و شب بخیر :) @hofreee

ببین بعد چند وقت چی رسیده؟ سه سالگی و ده شماره‌ای شدنش مبارک🇮🇷 و من بیشتر از ذوق متن خودم، از دیدن اسم رفیق روش خوشحالم. جلیلاوی بیشتر بخونیمت😍 #مدام #مجله‌تراز پ.ن: اگه روایتمو خوندید چشم‌انتظار نظراتتون هستم😍 @hofreee

بعد شما، ما زیاد گُم شده‌ایم. زیر باران. توی مه. در سرما. وسط جنگل‌هایی پُر درخت و ناشناخته. فقط امید داریم به اینکه آن نور بیاید و صدا بزند " هارداسان؟ " تا او صدا نکند ما پیدا نمی‌شویم. ما چند وقتی است که مُرده‌ایم و گمشده! #شهید‌جمهور @hofreee

📚 نمایشـــگاه کتاب مبنا معرفی جدیدترین کتاب‌های چاپ شده توسط اعضای باشگاه نویسندگان مبنا، عرضه شده در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران 📖 این کتاب‌ها در دسته‌بندی‌های متنوعِ رمان، طنز، مجموعه داستان کوتاه، مجموعه روایت و کتاب کودک‌نوجوان در دو سال اخیر به چاپ رسیده‌اند. 🔗 برای تهیه کتاب‌ها می‌توانید از سایت نمایشگاه اقدام کنید. | @mabnaschoole |

به گمانم مادر حتی تا صدمین فرزندش، مدتی خودش را گُم می‌کند. می‌رود به یک جزیره ناشناخته و برمی‌گردد. یکی زودتر. یکی دیرتر. یکی هم..... شاید نتواند. @hofreee

وقتی حسین به دنیا آمد هول شدم. مثل زنی که یکهو می‌فهمد مهمان پشت در است. انگار تمام آن نُه ماه آمادگی نتوانسته بود مرا بسازد. خیلی ترسیده بودم. همان دم که از بیمارستان رسیدم خانه حس کردم دیگر مادر دوقلوها نیستم. اصلا نمی‌دانم چه بودم. خیال می‌کردم بعد این زایمان دوباره با بحران هویت رو به رو نشوم که شدم! شب‌ها رختخواب پسرها از من دورتر گذاشته شد. از روی مبل حسین را تاب می‌دادم و دلم می‌خواست مثل سابق کنار آن دو تا باشم. با حسرت از بیرون و از دور نگاه‌شان می‌کردم. دلم برای خودِ قبلی که مادرشان بود تنگ شده بود. نمی‌دانم برای آن‌ها چطور گذشت؟ آن‌ها هم مرا از دور و بیرون می‌دیدند؟ این سری کارکشته شده بودم و سریع به هویت جدیدم رسیدم. سریع بود اما بدون چالش نه! به گمانم مادر حتی تا صدمین فرزندش، مدتی خودش را گُم می‌کند. می‌رود به یک جزیره ناشناخته و برمی‌گردد. یکی زودتر. یکی دیرتر. یکی هم..... شاید نتواند. امروز بعد از مدت‌ها فقط مادر دوقلوها بودم. با انگشت نشان‌مان می‌دادند که " آخی اینا دوقلوان...." با دو دستم سفت دستشان را چسبیده بودم و دلم پیش حسین بود. آخر همیشه یک دستم برای او بود. خیلی وقت بود نتوانسته بودم سر صبر برای پسرها لگو بسازم و باهم بخندیم. چون همیشه باید حسین را دور نگه می‌داشتم که کار پسرها را خراب نکند. مدت‌ها می‌شد که دست توی دست دوقلوها زیر آفتاب ندویده بودم. آنقدر که کف پایم بسوزد. هادی یاد گرفته عکس بگیرد. قشنگ و بادقت هم انجام می‌دهد. بهم می‌گوید کجا بنشینم و چطور ژست بگیرم. بعد عکس‌ها را ورق می‌زند که ببیند خوب شده یا نه. هانی برای گربه‌ها و کلاغ‌ها آب می‌ریزد. آنقدر که وقتی خودش تشنه بشود آبی نیست. امروز هم خوشحال بودم هم ناراحت. خوشحال از بزرگ‌ شدن‌شان و ناراحت از بزرگ شدن‌شان. چرا به سرعت زندگی نمی‌رسم؟ چرا این جزئیات دوقلوها را از دست داده‌ام؟ مادر‌های دیگر چه می‌کنند که به تک‌تک ابعاد بچه‌هاشان برسند؟ چطور می‌توانم خودم را به صورت مساوی به سه قسمت تقسیم کنم؟ و اصلا باید مساوی باشد؟ دلم نمی‌خواهد زندگی جواب سوالاتم را بدهد. می‌خواهم خودم بهشان برسم. #مادری @hofreee

این ۴ تا رو از نشر مهرستان به عشق اسم‌های آشنا خریدم. بریم بخونیم ببینیم چطورن🫠 اگه که روایت‌خون هستید شمام امتحان کنید... #نمایشگاه‌کتاب #نشر‌مهرستان #روایت @hofreee

اینجا باغ کتابه. یه جایی بین ایوان کودک و بزرگسال. یه پله برقی که جون می‌کَنی ازش رد بشی. مخصوصا وقتی بچه همراهت باشه. شبیه یه تونله که خیلی چیزا رو یادت می‌آره. نمی‌تونستم سرمو بالا بیارم. نمیشد تو این چشم‌ها نگاه کرد. اولش ناراحت شدم از دیدن این عکس‌ها. اما بعد با خودم گفتم این عکس‌ها اگه وسط زندگی ما نباشن پس کجا باشن؟ همینه! زندگی ما تا تهش گره خورده به این غم‌ها. این غم باید درست وسط روزمرگی‌های زندگی یقه‌مونو بگیره. بگه یادته؟ منو یادته؟ ببین چشامو! می‌بینی چقدر قشنگ بودم؟ من مثل ایرانم. قاتلامو یادت نره. اینکه واسه چی رفتمو یادت نره! ما که نشون دادیم بلدیم خرمشهر‌ها رو با کمک خدا از حلقوم دشمن بکشیم بیرون! اما کاش نذارید دشمن اونقدر وقیح بشه که پا بذاره رو خاک ما. حتی لحظه‌ای از ذهنش بگذره که می‌تونه قدم نحسشو روی خاک عزیز ما بذاره. کاش دیگه هیچ‌وقت تکه‌های بدن عزیزامونو از زیر خاک نکشیم بیرون.... کاش دیگه هیچ‌وقت یتیم و تنها کف خیابون ضجه نزنیم.... #خرمشهر #میناب #مطالبه #ایران @hofreee

🌾صندلی روبرویم خالی‌ست. یادم آمد مدام تهران باهام است. هنوز سه‌چهار تا روایت بیشتر ازش نخوانده‌ام. اتفاقی بازش می‌کنم و روایت مبارکه را شروع می‌کنم. از سال‌های غربتش در تهران نوشته. از حسرت‌ها، کاشکی‌ها، اگرها. فکر می‌کنم چه به الان من آمده! به من و شهری که تویش زندگی می‌کنم. به من و این عصری که تنهایی نشسته‌ام توی کافه. به یک‌ماه گذشته‌ام که جور نشد با هیچ رفیقی بروم بیرون. به محمد که باهام آمد ولی من دلم دوست و رفیق می‌خواست. به وقت‌هایی که لای لقمه کوکوسبزی، حسرت دوری از مامان را هم پیچیدم و خوردم. به صبح‌هایی که توی صف سنگک آه کشیدم و در دلم جای خاله را پای سفره صبحانه خالی کردم. به هفته پیشم که تهران بودم و با هر سفره‌ای که در خانه مادربزرگم، کنار خاله و مادرم پهن می‌کردم توی دلم «خدایا شکرت» می‌گفتم. روایت که تمام شد قلپ آخر فنجان را سر کشیدم و به یازده سالی که ساکن قمم فکر کردم. به دوتا نماز هفته پیش که در تهران کامل خواندم، بی‌که یادم باشد سه سال پیش، نیت ترک وطن کردم! 〰〰〰〰〰〰〰〰〰 @parhun #پَرهون_یعنی_خرمنِ_ماه #اگه_مامانم_بود

روز عرفه است. آمده‌ام باغ موزه دفاع مقدس برای اختتامیه جشنواره ادبی یوسف تهران. یک داستان کوتاه فرستاده بودم با عنوان " آدم‌های یک خانه" . تقدیمش کرده بودم به مردم ایران با هر اعتقاد و آئینی که ۱۲ روز شانه به شانه جنگیدند. یادم است کار که تمام شد سرم را گرفتم سمت عکس آقا روی میزم. خستگی‌ام چکیده بود و به فرداها فکر می‌کردم. چه می‌دانستم در اختتامیه وقتی عکس و فیلم آقا را پخش می‌کنند قرار است بغض خفه‌ام کند. چه می‌دانستم آقا می‌شود آقای شهید. توی اسنپ نشسته‌ام. جایزه ویژه داستان کوتاه روزی من شده. می‌خواهم لوحش را بگذارم کنار عکس آقای شهید💔 #شکرشکرشکر #رهبرمن @hofreee

دارم فکر می‌کنم به آدم و حوا. سرگشته. ناامید. هر کدام تنها. هبوط کرده. دلتنگ و پُربغض. بعد یکهو هم را در عرفه پیدا می‌کنند. می‌شناسند هم را. حتما می‌دوند سمت هم. غصه هبوط را دو نفری بهتر می‌توانند تاب بیاورند. دست‌های سرد و لرزانشان به هم می‌رسد. ته چشم‌هاشان یک چیزِ تهی و خالی‌ست که قرار است هیچ‌وقت پُر نشود. خدایا. من می‌دانم که آخر این قصه رسیدن است. به هر چیزی. ما را ولی به خوب‌ها برسان و بشناسان. به آن خوبِ عزیز که چشم‌هامان توان دیدنش را ندارد. سرگشتگی، دلتنگی و تنهایی ژن به ژن از آدم و حوا به ما رسیده. غمِ هبوط روی سینه‌هامان هنوز سنگین است. ما را دوباره بالا ببر. لایق بالا رفتن کن. با آن عزیز. با آن غایبِ نزدیک. دنیا جانی شده و پا گذاشته روی خرخره‌مان. ما را به او برسان. او را به ما بشناسان. ما خیلی تنها و گُم‌شده‌ایم. #روز‌عرفه #التماس‌دعا @hofreee

مورچه را دیده‌اید؟ یکی می‌رسد و باقی را خبر می‌کند. غم به نظرم همین است. پشت‌بند یکی، دیگری می‌رسد. بعد دور هم جمع می‌شوند و شروع می‌کنند به خوردنت. مثل همین حالا. سالگرد جنگ ۱۲ روزه است. سالگرد شهادت خیلی‌ها از ما. سه ماه است که رهبرمان شهید شده و تازه زمزمه‌های تشییع‌اش به گوش می‌رسد. زمزمه‌ها چنگ می‌اندازد به قلبت. انگار وقتی عزیزت را خاک کنی باید باور کنی که شده. اتفاق افتاده! و تو تمام این سه ماه انکار را باید کنار بگذاری. فکر می‌کنی برایش آماده نیستی. هیچ‌وقت نخواهی بود. و سالگرد رحلت اوست. او که بزرگ بود و پدر. به این فکر می‌کنی امسال سالگرد رفتنش چقدر برایت عمیق‌تر است. حالا بهتر می‌فهمی چرا هربار و هربار مادرت با دیدن لحظه‌ی رفتن امام می‌توانست اشک بریزد. چقدر برای آن‌ها سخت‌تر است. اما تو همین را نداری! تو فقط شنیده‌ای او نشسته بوده با مُشت‌های گره کرده و قرآن می‌خوانده. توی خیالت تصویر می‌سازی از او. بعد به صدای بمب‌ها که می‌رسی چشمانت را می‌بندی. دیگر نمی‌خواهی و نمی‌توانی بیشتر فکر کنی. به آن دخترک بور با چشم‌های قشنگ. نه! فکر نکنی بهتر است. اصلا لحظه‌ی آخر را می‌داشتی بهتر بود یا الان؟ به صبح ۱۴ خرداد ۶۸ فکر می‌کنی و سحر ۱۰ اسفند ۰۴. به آدم‌های سال ۶۸ که حق داشتند بزنند توی سر و صورت‌شان. فریاد بزنند اما تو نزدی. چون نمی‌خواستی آن‌ها که دارند کف و هلهله می‌کنند، خوشحال‌تر بشوند. مُشت‌هایت را گره کردی و جاری شدی توی خیابان. غمت کِش آمده. مثل یک پرچم بلند. نود و چند شب است که تکه‌هایت را جمع می‌کنی توی خیابان. پرچم می‌گردانی و بُغض قورت می‌دهی. دشمن بیخ گلویت ایستاده که زجر کشیدنت را ببیند اما تو محکم‌تر پرچم می‌چرخانی. به ۱۴ خرداد فکر می‌کنی و همزمان که به خیلی چیزها حسرت می‌خوری، نمی‌خواهی که فرصت‌شان را می‌داشتی. فرصت فکر کردن به از دست دادن. فرصت گریه و ضجه. فرصت خمیده شدن گوشه‌ی خیابان. فرصت تشییع و خداحافظی درست و درمان. خدا شاید همین صاف ایستادن را می‌خواسته و شده! و عید غدیر است. به پارسال و سال‌های قبلش فکر می‌کنی. مثل حالا غم شبیه چسب نریخته بود روی دست و بالت. باید چه کنی؟ واقعا خدا وسط مورچه‌های غم، شادی می‌خواهد؟ تو همانی که خم نشده‌ای هنوز و کف دستانت از رد میله‌ی پرچم زبر شده. پس اینجا هم کم نمی‌آوری. علی بود و علی هست. تو حتی برای کمتر شدن غم این علی می‌روی زیر پرچم آن علی که بزرگ است و پدر. سفت درآغوشش می‌گیری و می‌گویی: " دلم خیلی تنگ شده...." تو غمت را می‌بری زیر پرچم سه رنگ و با بچه‌هایت کف می‌زنی برای امام شدن علی(ع). چون تو شیعه‌ی اویی و شیعه یعنی پیرو. گاهی او که خداست همین را می‌خواهد. که تو با بُغض برای علی، جشن بگیری امامت آن علی را. که تو وسط غم‌های دورت، شادی کنی. چون شیعه‌ای و شیعه یعنی پیرو! #عید_غدیرِ_عزیز #علی‌بود‌و‌علی‌هست @hofreee