ساکت‌تر از همیشه و دیوارا به صدای نفس‌های کشیده و سنگین گوش می‌دن.

حس عجیبی دارم خیلی ملکوتیه .. همه چیز زیادی ساکته و آرومه و همینطور پر از امید غم لبخند اشک ..

گاهی دل از غم مالامال می‌شود.

ارام باشید

صداش، فقط صداش کافیه تا دلم بلرزه.

چو ایران نباشد تنِ من مباد. چو قرآن نباشد تنِ من مباد.

. . . .

—

در عمرِ کوتاهم، به یاد ندارم با این حال و حالت، لباسِ سیاه به تن کنم. وقتی رو به روی آیینه ایستاده بودم، انگار تازه احساس کردم چقدر پدرم رو دوست دارم. تازه فهمیدم محرم‌هایی که گذروندم هیچ بود؛ دلی که این داغ رو تازه شناخته محرم چه فهمیده ؟ بعد از این خبر، قلبم چنان صاف شد که انگار حالا دیگه برای من از [ یا مرگ یا خامنه‌ای ] تنها مرگ باقی‌مانده است؛ مرگی که حالا هراسی ندارم ازش‌. مگر جان من برای وطن ، از جان او برای وطن، باارزش تر است ؟ قطرهٔ اشکی که چکید، دست روی قلب گذاشتم؛ مگر غیر این رو برای این مرد می‌خواستی ؟ مگر غیر شهادت حق این مرد بود ؟ . حالِ عجیبی دارم .. دلم آرومه و غمگین. ولی پر از امید :)))) آرومم. [ الذین آمنو و تطمئن قلوبهم بذکر الله.. الا بذکر الله تطمئن القلوب ] انگار کارِ خودش رو کرده. علمدارِ این خاک نه خمینیِ کبیر بود و نه خامنه‌ایِ عزیز ، عمل این جهان و ایران، دستِ صاحب عصر (عج) است و تمام.