یا اَبا جَعْفَرٍ یا مُحَمَّدَ بْنَ عَلِی اَیُّهَا الْباقِرُ یَابْنَ رَسُولِ اللّهِ یا حُجَّةَ اللّهِ عَلی خَلْقِهِ یا سَیِّدَنا وَمَوْلینا اِنّا تَوَجَّهْنا وَ اسْتَشْفَعْنا وَ تَوَسَّلْنا بِکَ اِلَی اللّهِ وَ قَدَّمْناکَ بَیْنَ یَدَیْ حاجاتِنا یا وَجیهاً عِنْدَ اللّهِ اِشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّهِ @jorenab

#شب من مواعظ ابی محمدالعسکری علیه السلام وَ قَالَ ع إِنَّ الْوُصُولَ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَفَرٌ- لَا یُدْرَکُ إِلَّا بِامْتِطَاء اللَّیْلِ بحارالانوار ج۷۵ص۳۷۹ رسیدن به خداوند ممکن نیست مگر با سوار شدن بر مرکب شب نکته : ازمنظر قرآن کریم شب در حرکت است وَاللَّیْلِ إِذَا یَسْرِ (فجر ۴) لذا انسان را بسوی خداوند حرکت می دهد اما روز انسان درحال سعی وتلاش است إِنَّ لَکَ فِی النَّهَارِ سَبْحًا طَوِیلًا (مزمل ۷) زیرا تو در روز تلاش مستمر و طولانی خواهی داشت بنابراین شب هنگام برای عبادت مناسب تر و مهم تر و ارزشمند تراست. @jorenab

روايت ثقلين در سه كتاب یعنی صحيح مسلم، سنن ترمذى و مستدرك الصّحيحين آمده است؛ در روايتى كه در صحيح مسلم آمده است می نویسد: «يزيد بن حيّان» مى گويد: به همراه «حصين بن سبرة» و «عمر بن مسلم» به نزد صحابى معروف پيامبر «زيد بن ارقم» رفتيم، هنگامى كه نزد او نشستيم، حصين به او گفت: اى زيد بن ارقم! توبه افتخارات بزرگى دست يافته اى، پيامبر صلى الله عليه و آله را زيارت نموده اى، از او حديث شنيده اى، در ركابش جنگيده اى، در پشت سر او نماز خوانده اى، براستى كه اين مفاخر بزرگى است! اكنون حديثى از آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده اى براى ما نقل كن. زيد بن ارقم گفت: سنّ من بالا رفته و بر اثر پيرى برخى از آنچه را از آن حضرت شنيده ام فراموش كرده ام. سپس حديث زيرا را براى ما نقل كرد: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله در صحراى غدير خم به سخنرانى پرداخت و پس از حمد و ستايش پروردگار و بيان موعظ و تذكّراتى فرمود: أَيُّهَا النَّاسُ! فَإِنَّما أَنَا بَشَرٌ يُوشَكُ أَنْ يَأْتِيَ رَسُولُ رَبّي فَأُجِيبَ وَ أَنَا تارِكٌ فِيكُمْ ثِقْلَيْنِ أَوَّلُهُما كِتابُ اللَّهِ فِيهِ الْهُدى وَ النُّورُ فَخُذُوا بِكِتابِ اللَّهِ وَ اسْتَمْسِكُوا بِه » فَحَثَّ عَلى كِتابِ اللَّهِ وَ رَغَّبَ فِيهِ» ثُمَّ قالَ: «وَ أَهْلُ بَيْتي اذَكّركُم اللَّه فِي أَهْلِ بَيْتِي ... اى مردم! من همچون شما بشرى هستم و مرگ من نزديك است، آماده مرگ هستم؛ و من در ميان شما دو چيز گرانبها به يادگار مى گذارم، يكى از آنها قرآن مجيد است، كتابى كه هدايت و نور است؛ كتاب خدا را چنگ بزنيد و به آن تمسّك جوئيد. زيد در ادامه مى گويد: پيامبر در مورد كتاب خدا مردم را تشويق و ترغيب كرد و سپس فرمود: «و ديگرى اهل بيتم را در ميان شما به يادگار مى گذارم» و سپس سه بار فرمود: «خداوند را در مورد اهل بيتم به خاطر داشته باشيد.» (صحیح مسلم ج۴حدیث۲۴۰۸) @jorenab

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یاد ست غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست مجو درستیِ عهد از جهانِ سست‌ نهاد که این عجوز، عروسِ هزار دامادست

سلام عزیز اگر بخوام این چند بیت را با زبانی تازه تر، امروزی تر و در عین حال وفادار به روح حافظ بازگو کنم، می شه گفت: حافظ در اینجا داره با ما از تجربه ای حرف می زند که فقط از راه خواندن به دست نمی آید، از دل زیستن میاد. او نمی خواد صرفا نصیحتی به ما بده، می خواد ما را از یک خطای همیشگی نجات بده: این که خیال کنیم زندگی را می شه با غصه خوردن، با دل سوزاندن و با دل بستن به وعده های دنیا، قابل اعتماد و قابل مهار کرد. در بیت نخست، حافظ می گه این حرفی که می شنوی، فقط یک توصیه معمولی نیست. حاصل سال ها رفتن، افتادن، دیدن و فهمیدن است. یعنی این پیام، از جنس شعار نیست، از جنس تجربه است. انگار می گه اگر می خواهی راه را کوتاه تر طی کنی، به پند کسی گوش کن که خودش گرد و خاک این راه را خورده است. در بیت دوم، از ما می خواد از غصه های فرساینده فاصله بگیریم. غم جهان، همان گرفتاری همیشگی ذهن است؛ همان درگیری با چیزهایی که یا گذشته اند یا هنوز نیامده اند. حافظ می گه این اندازه خودت را درگیر نکن، چون زندگی با اندوه دائمی بهتر نمی شه. او به جای تلخی، از لطافت عشق حرف می زند؛ از نگاهی که جهان را فقط میدانِ فشار و خسارت نمی بینه، بلکه آن را جایی برای فهم، زیبایی و عبور می داند. در بیت سوم، لحنی بسیار حکیمانه داره، می گوید اگر چیزها آن طور که تو می خواهی پیش نرفت، چهره ات را گره نزن. با زندگی درگیر جنگ بی پایان نشو. به آنچه داده شده، رضایت بده. نه از سر تسلیم بی فکر، بلکه از سرفهم این حقیقت که همه چیز در اختیار ما نیست. بعضی درها اصلا برای خواستن ما ساخته نشده اند. پس آرامش، گاهی از پذیرفتن می آید نه از اصرار. و در بیت چهارم، حافظ یک ضربه نهایی می زند؛ خیلی روشن و بی پرده. می گوید از دنیا، وفاداری کامل نخواه. این جهان، ثباتِ مطلق ندارد. امروز چیزی می ده و فردا پس می گیره. دنیا را نباید با یک شریکِ وفادار اشتباه گرفت. او مثل چیزی است که هر لحظه رنگ عوض می کنه و به کسی تازه دل می بندد. پس اگر کسی همه امیدش را به آن بسته باشد، دیر یا زود دل شکسته می شه، اگر بخواهم پیام این ابیات را در یک جمله جمع کنم، حافظ می گه: زندگی را با غصه های بی پایان خراب نکن، به ناپایداری دنیا دل نبند، و آرامش را در پذیرش و فهم عمیق تر از جهان پیدا کن. (جناب دکتر حسین زاده )

📍 سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهند بود 📝 اینجانب با صدق و خلوص، همه‌ی‌ کشورها و دولت‌های اسلامی را به دوستی و تعاون به خیر و نیکی دعوت می‌کنم تا با همکاری یکدیگر در راه پیشرفت امّت اسلامی و حلّ مسائل دنیای اسلام قدم برداریم. آنچه در این زمینه مسلّم است، عقربه‌ی زمان به عقب برنمی‌گردد و ملّت ها و سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهند بود. امریکا علاوه بر آنکه دیگر نقطه‌ی امنی برای شرارت و استقرار پایگاه نظامی در منطقه نخواهد داشت، روز به روز از وضع سابق خود فاصله می‌گیرد. ✍🏼 بخشی از پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت برگزاری حج | ۵ خرداد ۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

سالروز شهادت مسلم بن عقیل تسلیت باد @jorenab

وضع زمانه قابل دیدن دوبار نیست  رو پس نکرد هر که ازاین خاکدان  گذشت در کیش ما تجرد عنقا تمام نیست            در قید نام ماند اگر از نشان گذشت #کلیم_کاشانی می گویم : از اشعار بسیار زیبای کلیم کاشانی است می گویداگر کسی عاشق حق شده باشد هیچ ماو منیت در او نباید باشد لذا عنقا گرچه از نظر جسمی مجهول و نا معلوم است اما اسمش باقی مانده است کسی در حق ذوب شود اثری از او حتی نام باقی نمی ماند @jorenab