آقای محمودی از کجا می‌دونستی که #چپ‌دستم؟! 😊

وقتی کتابخوانی و می‌خواهی به استقبال محرم بروی! 😔

این خیلی خوبه، خیلی...

تصویری پرشکوه از آینده ایران؛ ساخته شده بر اساس برنامه‌های #سعید_جلیلی توسط هوش مصنوعی ✅️@alijafari_57

وطن قفس نیست... وطن نفس ❤ است...

بنی امیه امام و رئیس جامعه را، عبا به دوش ولی تاج دار میخواهد... بنی امیه سیاست مدار بی خطری، که با یزید بیاید کنار میخواهد...! #انتخابات @Vaziat_Sefid

من ترجیح میدم اگر قراره برم توی چاه، با طناب امتحان نشده‌ی جلیلی برم تا با طناب پوسیده‌ی پزشکیان. 😕 واقعنی #نه_به_دولت_سوم_روحانی

امام علی(ع): نشانه ایمان، این است که راستگویى را هر چند به زیان تو باشد بر دروغگویى، گرچه به سود تو باشد، ترجیح دهى.

🔖 گزیده‌دیالوگ‌هایی درباره «سازش‌کاری» در «دیدن این فیلم جرم است»، سکانسی هست که امیر با چند مقام رسمی بر سر یک میز نشسته‌اند و دارند درباره آزادی تبعه انگلیسی مذاکره می‌کنند. تبعه انگلیسی، به همسر امیر تعرض کرده و بچه‌ او را، پیش از آنکه به دنیا بیاید، کشته است. امیر شاید عصبانی و به‌هم‌ریخته باشد، که هست، اما متوهم نیست. او تنها کسی است که سر آن میز، دارد بر اساس واقعیات صحبت می‌کند. «مشروب خورده، بدمستی کرده، حالا هم باید تاوانش رو بده». آدم‌های دور آن میز اما حرف امیر را نمی‌فهمند. یکی‌شان می‌خواهد محاکمه را به تاخیر بیندازد، «به‌خاطر منافع ملی». دیگری از «فشار شدید دیپلماتیک» می‌نالد. و آن یکی هم ماجرای شخصی امیر را یک «مسئله ملی» جا می‌زند تا او را مجبور به کوتاه آمدن کند. امیر درنهایت تسلیم می‌شود: «اگه با گذشتن من از حقم این ممکلت گل‌وبلبل میشه، قبول. گذشتم». اما او از حقِ ملی‌اش نمی‌گذرد: «اگه فکر تامین منافع کشورین، بذارین همه بفهمن هر کی وارد این خاک بشه و قدمش رو کج بذاره، یا با پشت ورقلمبیده میره بیرون یا با صورت سرخ». او از مقامات رسمی می‌خواهد تا یک مجازات رسمی، یک سیلی رسمی به مردِ انگلیسی بزنند. مقامات اما حتی قائل به چنین مجازات کوچکی هم نیستند. از نظر آن‌ها، تبعه انگلیس بودن خودش مصونیت است. مصونیتی بالاتر و برتر از هر مجازاتی. #انتخاب_مردم #انتخابات #اشتراک @taaghlom