امروز داشتم یه مطلبی می‌خوندم... می‌گفت وقتی بدن توی وضعیت مرگ یا زندگی قرار بگیره، و مغز تشخیص بده که بقای انسان در خطره، چندتا هورمون به میزان زیاد توی خون ترشح میشن: آدرنالین(اپی‌نفرین) نورآدرنالین کورتیزول این‌ها همون هورمون‌هایی‌اند که هیجان و استرس رو افزایش میدن. بدن اینجا برای جنگیدن و فرار آماده میشه؛ ضربان قلب بالا میره، خون بیشتری به عضلات میرسه، قدرت عضلات به شکل غیرطبیعی زیاد میشه، سیستم عصبی اندروفین آزاد می‌کنه(یه جور مسکن طبیعی خود بدن) و مغز، درد رو موقتا بلاک می‌کنه؛ برای همینه که شاید توی خاطرات رزمنده‌ها و سربازان جنگ دیده، خونده باشید که اونها حتی با گلوله توی بدن یا استخوان شکسته، تونستن مسیر زیادی رو بدون یا درحال جنگیدن باشن، و اصلا درد رو حس نکنن! علت علمی‌ش اینه. همونه که توی زبان عامیانه بهش میگن: بدنش گرمه، حالیش نیست!

این حالت، یه جور وام گرفتن از بدنه. بدن اینجا از تمام منابعش برای هوشیار موندن و جنگیدن استفاده می‌کنه. درد و ضعف و خونریزی رو موقتاً نادیده می‌گیره، ضربان قلب بالا میره و خون‌رسانی به عضلات انجام میشه، عروق محیطی تنگ میشن تا جلوی افت فشار گرفته بشه، و خلاصه، بدن داره حسابی از خودش وام می‌گیره. و هر وام، یه سررسید بازپرداخت داره! حالا وقتی بدن از این شرایط خارج بشه، یعنی به یه نقطه امن برسه، یا جنگ و گریزش تموم بشه، و وقتی آدرنالین و کورتیزول افت کنه، زمان بازپرداخته؛ یه بازپرداخت خیلی دردناک و حتی کشنده. اینجا آدرنالین تخلیه میشه، فشار خون افت می‌کنه، انقباض عضلات کم میشه، مهار عصبی درد از بین میره، عروق محیطی دوباره گشاد می‌شن. نتیجه؟ لرزش شدید عضلات(چیزی که افراد اینطوری توصیفش می‌کنن: یهو بدنم/پاهام خالی کرد)، درد شدید و ناگهانی، افت قند خون، و توی موارد شدیدتر، شوک تاخیری(شوک هیپوولمیک/نورولوژیک/شوک درد)، در بعضی موارد، کاهش سطح هوشیاری و غش کردن. به این وضعیت میگن سقوط آدرنالین(Adrenaline Crash)، یا بازگشت جهشی دستگاه پاراسمپاتیک(Parasympathetic Rebound)، یا فروپاشی فیزیولوژیک تاخیری(Delayed Physiological Collapse).

چرا دارم اینو میگم؟ چون حس می‌کنم از وقتی جنگ شروع شده، بدنم نه، ولی روانم شدیداً توی همین وضعیته. همین وضعیت جنگیدن برای بقا، همین هشیاری و وام گرفتن از همه منابع، همین مهار موقت درد و فشار عاطفی. و حس می‌کنم قراره همزمان با تشییع آقا، منم دچار فروپاشی روانی تاخیری بشم. حس می‌کنم یه ثانیه شمار برام فعال شده. و قراره روز تشییع و تدفین، منم تموم بشم. فکر کنم خیلی‌ها همین حال منو دارن...💔🥲

ارمیا

از الان زندگیم به قبل و بعد از تدفین و تشییع آقا تقسیم میشه چرا که دیگر بعد از آن روحی نخواهم داشت!

آقای شهید این‌بار ما شما را نمی‌بینیم اما دوستتان داریم... کمتر از پنج روز تا تشییع ماه❤️ @istadegi

کلانشهر اصفهان در مجلس شورای اسلامی دارای پنج کرسی است. از ابتدای تجاوز رژیم صهیونیستی تاکنون در بیانیه‌ها و نامه‌هایی که توسط نمایندگان منتشر شده است، در بین اسامی امضا کنندگان، فقط نام‌های آقایان حامد یزدیان، رسول بخشی و امیرحسین بانکی‌پور به چشم می‌خورد و نامی از عباس مقتدایی و مهدی طغیانی از دهم اسفند ۱۴۰۴ تا بحال وجود ندارد. اینکه در این شرایط، نماینده مردم که باید زبان گویای ملت باشد در هیچ کجای فضای سیاسی کشور وجود ندارد، برای عدم کفایت نمایندگی مردم شریف اصفهان کافی است. حال بماند که این دو نماینده درباره مسائل اصفهان مانند آب زاینده رود و فرونشست و... هیچ کاری نکرده اند. در انتخابات آینده این روزها یادمان خواهد ماند. @istadegi

استان اصفهان در مجلس خبرگان رهبری دارای پنج کرسی است. در طی دوبیانیه اخیر نمایندگان مجلس خبرگان رهبری در بین اسامی امضا کنندگان نام آیات عظام مهدوی، حسناتی و حسینی فقط به چشم می‌خورد و اسمی از آیت‌الله طباطبایی‌نژاد و مقتدایی وجود ندارد. آرزوی سلامتی داریم برایشان ولی انشاا... صدایی یا پیامی در حمایت از مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای از ایشان صادر شود و گرنه در انتخابات‌های آینده یادمان خواهد ماند. ان شاا... @istadegi

🔺گزارش صدا و سیما از اجبار دختران محجبه به برداشتن چادر در امتحان و عدم پاسخگویی سازمان سنجش! 🌱این بحث تازه‌ای نیست، امتحانات نهایی مدارس هم اینگونه است، اصلا امتحانات نهایی به کنار حیاط مدرسه با وجود آبدارچی یا همان بابای مدرسه هم اینگونه است. دوران مدرسه در دوران راهنمایی نه تنها مدرسه ما بلکه خیلی از دوستانم همه آبدارچی‌ها مرد بودند و پوشیدن چادر در محیط مدرسه و در زنگ‌های تفریح ممنوع بود یا در کل کاری نبود که عرف باشد و برای یک بچه راهنمایی در کنار دوستانش راحت باشد. در دوران دبیراستان هم با اینکه در مدرسه معارف درس می‌خواندیم و همه یک اعتفاد داشتیم و شرایط محیطی عالی بود و ورود مرد به مدرسه ممنوع و با اجازه مدیر بود و همچنین به جای بابای مدرسه مادر مدرسه داشتیم که زنی دلسوز و رفیق با بچه‌ها بود در موقع امتحان نهایی و در حوزه امتحانی همین موضوع باز پیش آمد و گفتند فضا کاملا زنانه است و چادر نمیشود سر کرد، هرچند در میانه جلسه بازرسان آموزش و پرورش که چند مرد بودند وارد جلسه شدند و بچه‌های مدرسه معارف دیگر تمام حواسشان شده بود پایین کشیدن مانتوها و درست کردن و جلو کشیدن مقنعه‌هایشان. بماند که آن روز آن آقا چند دقیقه طولانی را در کنار صندلی من ایستاده بود و با مراقب خانم جلسه صحبت میکرد و من به جای جواب به سوالات امتحان بغض تمام وجودم را گرفته بود. این موضوع چیز تازه‌ای نیست...! ای کاش آرامش روانی دانش آموزان و احترام و عزت به محجبه‌ها در مدارس رواج پیدا میکرد.