من معمولاً بعد از فروپاشی هم عادی به نظر می‌رسم.

مراقب بودیم از دشمن ضربه نخوریم، از پشت خودی زد نابودمون‌ کرد.

درد، تنها رفیقیه که هیچ‌وقت تنهام نذاشته.

داری رانندگی میکنی بعد یهو یادت میاد که باید رانندگی کنی

پایانم نزدیکه ماهِ خونی!

وقتی یه نفر برای من تموم می‌شه، نه بلاک می‌شه، نه آنفالو می‌شه، نه استوری‌های تیکه‌دار از سمت من می‌بینه، فقط و فقط از چشمم می‌افته! دیگه حتی اگر پیام بده، زنگ بزنه، یا اتفاقی جایی ببینمش یا هر چی، هیچوقت نمی‌تونه برگرده به جایگاهی که قبلا داشت.

من عمیقا به این اعتقاد دارم که آدما با یه حرکت میتونن برای همیشه از چشمت بیوفتن.

سخت ترین کار این است که منطقی رفتار کنی، درحالی که احساسات دارد خفه‌ات می‌کند.

غم خیلی وفاداره. می‌تونی باهاش قهر کنی، گریه کنی، حتی بخندی، اما هیچ‌وقت نمی‌ره. بی‌صدا کنارته، مثل سایه‌ای که هر جا بری همراهته. گاهی سنگین و خسته‌کننده‌ست، گاهی یادآوری می‌کنه که هنوز زنده‌ای، و حتی وقتی فکر می‌کنی ازت فاصله گرفته، دوباره برمی‌گرده و نشون می‌ده که وفاداری‌اش بی‌قید و شرطه.

‏غم واقعی اشکتو در نمیاره؛ ساکتت می‌کنه.

به عشق می‌سپارمت؛ به ویرانگرترین نفرینِ انسان.