-[جات بینِ همه‌ی روزا خالیه]

چند وقت پیش که درمورد ستاره ها میخوندم، نوشته بود که بعضی از ستاره های بزرگ وقتی دارن کم کم برای همیشه خاموش میشن، درخشان ترین حالتشونو نشون میدن و بعد میمیرن. چندروز پیش وقتی زمین شناسی میخوندم درمورد این نوشته بود که دایناسور ها دقیقا تو اواخر آخرین دوره ای که وجود داشتن خیلی متنوع و بزرگ و سنگین بودن. قبلا خوندم که بعضی از درختا درست قبل از اینکه بمیرن بزرگترین شکوفه هارو میدن و بعضی از کوه های آتشفشانی درست قبل از خاموشی، فوران بزرگ و شدیدی دارن. انگار که اوج، پایانه.

-زن.

اول امیدوار بودم خونی ریخته نشه. حالا که ریخته شده امیدوارم خون‌هایی که ریخته می‌شه به ناحق نباشه و داغ رو داغ نیاد. اعتراضه؛ جنگ نیست که. همه‌ی ما زاده‌ی ایرانیم و ایرانه که می‌مونه. فقط می‌تونم بگم کاش همیشه بچه‌های ایران شاد باشن. مراقبت کنید.")

افسوس یورونا، یورونایِ آسمانِ آبی، من دست نمی‌کشم از دوست داشتن تو، حتی اگر بهایش جانم باشد!

در جغرافیای ما، خاک از خون سیر نمی‌شود. -بامین.

حب الوطن ایمان است و من اگرچه نمازِ شب نمی‌خواندم عاشق وطنم بودم. _بامین.

هیچ ایده‌ای ندارم از اینکه چطور قراره به همون روان نصفه نیمه‌ی سابقم برگردم. این جدیده دبگه قابل استفاده تا آخر بقام نیست.

من چه ‌خوش‌خیال بودم بابا.

_