[ روایت ماه و آه ] شبِ آخر برای همه‌یمان غریب بود . باید می‌نشستیم و با همه ی چای ریختن ها و نبات گذاشتن ها ، با همه ی شیر و کیک نذری گرفتن ها ، با خراب بودن مداوم کارتخوان ، با کمبود لیوان ، با کمبود چای ، با کم آمدن غذا و بهانه های مختلف آوردن ها ، با همه ی قطع شدن های برقِ موکب ، با شیطنت های بچه ها ، حتی با دردسر های به وجود آمده با مسئول هیئت ! باید می‌نشستیم و با همه‌یشان خداحافظی میکردیم تا برسیم به محرم سال بعد و دوباره خودمان را در لباس خادمی ببینیم . پادرمیانی کردنمان برای نصب بلندگو در حیاط ، خودکفایی و لیوان خریدنمان برای موکب ، نصب چراغِ قرمز برای داخل و از همه مهم تر ، دردسر هایمان برای کشتن سوسک های فراوانِ ایستگاه صلواتی ؛ هرطرف از آن ده روز را نگاه میکردی ، خاطره بود و خاطره . تمام ده شبی که نوبتی بین روضه ها اشک میریختیم و هنگام توزیع غذا سینه میزدیم . . شبِ آخر انقدر سرمان شلوغ بود که حتی فرصت نکردیم بنشینیم و با حسرت به موکب و کتیبه ها نگاه کنیم . .

- جهتِ لذتِ روح .

من ؟ همونی که داره حسرت میخوره چرا خادم فاطمیه برای دهه ی سوم نشده .

_من مثل شما ادعای حزب‌الهی بودن ندارم،ولی محمد آقا سربازِ وطنیم.. [غریب] #دیالوگ

سیده زینب ..

دم رفتن نگاهم کن! ببخشم، گرچه بد بودم من اسم کوچکم را با صدای تو بلد بودم… #نیم_بیت

تویی که این چند شبو رفته بودی مسجد دانشگاه تهران ، خوشبختی چه حسی داره ؟

- خودی که به‌ دردِ خدا نمی‌خورد ، بی‌خُودیست . .

ازم پرسید هی یارالی ، یارالی میکنی یعنی چی ؟ شنید که ، یعنی ما در برابر حسین :)

غم .

میگفت آقا مقدس‌ نباشید مقدس‌ها رو‌ نمیخرن مشتـی‌ها رو می‌خرن سربسته‌ بگم ؛ افعال‌ نجاتتون‌ نمیدن .‌ . صفات‌ نجاتتون‌ میـدن - آیت‌اللھ‌فاطمۍنیا

-