سلام کتاب و دوره و سخنرانی که زیاده... یکی از گزینه‌های خوب مجموعه پادپخش قوم نافرمانه: https://eitaa.com/Manahejj_Radio/1142

سلام اولا خیلی حس خوبی داره که مخاطب با این شخصیت انقدر خوب ارتباط برقرار کرده و واقعا در خودم نمی‌دیدم توان چنین کاری رو. عباس واقعا یه استثناست. و ممنونم از محبت شما. دوما، شاید عباسی که توی رمان جدید می‌بینید به نظرتون با عباس خط قرمز متفاوت بیاد. علتش این نیست که عباس تغییر کرده؛ فقط زاویه نگاه به اون تغییر کرده. عباس از بیرون همینطوریه؛ چون درونگراست و از احساساتش با کسی حرف نمی‌زنه و روی وظیفه‌ش متمرکزه؛ و به نظر میاد خیلی سرده. ولی خط قرمز از زبون خود عباسه و همین قضیه شما رو وارد ذهن اون می‌کنه و می‌فهمید که توی دلش چی می‌گذره🙂

کمدین صهیونیست: «مردم غزه گوشت یکدیگر را بخورند!» این در حالی است که هر روز بین ۳ تا ۶ کودک فلسطینی بر اثر گرسنگی جان می‌دهند.

شاید با خودتون بگید چطور یه انسان می‌تونه انقددددرررر بی‌رحم و بدجنس باشه؟ شاید براتون سوال بشه که چطوری تیکه‌تیکه شدن و زجرکش شدن بچه‌های کوچیک، انقدر برای اسرائیلی‌ها(حتی غیرنظامی‌ها) عادیه؟ چطور چنین جنایاتی از اینا سر میزنه؟ چه سربازها چه اونایی که به قول بعضیا مردم عادی‌ان، نه تنها با کشتن و سلاخی کردن مردم غزه و حتی بچه‌های بی‌گناه مشکلی ندارن، بلکه بهش راضی‌اند. چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟

شاید پاسخ این سوال رو بشه با مفهوم «انسانیت‌زدایی» داد. این یه مفهوم توی جامعه‌شناسیه. ما آدما، عاطفه و احساس داریم و این عاطفه و احساس خیلی توی رفتارها و تعاملات ما تاثیر داره. ما دوستان و نزدیکان و خانواده‌مون رو دوست داریم، و می‌تونیم با کسایی که نمی‌شناسیمشون هم همدلی کنیم. مثلا ممکنه یه فقیر توی خیابون رو نشناسیم، ولی وقتی می‌بینیم یه انسان دچار این مشکله، خودمون رو می‌ذاریم جاش و دلمون براش می‌سوزه. ما گاهی به حیوانات، گیاهان و اشیاء هم صفات انسانی میدیم و باهاشون همدلی می‌کنیم. یعنی وقتی وجه انسانی براشون قائل بشیم، می‌تونیم باهاشون همدلی کنیم. مثلا من گاهی با خودم میگم: بیچاره گلدون توی اتاقم منتظره بهش آب بدم. ناراحت میشه. منتظر بودن و ناراحت شدن کاریه که آدما می‌کنن. و در این حالت، من دلم برای گلدون اتاقم می‌سوزه. یا مثلا میگیم اون گیاه هم روح داره، احساس می‌کنه و...، اینا همه‌ش همون وجه انسانی دادنه که باعث همدلی میشه. اگه براش روح قائل نشیم دلمونم نمی‌سوزه. حالا فکر کنید برعکسش باشه. یعنی انسان‌هایی باشن که ما بگیم اینا انسان نیستن، بی‌ارزشن، پستن. وقتی باور کنیم که اونا حیوانن، دیگه از مردنشون ناراحت نمی‌شیم. مردنشون برامون مثل مردن پشه میشه! این همون فرآیند انسانیت‌زداییه. یهودی‌ها طبق نگاه تلمودی، غیریهودیان رو آدم نمی‌دونن. به عبارتی ازشون انسانیت‌زدایی شده. و طی سال‌ها کار رسانه‌ای و تربیت نسل به نسل، به این باور عمیق رسیدن که فلسطینی‌ها آدم نیستن و حقشونه که بمیرن. چون مثل مگس‌های مزاحمن. در نتیجه اصلا ناراحت نمی‌شن از اتفاقاتی که توی غزه می‌افته. حتی توی اعتراضاتی که به نتانیاهو دارن، نمی‌گن این قتل عام اشتباهه، میگن جنگ رو تموم کن که جون اسرای خودمون حفظ بشه! اونا نگران مردم غزه نیستن، نگران اسرای اسرائیلی‌اند. مشابه این کار رو آمریکایی‌ها درباره مسلمان‌ها کردن، قبل حمله به عراق و افغانستان. (این باور رو ترویج کردن که مسلمان‌ها وحشی و هیولان، نه آدم) وقتی اینطوری درباره یکی فکر کنی و از نزدیک با احساساتش مواجه نشی، دیگه دلت براش نمی‌سوزه. دیگه نمی‌تونی باهاش همدلی کنی. بذارید اینطوری توضیح بدم: فکر کنید توی اخبار بخونید که یه نفر به شدت تصادف کرده و فوت کرده. خب این خیلی شما رو ناراحت نمی‌کنه. شاید بگید آخی، ولی زود یادتون میره. ولی اگه خدای نکرده اون فرد از نزدیکان و عزیزان شما باشه خیلی خیلی غمگین می‌شید. چون وجه انسانی اون فرد رو بیشتر درک کردید. البته انسانیت‌زدایی بعضی جاها لازمه. مثلا پزشکی که توی پزشکی قانونی کار می‌کنه، لازمه که جسدها براش انسانیت‌زدایی بشن چون اگه بخواد با همه جسدها همدلی کنه و دلش براشون بسوزه، دیوونه میشه! #جامعه_شناسی

می‌دونید این انسانیت‌زدایی خیلی اشکال مختلف داره. مثلا شما ممکنه به راننده اسنپ و اتوبوس یا پیشخدمت رستوران احترام نذاری، چرا؟ چون اونا رو نه یک انسان، بلکه بخشی از روند خدمت به خودت می‌دونی. اونا از دید تو صرفا پول می‌گیرن تا کارت رو راه بندازن؛ نه انسان‌هایی که احساسات و تجربه‌های تلخ و شیرین و قصه خاص خودشون رو دارن. تاحالا شده با خودت فکر کنی شاید راننده اسنپ امروز روز سختی داشته، بذار بهش خسته نباشید بگم تا یکم حالش بهتر شه؟ این فقط یه مثالش بود. خیلی جاها دقت کنید این رو می‌بینید. مثلا من اینو در رابطه با خودم هم گاهی حس می‌کنم؛ وقتی که بهم به دید یه ماشین داستان نوشتن نگاه میشه که باید داستان بنویسه، نه یه انسان که گاهی خوشحاله گاهی غمگین، یه انسان که نظرات شخصی داره، یه انسان که زندگی داره، تجربه‌های مختلف داره... گاهی برخورد بعضی مخاطب‌ها با نوشته‌های خودم و روزمرگی‌هام اینطوریه که: این چرت و پرتا چیه؟ کانالت افت کرده، داستان بنویس ما داستان می‌خوایم!! و بعدش هم لفت میدن! مخاطب‌هایی که فقط منتظر هیجان داستانن و توی بقیه مواقع، هیچ تمایلی به تعامل و گفتگو ندارن... باید بگم که دوست ندارم اینطوری بهم نگاه بشه. من ماشین داستان نوشتن نیستم. و اگه کسی منو اینطوری می‌بینه و حوصله بقیه مطالب رو نداره، با احترام لطفاً از کانال بره! کلی نویسنده هستن که بلدن تند تند داستان‌هایی بنویسن که دوست دارید. 🙂 پ.ن: دم همه مخاطب‌هایی که چندین ساله همراهن و دنبال می‌کنن و نظر میدن و خیلی لطف دارن گرم💚

دقیقا، مثال خوبیه. پسر مذهبی برای اون دختر انسانیت‌زدایی شده بود(یه هیولا ازش ساخته بودن)، ولی وقتی از نزدیک باهاش تعامل کرد دید این هم یه آدمه با همه ویژگی‌هایی که آدمای دیگه دارن!

واقعا همینطوره. درسته که پول می‌گیرند، ولی دارن وقت و عمرشون رو، سلامتی‌شون رو هم میذارن. اینا با پول خریدنی نیست.

ممنونم که درک می‌کنید🥲💚 لطف دارید🌱 خودمم ناراحتم برای خورشید نیمه‌شب و شرمنده شمام. دعا کنید بتونم تمومش کنم.

شاید این روایت رو از پیامبر اکرم(صلوات الله علیه و آله) شنیده باشید که: مسجد المرأة بیتها (مسجد زن، خانه اوست). خیلی‌ها این روایت رو اینطور تفسیر کردن که زن لازم نیست حتما بره مسجد نماز بخونه و اگه بمونه توی خونه نماز بخونه ثوابش مثل نماز جماعته(حتی بعضیا میگن اصلا نباید بره یا اگه نره بهتره😐) اول اینکه بعضی از این روایات راوی و سند ضعیف دارن و در اصالت اونا تردید هست. دوم اینکه به این معنا نیستن که زن نباید مسجد بره(چون روایات متعددی وجود داره که زنان زمان پیامبر مسجد می‌رفتن و هیچ ایرادی هم نداشت)؛ بلکه به این معنیه که اگه خانمی بخاطر کارهای زیاد خونه و بچه‌داری، نرسید بره مسجد و براش سخت بود، غصه نخوره و فکر نکنه از کمال معنوی عقب افتاده. اتفاقاً این می‌تونه یه جور ارزش‌گذاری به کار زن توی خونه باشه. می‌تونه به این معنی باشه که اگه توی خونه‌ت برای خدا زحمت کشیدی، همون خونه میشه عبادتگاه تو، میشه محل کمال تو. شاید به این معنیه که خانمی که داره مادری می‌کنه، داره خانه‌داری می‌کنه، زحمتش انقدر ارزش داره که اگه نرسه بره مسجد، خدا اجر نماز جماعت رو همونجا بهش میده. سوم اینکه در گذشته خیلی از زنان توی خروج از خونه محدودیت داشتن و نگه داشتن زن توی خونه در بعضی خانواده‌ها رسم بوده و حتی اینو یه فضیلت می‌دونستن که یه زن پاشو از خونه بیرون نذاره(😐). چه توی عربستان اون زمان، چه توی سایر کشورها، اینجور تعصبات و محدودیت‌ها برای زنان بوده متاسفانه، حتی تا همین ۱۰۰ سال پیش توی ایران خودمون! #جامعه_شناسی

این روایت شاید برای اون خانم‌هاییه که بخاطر این تعصبات نمی‌تونستن برن بیرون. و خب پیامبر با درک شرایط این بانوان این روایت رو فرمودند به این معنی که این تعصبات کور نمی‌تونه زنان رو از رشد معنوی محروم کنه. ولی، الان دیگه شرایط ما واقعا مثل اون زمان نیست! خیلی از خانم‌ها برای کارهای مختلف میرن بیرون و زمان زیادی بیرون از خونه‌ن. بعد میگی برو مسجد، میگن مسجد المرأة بیتها!😐 خب تو که برای همه کاری میری بیرون، فقط مسجد اضافیه؟😕 من خودم اینطوری نیستم که از خونه برای نماز جماعت برم مسجد(امیدوارم اینطوری هم بشم)، ولی وقتی بیرون هستم، اگه اذان بشه یه مسجد پیدا می‌کنم و میرم نمازم رو اونجا می‌خونم(اینکه نمازگزاران جوان خیلی تک و توک دیده می‌شن واقعا ناراحت‌کننده س). اگه عجله داشته باشم، فرادی میخونم و اگر نه، جماعت. گاهی هم فقط یکیشو جماعت می‌خونم. چون فکر می‌کنم نفس رفتن توی مسجد هم خیلی خوبه. توی آیه ۱۱۲ سوره مبارکه توبه، «سائح بودن» یکی از صفات مومنان هست، و بعضی تفاسیر گفتن این به معنای سیر در کانون‌های مذهبی و مساجده. این عکس هم مال امروزه. سر فلکه احمدآباد این مسجد رو پیدا کردم✨🌱