*نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت* *نه سید الشهداء بر جدال طاقت داشت* *هوا زجور مخالف چو قیرگون گردید* *عزیز فاطمه از اسب سر نگون گردید* *بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد* *اگر غلط نکنم، عرش بر زمین افتاد* تا این اشعار را خواندم حوریه ای آمد و گفت مقبل دیگر نخوان که زهرا سلام الله علیها غش کرد . مقبل گوید : از منبر فرود آمدم و پیامبر (ص) به عنوان صله چیزی به من عطا نفرمود . ناگهان امام حسین علیه السلام را درهمان حالت رویا دیدم که ازآن حلقوم بریده صدا زد : ای مقبل من خودم خلعت تو را خواهم داد . مقبل گوید در این حال از خواب بیدار شدم . فردای آن روز قافله ای به قصد زیارت کربلا حرکت کرد و مرا همراه خود بردند. *التماس دعا*

🌹🌷🌹🌷🌹🌷🌹ا قطعه صوتی شماره 117 آیت الله العظمی جوادی آملی ؛ مباحث و مطالبی منتخب پیرامون مبانی و جایگاه جهاد و دفاع در نظام ارزشی اسلام . برگرفته از بیانات ، سخنرانیها و تفسیر آیات مربوطه 🌺🌸🍀🌺🌸🍀🌺ا

🌷 نوحه (1) : حسین فخری🌷

j14 بسم الله الرحمن الرحيم آيت الله العظمي جوادي آملي (سخنراني؛ جايگاه جهاد در نظام ارزشي اسلام سال 1365) . . . اگر مجاهد گرانقدر است به پاس احترام راه من است. اوّل راه من بعد رزمنده، اوّل راه خدا بعد شهيد. اوّل راه خدا بعد جانباز انقلاب. «فليقاتل في سبيل الله الّذين يشرون الحيوة الدّنيا بالاخره» هدف پيشاپيش جبهه‌هاست. اين جنگ را يقيناً خدا به پيروزي مي‌رساند. شما عزيزان قدرتان را هم بدانيد. شما ممکن است توفيق شرکت در مراکز علم مثل حوزه يا دانشگاه را کمتر داشته باشيد. امّا مي‌توانيد به ثمره علم برسيد. اگر عالم نشديد خيلي افسوس نخوريد. اون راهي که عالم مي‌رود و به اون مقصد مي‌رسد. شما مي‌توانيد به آن مقصد برسيد و با عالم يک جا تلاقي کنيد. راه باز است. و آن راه محبّت است. انسان درس مي‌خواند که دوست خدا بشود. انسان درس مي‌خواند که محبّ خدا بشود. هَل الّدينُ اِلالحبّ اون درسي که انسان را دوست خدا نکند وبال است. اون درسي که انسان را شيفته حق نکند درد است. و اين محبّت را شما مي‌توانيد با تهذيب جانتون با عباداتتون فراهم کنيد و تنها ذخيره انسان محبّت است و بس تا اين محبت انسان را به لقاي حق بار دهد و سالار شهيدان حسين‌بن علي بن اي طالب به رزمندگانش فرمود: اگر دوست لقاي حقّيد با من بيائيد. «فَليرقب المؤمن في لقاء الله حقا» شما مشتاق لقاي حقّ باشيد تا اين راه را به آساني طي کنيد. محبوب نمي‌گذارد که محبّش آسيب ببيند. يک رزمنده در ميدان جنگ نه هراسي از درون نه زخمي از بيرون بر او اثر مي‌گذارد. از امام باقر سلام الله عليها پرسيدند: شهداي کربلا در برابر آن همه تبرها چه احساسي داشتند: «حضرت فرمود مثل اينکه با دو مقداري گوشت انگشت ديگر را فشار بدهيد. بيش از اين مقدار دردي را احساس نمي‌کردند. گفتند سالار شهيدان حسين بن علي بن ابي طالب در آخرين لحظه هم عرض مي‌کرد: «يا غياث من لا غياثَ له» يا غياث المستغيثين اينکه عرض مي‌کرد «رضاً بقضائک» يعني هنوز بين راهم. از اين به بعد بايد با کشش بروم نه با کوشش. خداي سبحان فرمود: اگر کسي به مقام نفس مطمئنه رسيد اگر کسي به مقام رضا رسيد. اگر کسي مرضي ما شد. بقيه راه را با جذبه مي‌رود. «يا ايتها النفس المطمئنه ارجعي الي ربک راضية مرضيه» بقيه راه را سالار شهيدان حسين ابن علي بن ابي طالب عليهم الصلاة و عليهم السلام با جذبه و کشش رفت. السلامٌ عليکم يا أهل بيت النبوة و رحمة الله و برکاته والحمد لله رب العالمين