اگه بخوام از میزان تُخس بودنم بگم یه ریزش، شاید اینجوری باشه

ولی من هیچ وقت حس تنهایی و بی پناهی نکردم چون تو بودی هستی و می‌دونم ک خواهی بود. عمو عباس

__الَّذِینَ بَذَلُوا "مُهَجَهُمْ" دُونَ الْحُسَیْنِ "مُهَجَه" به معنای "خونِ پاکِ درون قلب" که اگر خارج شود، زندگی انسان تمام می‌شود.

__

روی فرش‌ِ دلِ من، جوهری از عشقِ تو ریخت‌‌‌ . آمدم پاک کنم عشقِ تو را‌ ، بدتر شد !

حرف هایش از نوازش های او شیرین تر است؛ از هر انگشتش هنر می ریزد ، از لب بیشتر . . !

__

ل‍ااقل صدهاغزل ، دروصفِ چشم‌ات گفته‌ام ؛ خاك‌ عالم‌ برسرت ، یك‌ذره بااحساس باش

شیخ اگر فتوا علیه‌ت میدهد حق دارد او با دو چشمت عالمی را نامسلمان کرده ای

مامانم هر وقت قیمت خریدامو ازم می پرسه با ۷۰٪ تخفیف بهش میگم👩🏽‍🦼

تازه با کلی تخفیف ک میگم باز فحش میشنوم😂

در رکابِ منتقم ای که خورشیدِ نگاهت در افقِ غریبگی به زردیِ غروب گرایید و شبِ هجران، سایه‌یِ پربارِ خود را بر آستانه‌یِ جان‌سپردگی‌ات گشود؛ ای آن‌که در مکتبِ عشق، حروفِ عاشقی را از لوحِ کربلا خواندی و در آینه‌یِ قد و قامتت، تجلیِ علی‌اکبر (ع) را به تماشا نشاندی؛ هنوز طنینِ حنجره‌‌ات که نامِ حسین (ع) را با خونِ دل می‌سرود، همچون زنگِ جاودان در گوشِ زمان می‌پیچد؛ گویی آن نغمه، یک روضه‌ی ابدیت است که از گلوگاهِ حق برآمده است. و شما ای صابرینِ مصیبت؛ ای پدر و مادرِ شهید! صبوریِ شما، بازگشتِ زینب (س) به دشتِ ماتم است. همان‌گونه که اربابِ بی‌کفن، پیکرِ اربا اربایِ پسرش را در آغوشِ اشک و خون گرفت، شما نیز بندِ دل را به دستِ تقدیرِ آسمانی سپردید؛ استوار، چنان‌که گویی می‌دانید فرزندتان در ضیافتِ بی‌انتهایِ ارباب، مهمان است؛ آن‌جا که دیگر نه جفایی هست و نه تیغی، که تنها آغوشِ مهربانِ علی‌اکبر (ع) برای دربرگرفتنِ این سربازِ رشید، بی‌قرار است. او که در مدحِ آلِ محمد (ص) حنجره‌یِ خود را وقف می‌کرد، سرانجام به وصالِ حق شتافت. او رفت تا بیاموزد که مرگ در میدانِ بلا، تنها بهایِ رسیدن به جانان است. و اکنون؛ داغِ او بر پیشانیِ بهار، نقشِ لاله است و اشکِ ما، مرهمی بر زخم‌هایِ کهنه‌یِ تاریخ. او در رکابِ حسین (ع) سرافراز گشت تا در صحیفه‌یِ نور، هم‌ردیفِ شاهدانِ ابدی، نامش ماندگار شود. و حال ای مردِ آسمانی! ما را در بهشتِ نگاهت، از یاد مبر که ما در حصارِ خاک، تنها به یادِ تو و اربابِ بی‌کفنت، به سوگ نشسته‌ایم. و امروز چشم‌هایمان به افقِ مهدویت دوخته شده است؛ چرا که می‌دانیم سپیده‌یِ صبحِ صاحب‌الزمان (عج)، از دلِ همین شب‌هایِ سرخ برمی‌خیزد و تو رفته‌ای تا او بیاید؛ رفته‌ای تا آنچه را با خون نگاشته‌ای، او با نورِ عدالتش، بر جهانِ تاریک رقم زند. و حال ای موذن! اذان بگو.. که عالم، تشنه‌یِ صدایِ حق‌خواهیِ توست. اذان بگو که تا این اذانِ سرخ، طنین‌انداز است، هیچ ظالمی به خوابِ راحت نخواهد رسید ! ✍🏻 نویسنده: #ریحانه‌عاشوری #به_قلم_من #برای‌شهید‌حمیدرضا‌رجب‌زاده https://eitaa.com/promise59