یک روز می‌آیی که من دیگر دچارت نیستم از صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم

باید بروم، این من و این هم چمدانم ای کاش یکی بود که می گفت بمانم... در طالعم انگار جز آواره شدن نیست هر روز کسی می دهد از دور نشانم... من رود جدا مانده از اندیشهٔ دریا عمریست که با بی‌خبری در جریانم... آنقدر جدا مانده ام از خویشتنِ خویش؛ باید به خودم یک خبر از خود برسانم.. این لب که فروبسته‌ام از روی رضا نیست! کم خرده بگیرید که قفل است زبانم...

حسین‌گفتن‌من‌ناگهانۍ‌و‌آنۍ‌نیست‌؛من‌از‌قدیم‌گرفتارِاین‌سلـالہ‌شدم🫀...

مرا به بزم عاشقانه ات ببر در این شبی که ماه با نگاه هر ستاره جرعه جرعه مست می شود... پیاله ام شکسته است تو از شراب چشم خود دو جرعه قرض می دهی؟

ولی هیچی این نمیشه من ندانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر بدجور به دلم نشسته

‌در من کوچه ای است که با تو در آن نگشته ام سفری است که با تو هنوز نرفته ام روزها و شب هایی است که با تو به سر نکرده ام و عاشقانه هایی که با تو هنوز نگفته‌ام...

در هر طرفم صورت معصوم تو باشد چشمم هدف تیر تماشای تو باشد باغ شوی تا که روم دیدن گلها گلها همه نقش رخ زیبای تو باشد باران که شود نم بکشد موی سیاهت بوی تنم از نرگس موهای تو باشد ساحل بروی صید کنی کاش تو یکبار ماهی شوم و دام به دریای تو باشد گر مست شوم پاره کنم پیرهنم را سر مستی ام از ساغر مینای تو باشد

من نمی دانستم معنی هرگز را . .

میدهم‌فتوا،شودروشن که در قانون عشق قتلِ‌یک‌احساس‌حکمش‌کمترازاعدام‌نیست!!

تخته کردم خانه‌ی دل، قفل کردم سینـه را ؛ بعد تو ویران بماند خانه‌ی ویرانه‌ام.

زخم تبرت مانده، ولی جای شکایت شادم که نگه داشته ام از تو نشانه! سعدی.

یک دم آرام ندیدم دلِ خود را همه عمر بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود. قیصرامین‌پور.