اون پسر ریقوهایی که ماسک میزدن و بهشون میگفتید ❲پسرای شجاعمون❳ کجان؟ الان جنم دارن بیان خیابون و به دخترای ریقو‌تر از خودشون که خونه زندگیشون به فنا رفته کمک کنن؟

به محل اصابت‌ها که سر میزنی، در کل محله هیچکس نیست. همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار و سنگ و خرده‌شیشه و خاک و اسباب خانه‌هاست. و پر از انسان‌های نیم‌جان و زخمی بر زمین. هیچکس نیست جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص؛ بسیجی‌ها! بسیجی‌های بیست،بیست‌ویک ساله همه‌جا هستند. بی‌واهمه. زبان روزه آوار برمیدارند و کف خیابان را تمیز می‌کنند و کمک صاحب‌خانه‌ها، اسباب سالم را از نابود شده‌ها جدا می‌کنند. باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوش صاحب‌خانه، چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند« داداش‌جان یه کمک به ما میدی؟» راستی، آن پسرهای لوس ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید«شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر، نیستند. نیستند که شجاعتشان را نشان دهند. اینجا کنار مردم فقط مردهایی را می‌بینیم که یک‌ماه قبل درباره‌شان گفته شد «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی»! «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110

١٣

و

١٤

اسفند

١٤٠٤

🤍

_اثر علی کمال‌پور

ولی این بخشِ تغییر شعار ها، از دعا برای سلامتی و حفظ آقا به اینکه شفاعتمون کنن، خیلی بخش دردناکی بود. هروقت بین تجمعات یا بعد نماز ها می‌شنوم این حالت شعار هارو تا چند دقیقه تو خودم فرو میرم و به این فکر میکنم که چی شد یکهو این بلا سرمون اومد...