خدای من چقدر تاریخ عجیبه.

این ربطی به اولی و دومی نداره‌ها صرفاً سه تا موضوع جدیدی که فهمیدم تازه رو دارم باهاتون به اشتراک میزارم.

. . . .

«میانِ تمام ماجراهای این روزها، تنها چیزی که اذیتم می‌کند رفتارِ او ، یا شاید آنهاست‌. بحث‌های پوچ و بیهوده، کش دادن‌های مداومِ بی‌ثمر، گیرهای سه‌پیچ و بستن ماجراهای مختلف جدید و قدیم به یکدیگر بابت اینکه سرزنش‌ت کند. گمان می‌کنم حوصله‌اش زیادی سر رفته و قرار است کیسه‌بکسِ تمامِ چیزهایی که روی اعصاب‌ش است، من باشم. بعبارتی دق و دلی‌اش را در نهایت با بهونهٔ اشتباه کوچکی از سمتِ من، با یک اتفاق معمولی که معمولاً پیش‌ می‌آید، سر من خالی کند. فضای خانه بیش از اندازه برایم تنگ و خفه‌کننده‌ و اذیت کننده‌است. حتی در تجمعات هم اکنون می‌خواهم تنها باشم. تنها، با آدم‌هایی که دست و پا گیرِ غرغر کردن‌ها، شروط‌شان، سلایق‌شان و دسترسی‌ها و اختیاراتی که برایت با منت مِنو می‌کنند نشوی. نیاز است یک سفرِ تنها بروم، زیادی در کنار یک‌دیگر بوده‌ایم.»

شاید هم طاقتِ حوصلهٔ من طاق شده است.

—

✨«لا تحزن انّ الله معنا» توبه ۴٠ «به خدا سپردم آنچه از توانم خارج بود؛ سبک شدم.» -«گاهی فقط باید بگذاری خدا خودش داستان را ادامه دهد.» 🍃

رندوم باید اینو ببینم و شرمنده شم. ببخشید که انقد بندهٔ رد بده‌ای هستم و نمیتونم همزمان که بجز سپردن بهت چاره‌ای ندارم، حرص و جوش نخورم و عصبی و کلافه نباشم.

۱/ غصه‌های مانده سر راه گلویت را با تکه‌های میوه قورت می‌دهی و خیال می‌کنند آرام نشسته‌ای و از پذیرایی لذت می‌بری. آری، شاید چون در پیش‌دستیِ تفاله‌های میوهٔ مقابلمان هسته‌های غم و دلخوری دیده نمی‌شود.

۲/ برایشان عجیب می‌شود چطور است که وزن نمی‌گیری؟ خوراکت که خوب است! باید می‌گفتم دم‌نوشِ بغض و حرص و چند برگ ناراحتی، اثر لاغری دارد.

۳/ شاید باز با خنده می‌گفتند: «جوان تو و چه حرص و استرسی؟ آرام و راحت و بی‌خیال نشسته‌ای خدایت را شکر کن.» و برایم باز هم سوال می‌شد: «مگر این‌ها شئ‌ای مجسم‌اند که توقع دیدن‌ و شمردن‌ش را دارند؟» که اگر بود، اتاقی لبریز از اشیاء داشتم و خودم در زیر آوارَش.