یقه‌ام را می‌گیرد حرف‌های خورده‌ام از گلویم بیرون می‌ریزد ضامن تفنگ را می‌کشد و ثانیه‌ای بعد، جسم زنده‌‌ام در خونِ مردگی‌اش لبخند می‌زند قصه تمام می‌شود و آدم‌ها بخاطر نقش‌هایی که خوب ایفا کرده‌ اند، تشویق می‌شوند و دنیا، در تاریکی فرو می‌رود.

-بمونه از عجیب‌ترین روزِ این سال‌های اخیر و از همه‌ی ترس‌هایی که تازه شروع شدن.

منتظر موندن در حالی که استرس داری یکی از سخت‌ترین موقعیت‌هاست.

. . .

[انگار صاعقه خورد بهم]

-[جات بینِ همه‌ی روزا خالیه]

چند وقت پیش که درمورد ستاره ها میخوندم، نوشته بود که بعضی از ستاره های بزرگ وقتی دارن کم کم برای همیشه خاموش میشن، درخشان ترین حالتشونو نشون میدن و بعد میمیرن. چندروز پیش وقتی زمین شناسی میخوندم درمورد این نوشته بود که دایناسور ها دقیقا تو اواخر آخرین دوره ای که وجود داشتن خیلی متنوع و بزرگ و سنگین بودن. قبلا خوندم که بعضی از درختا درست قبل از اینکه بمیرن بزرگترین شکوفه هارو میدن و بعضی از کوه های آتشفشانی درست قبل از خاموشی، فوران بزرگ و شدیدی دارن. انگار که اوج، پایانه.

-زن.

اول امیدوار بودم خونی ریخته نشه. حالا که ریخته شده امیدوارم خون‌هایی که ریخته می‌شه به ناحق نباشه و داغ رو داغ نیاد. اعتراضه؛ جنگ نیست که. همه‌ی ما زاده‌ی ایرانیم و ایرانه که می‌مونه. فقط می‌تونم بگم کاش همیشه بچه‌های ایران شاد باشن. مراقبت کنید.")

افسوس یورونا، یورونایِ آسمانِ آبی، من دست نمی‌کشم از دوست داشتن تو، حتی اگر بهایش جانم باشد!