کلمات کنار هم قرار نمیگیرن. توضیح ـام فقط برایِ خودم معنی میدن. جمله بندی ها پراکنده ـست و هیچ چیز به شفافیِ یک توضیحِ منطقی نیست. احساس میکنم تمام من هایِ درون مغزم به یکباره تصمیم گرفتن با هم حرف بزنن، نه درمورد یک موضوع واحد، در مورد هر وجهه ای که این احساس ممکنه داشته باشه. احساس میکنم کلی سرِ ربان بوده که همه ـش از دستم رها شده و به سمت دیگه ای میره. همه چیز در مغزم آشفته ـست و تنها چیزی که سر جاشه مغزم تو جمجمه ـست.

خسته تر از انم که فکر کنی

آرامشی که 12شب به بعد داره✨>>>>

در سکوت پرسه میزنی در پیچ و خم اتفاقات امروز 🙃

آریس، بدونِ اینکه تلاش خاصی بکنی هم عکسایِ قشنگی میگیری.

جدی؟؟ چ خوب🤝

آریس، آینده روشن‌تر از چیزیه که الان میبینی. ادامه بده.

اسمان گرفته را دوست دارم، چون درک میکنم گرفته بودن و نباریدن را..