eitaa logo
یادداشت قرآنی
15 دنبال‌کننده
11 عکس
6 ویدیو
16 فایل
هذا ذِکر Admin: @tel_ir
مشاهده در ایتا
دانلود
حذیفی106 Quraish.mp3
زمان: حجم: 369.9K
۱۰۶- سوره قریش - حذيفي https://tanzil.ir/#106:1 شنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۴
- کوه خاشع در کنار دلایل طبیعی و علل فیزیکی و شیمیایی، انگیزه‌ای الهی در موجودات جهان است که باعث جنبش و حرکتشان می‌شود. خرد شدن صخره‌ها، ريزش سنگ‌ها، غرش رعد، چه‌چه بلبل. بلبل از فیض گل آموخت سخن، ورنه نبود این همه قول و غزل، تعبیه در منقارش - سوره بقره ‏ ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّن بَعْدِ ذَٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً؛ وَ إِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ، وَ إِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ، وَ إِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ؛ وَ مَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿٧٤﴾‏ سپس دل‌های شما (بنی‌اسرائیل) پس از آن [همه نعمت و نشانه‌ها] سخت شد، تا آنجا که مانند سنگ یا سخت‌تر از آن گردید؛ در حالی که از برخی سنگ‌ها چشمه‌ها می‌جوشد، و از برخی دیگر [با شکافته شدن] آب بیرون می‌آید، و برخی از هيبت خدا [از فراز کوه‌ها] فرو می‌افتند؛ و خداوند از آنچه انجام می‌دهید غافل نیست. نکته: . مفاهیم کلیدی: - «یَهْبِطُ» (فروریختن): اشاره به سقوط از جایگاه بلند. کنایه از تواضع موجودات در برابر عظمت خالق. - «خَشْيَةِ اللَّهِ»: ترسی همراه با شناخت عظمت الهی. - «ما الله بغافل»: هشدار به انسان‌هایی که گمان می‌کنند اعمالشان پنهان می‌ماند. . پیام‌های آیه: - درس تواضع: اگر سنگ‌های بی‌جان از خدا می‌ترسند، انسانِ صاحب عقل چرا غافل است؟ - تأکید بر حضور دائمی خداوند در محاسبه اعمال («مَا تَعْمَلُونَ» شامل همه رفتارها می‌شود). - امیدواری: حتی سخت‌ترین قلب‌ها (مانند سنگ) می‌توانند با «خشیت» متحول شوند. - سوره حشر (اگر بر کوه نازل می‌شد) لَوْ أَنزَلْنَا هَٰذَا الْقُرْآنَ عَلَىٰ جَبَلٍ لَّرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللَّهِ؛ وَ تِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ﴿٢١﴾‏ اگر این قرآن را بر کوهی نازل می‌کردیم، آن را از ترس خدا خاشع و متلاشی می‌دیدی؛ و این مثال‌ها را برای مردم می‌زنیم، شاید بیندیشند. - سوره احزاب (آسمان، بار امانت نتوانست کشيد) إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبَالِ، فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا، وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا؛ وَ حَمَلَهَا الْإِنسَانُ؛ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا ﴿٧٢﴾‏ ما امانت را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم، اما از قبولش امتناع کردند و از آن ترسیدند؛ و انسان آن را بر دوش کشید، راستی که او ستمگری نادان بود. - سوره اعراف وَ لَمَّا جَاءَ مُوسَىٰ لِمِيقَاتِنَا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ، قَالَ: رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْكَ. قَالَ: لَن تَرَانِي، وَلَٰكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ، فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي؛ فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا، وَ خَرَّ مُوسَىٰ صَعِقًا. فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ: سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١٤٣﴾‏ و هنگامی که موسی به میعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، گفت: پروردگارا! خودت را به من نشان بده تا تو را ببینم. فرمود: هرگز مرا نخواهی دید، ولی به کوه نگاه کن؛ اگر در جای خود استوار ماند، مرا خواهی دید. پس هنگامی که پروردگارش بر کوه تجلی کرد، آن را یکسره خرد و هموار ساخت، و موسی بیهوش بر زمین افتاد. و هنگامی که به هوش آمد، گفت: منزهی تو! به سوی تو توبه کردم و من نخستین مؤمنم. "اَرِنی" کسی بگوید، که تو را ندیده باشد تو که با منی همیشه، چه "تَری" چه " لَن تَرانی" »» ذکر عملی: https://eitaa.com/iEslaam/343 شنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۴
آیت‌الله بهجتعلم امام - 2.mp3
زمان: حجم: 2.2M
آیت الله بهجت: برای امام هیچ چیز مخفی نیست. او همیشه می‌داند که مثلاً در فلان جا گنجی وجود دارد و چگونه گنجی است و در کجا چیزهای نفیس و گرانبها وجود دارد. امام که سهل است؛ از همین علمای بزرگ ما عجایب و غرایبی نقل شده است که انسان را متحیر می‌کند. شیخ عبدالحسین تهرانی داخل مسجد متوکل عباسی شده و می‌گوید: «اینجا را حفر نمایید!» حفر کردند و دیدند که سنگ‌های گرانبهای مرمر عجیب و غریبی در آنجا دفن شده است. آنها را آوردند و در حرم امامین عسکریین علیهما‌السلام قرار دادند و تمام حرم را با آن سنگ‌ها فرش کردند. چه کسی می‌دانست که آن سنگ‌ها در آنجا مدفون است؟ شنیده‌ام - البته باید تحقیق کرد آیا در روایات چنین چیزی وجود دارد یا نه، چون در دعایی [خطاب به امیرالمؤمنین] آمده است: «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَالْمُؤْمِنِينَ، وَ عَلَى وَلَدَيْكَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ، وَ عَلَى ضَجِيعَيْكَ‌ آدَمَ وَ نُوحٍ، وَ عَلَى جَارَيْكَ هُودٍ وَ صَالِحٍ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ» - می‌گویند سیّد بحرالعلوم یک جایی را [در وادی السلام] نشان داد و فرمود: «اینجا را حفر کنید». حفر کردند و دیدند یک لوحی پیدا شد که روی آن نوشته شده بود «هذا قَبْرُ هُودٍ وَ صالحٍ». قبر هود و پهلوی آن هم قبر صالح. تا به حال هم همان گونه آباد است. مقام حضرت مهدی که در نجف است احتمال دارد همین گونه باشد که یکی از علما آن را تعیین کرده باشد که حضرت اینجا تشریف آورده‌اند. بشارت از حضرت حجت، ص١٢٣ یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴
- عادت خدا دعای ماه رجب وَ رِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاكَ، وَ حِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ نَاوَاكَ؛ عَادَتُكَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِيئينَ، وَ سَبِيلُكَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِينَ. و رزق و روزیِ تو برای کسی که نافرمانیت کرده گشوده است، و بردباریت در برابر کسی که با تو دشمنی می‌ورزد گسترده شده؛ عادت تو خوبی به بدکاران، و راه تو گذشت از متجاوزان است. مناجات ابوحمزه ثمالی إِلَهِي وَ سَيِّدِي إِنْ كُنْتَ لاتَغْفِرُ إِلاَّ لِأَوْلِيَائكَ وَ أَهْلِ طَاعَتِكَ، فَإِلَي مَنْ يَفْزَعُ الْمُذْنِبُونَ؛ وَ إِنْ كُنْتَ لاتُكْرِمُ إِلاَّ أَهْلَ الْوَفَاءِ بِكَ، فَبِمَنْ يَسْتَغِيثُ الْمُسِيئُونَ. اگر جز دوستان و بندگان مطیعت را نمی‌بخشی، پس گنهکاران به چه کسی پناه ببرند؟ و اگر جز به وفادارانت کرامت نمی‌کنی، پس بدکاران از که یاری طلبند؟ گلستان سعدی: ای کریمی که از خزانه غیب گبر و تَرسا، وظیفه‌خور داری دوستان را کجا کنی محروم تو که با دشمن، این نظر داری گبر و ترسا = کافر و مُلحد، زرتشت و نصرانی »» بهترین اخلاق دنیا و آخرت: https://eitaa.com/iEslaam/407 یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴
نهج‌البلاغهh145.mp3
زمان: حجم: 184.1K
(۵۶) عبادت بی‌اثر ، حکمت ۱۴۵، فیض‌السلام ۱۳۷ امام علی عليه‌السلام كَمْ مِنْ صَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيَامِهِ إِلاَّ اَلْجُوعُ وَ اَلظَّمَأُ، وَ كَمْ مِنْ قَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ قِيَامِهِ إِلاَّ اَلسَّهَرُ وَ اَلْعَنَاءُ. حَبَّذَا نَوْمُ اَلْأَكْيَاسِ وَ إِفْطَارُهُمْ. چه بسیار روزه‌داری که از روزه‌اش جز گشنگی و تشنگی، ندیده، و چه بسیار شب‌زنده‌داری (نمازشب‌خوان) که جز بی‌خوابی و رنج، نبرده. خوشا به خواب و خوردن زیرکان. https://imamali.inoor.ir/nahj/text/motto/466 نکته: - مخاطب اين حديث، مسلمانِ اهل عبادت است. - از دو عبادت خاص و دشوار نامبرده شده؛ یکی برای روز، یکی برای شب. - ظاهرا منظور اين است: کسی که شبانه روز مشغول عبادت و ریاضت باشد. - این حدیث، تلنگری است به من که مراقب عبادتم باشم تا آفت نبيند. اخلاص، دوری از ریا، دوری از گناه. - نشانه قبول عبادت این است که اثر خوبش در من دیده شود. روزه‌گیر حرام‌خور نمی‌شود، شکم‌پرست نمی‌شود. نماز شب‌خوان که برای ۴۰ نفر، طلب استغفار می‌کند، در روز مردم‌آزاری نمی‌کند. کسی که نیمه‌شب ۷۰ مرتبه استغفرالله و ۳۰۰ مرتبه العفو می‌گوید، نباید سمت گناه برود. »» اثر گناه (تعویق دعا): https://eitaa.com/iEslaam/91 »» ارزش شکر: https://eitaa.com/iEslaam/456 دوشنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه - نعمت‌های پنهان (مناجات امام حسين) مَا صَرَفْتَ وَ دَرَأْتَ عَنِّي - اَللَّهُمَّ - مِنَ اَلضُّرِّ وَ اَلضَّرَّاءِ، أَكْثَرُ مِمَّا ظَهَرَ لِي مِنَ اَلْعَافِيَةِ وَ اَلسَّرَّاءِ. خدایا! آن سختی‌ها و بلاها که از سر من گذرندای و دور کردی، بیش از آن عافیت و آسایشی است که به من نشان داده‌ای. نکته: . شناخت نعمت‌های پنهان: - امام حسین اشاره می‌کند که نعمت‌های الهی دو نوعند: * نعمت‌های آشکار (عافیت و سرّاء) * نعمت‌های پنهان (دفع بلاها و مصیبت‌ها) . محاسبه نعمت‌های دفعی: - "ما صرفت و درأت" بیانگر دو نوع لطف الهی است: * صرف: منحرف کردن بلاها قبل از رسیدن * درأ: دفع کردن بلاها پس از نزدیک شدن - "أکثر مما ظهر لی" نشان می‌دهد که آنچه خداوند از ما دور کرده، بسیار بیشتر از آن چیزی است که به ما داده است. . پیام‌های کلیدی: ۱. بسیاری از نعمت‌های الهی را نمی‌بینیم و نمی‌شناسیم. ۲. دفع بلاها خود بزرگترین نعمت است. ۳. انسان باید همیشه به نعمت‌های پنهان خداوند توجه داشته باشد. . درس‌های کاربردی: - شکرگزاری نه فقط برای آنچه داریم، بلکه برای آنچه به ما نرسیده است. - توکل بیشتر به خداوند در مشکلات، چرا که او از بسیاری مصیبت‌ها ما را حفظ کرده است. - توجه به لطف‌های پنهان الهی در زندگی روزمره. . نتیجه: امام حسین در این فراز کوتاه، بینشی عمیق درباره شناخت نعمت‌های الهی ارائه می‌دهد و به ما می‌آموزد که برای درک کامل رحمت خداوند، باید هم به داده‌ها و هم به نداده‌های او توجه کنیم. این نگاه، سپاسگزاری ما را کامل‌تر و رابطه ما با معبود را صمیمی‌تر می‌کند. - مناجات كميل اللَّهُمَّ مَوْلاَيَ كَمْ مِنْ قَبِيحٍ سَتَرْتَهُ، وَ كَمْ مِنْ فَادِحٍ مِنَ الْبَلاَءِ أَقَلْتَهُ، وَ كَمْ مِنْ عِثَارٍ وَقَيْتَهُ، وَ كَمْ مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ، وَ كَمْ مِنْ ثَنَاءٍ جَمِيلٍ لَسْتُ أَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ. خدای من، مولای من، چه بسیار زشتی‌ها که پوشاندی، و چه بسیار بلاهای سهمگین که برطرف ساختی، و چه بسیار لغزش‌ها که مانع شدی، و چه بسیار وقایع ناپسند که دفع کردی، و چه بسیار ستایش‌های زیبایی که شایسته آن نبودم، منتشر ساختی. چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه - ابزار گناه (مناجات امام حسين) فَبِأَيِّ شَيْءٍ أَسْتَقْبِلُكَ يَا مَوْلاَيَ؟ أَ بِسَمْعِي أَمْ بِبَصَرِي أَمْ بِلِسَانِي أَمْ بِرِجْلِي؟ أَ لَيْسَ كُلُّهَا نِعَمَكَ عِنْدِي، وَ بِكُلِّهَا عَصَيْتُكَ؟ با چه چیزی به ديدارت بیایم مولای من؟ با شنواییم، با بیناییم، با زبانم، یا با پایم؟ مگر اینها نعمت‌های تو به من نیستند، که با همه‌شان معصیت و نافرمانی کردم؟ چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه - علم و حِلم (مناجات امام حسين) يَا مَنْ لايَخْفَى عَلَيْهِ إِغْمَاضُ اَلْجُفُونِ، وَ لاَ لَحْظُ اَلْعُيُونِ، وَ لاَ مَا اِسْتَقَرَّ فِي اَلْمَكْنُونِ، وَ لاَ مَا اِنْطَوَتْ عَلَيْهِ مُضْمَرَاتُ اَلْقُلُوبِ. أَلاَ كُلُّ ذَلِكَ قَدْ أَحْصَاهُ عِلْمُكَ، وَ وَسِعَهُ حِلْمُكَ. ای کسی که بسته‌شدن پلک‌ها، حرکت و نگاه چشمان، عمیق‌ترین اسرار، و راز پنهان قلب‌ها از تو پوشیده نیست. همه اینها را علم تو ثبت کرده، و حلم و بردباریت پوشش داده. چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه - محبت دائمی (مناجات امام حسين) إِلَهِي إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنِّي، وَ إِنْ لَمْ تَدُمِ اَلطَّاعَةُ مِنِّي فِعْلاً جَزْماً، فَقَدْ دَامَتْ مَحَبَّةً وَ عَزْماً. خدای من، می‌دانی که اگر در مقام عمل، دائم به طاعتت اشتغال ندارم، اما محبّت و عزم طاعتت را همیشه دارم. چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۴
من چه گویم چون تو می‌دانی نهان مناجات عرفه (مناجات امام حسين) كَيْفَ أَشْكُو إِلَيْكَ حَالِي، وَ هُوَ لايَخْفَى عَلَيْكَ؟ چگونه از حالم به تو شکایت کنم، در حالی که (از آن باخبری و) بر تو مخفی نیست. ، خطبه ۱۴۳ اَللَّهُمَّ إِنَّا خَرَجْنَا إِلَيْكَ نَشْكُو إِلَيْكَ مَا لايَخْفَى عَلَيْكَ. بار خداوندا! به سوى تو آمديم از چيزهايى شكايت كنيم كه بر تو پنهان نيست. پنجشنبه ۱۵ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه - غیبت نکرده‌ای (مناجات امام حسين) مَتَى غِبْتَ حَتَّى تَحْتَاجَ إِلَى دَلِيلٍ يَدُلُّ عَلَيْكَ؟ وَ مَتَى بَعُدْتَ حَتَّى تَكُونَ اَلْآثَارُ هِيَ اَلَّتِي تُوصِلُ إِلَيْكَ؟ عَمِيَتْ عَيْنٌ لاتَرَاكَ عَلَيْهَا رَقِيباً، وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّكَ نَصِيباً. کی غایب و پنهان بوده‌ای که نیاز به راهنما و دلیلی داشته باشی که به تو هدایت کند؟ و چه زمانی دور بوده‌ای که تنها از طریق نشانه‌ها بتوان به تو رسید؟ کور باد دیده‌ای که تو را مراقب خویش نبیند، و ورشکسته است بنده‌ای که سهمی از عشق تو نبرده باشد. ... كَيْفَ تَخْفَى وَ أَنْتَ الظَّاهِرُ؟ أَمْ كَيْفَ تَغِيبُ وَ أَنْتَ الرَّقِيبُ الْحَاضِرُ؟ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَحْدَهُ. چگونه پنهانی با آنکه تو تنها پیدایی؟ یا چگونه غایبی با آنکه تو تنها همه جا حاضر همه را نگهبانی؟ و بر هر چیز توانا و مقتدری و ستایش تنها مخصوص خدای یکتا است. کی رفته‌ای ز دل، که تمنا کنم تو را؟ کی بوده‌ای نهفته، که پیدا کنم تو را؟ غیبت نکرده‌ای، که شوم طالب حضور پنهان نگشته‌ای، که هویدا کنم تو را با صد هزار جلوه، برون آمدی که من با صد هزار دیده، تماشا کنم تو را فروغی بسطامی نکته: کتاب اسرار الحکم، محقق سبزواری، ص ۷۷ https://lib.eshia.ir/71435/1/77 پنجشنبه ۱۵ خرداد ۱۴۰۴
مناجات عرفه (مناجات امام حسين) مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟ وَ مَا اَلَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟ چه دارد، کسی که ترا از دست داده؛ و چه کم دارد کسی که ترا دارد؟ آن کس که ترا شناخت، جان را چه کند فرزند و عیال و خانمان را چه کند دیوانه کنی هر دو جهانش بدهی دیوانه تو، هر دو جهان را چه کند جمعه ۱۶ خرداد ۱۴۰۴