اگر تعصب‌هاتون روزی تموم شد، برای این‌ها هم گریه کنید.

این‌روزها به پرنده‌ای می‌اندیشم که با آرزوی پرواز، خون بال‌هایش را می‌شوید و به آسمانی می‌نگرم که آزادی را بلعیده است و پرنده را پس می‌زند. چرا که آزادی زخم است و آزاد، زخمی. این روزها به پرنده‌ای می‌اندیشم که قفس را پس می‌زند و قفس او را. و سال‌هاست که همدیگر را زندگی می‌کنند و می‌دانند پرنده به آسمان نمی‌رسد. خون فقط با خون شسته می‌شود گرچه قفس زخم میزند و زخمی نمی‌شود. زنجیری در آسمان آویخته که امتدادِ طناب دارِ پرندگانی‌ست که به آسمان رسیده‌اند و پرنده هنوز نمی‌داند آزادی یعنی قفس نباشد یا خودش. به هر حال، «کلیدهای گمشده روزی پیدا خواهند شد با قفل‌های گمشده چه کنیم؟»

انگار این عکس رو گرفتم تا منگنه کنمش به این نوشته.

بی‌قید و شرط خط خطی کردن کار جالبیه.

اخیرا بهم ثابت شده که ایمان فقط رو به آسمان نیست. -گاهی رو به خاک است-

روزی که برم تخت جمشید از خوشی عکس‌هایی که می‌تونم ازش بگیرم سکته می‌کنم.

امروز به اندازه‌ی کل بهمن غمگینم و به اندازه‌ی کل دی منفور.