پاییز است فصل شگفتیها و زیباییها.
جرعههای چای؛ رولهای دارچینی؛ برگهای پاییزی؛ آهنگهای زیبا؛ کتابهای قطور؛ بارانهای ناگهانی؛ پنجرههای بخارگرفته؛ شالهای بافتنی؛ عصرهای زودتاریک؛ خیابانهای خیس؛ بوی خاک بارانخورده؛ کدوهای نارنجی؛ چراغهای زرد؛ نامههای قدیمی؛ دفترچههای تازه؛ قدمزدنهای طولانی؛ آسمانهای ابری؛ صدای خشخش برگها؛ بخاریِ روشن؛ پتوهای گرم؛ و شروعی دوبارهاز داستانِ تحصیل و مدرسه=)
سلام بر فصل پاییز. 🐿
- نور افتاد و سایه ماند.
و من، میانِ این دو، به انتظارِ روزی نشستهام؛ روزی که شاید تمامِ نشدنها، شدنی شوند.
مرا چشمیست خونافشان ز دست آن کمانابرو.
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو.
غلام چشم آن ترکم که در خوابِ خوشِ مستی،
نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو!
هلالی شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش،
که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو؟
روانِ گوشهگیران را جبینش طرفه گلزاریست؛
که بر طرْف سمنزارش همی گردد چمان ابرو.
تو کافردل نمیبندی نقاب زلف و میترسم،
که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو.
اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری،
به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمانابرو.
- حافظ.🪴
چایت را بنوش و نگرانِ فرداها نباش؛
از گندمزار من و تو، مشتی کاه میماند برای بادها...