نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یاد ست غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست مجو درستیِ عهد از جهانِ سست‌ نهاد که این عجوز، عروسِ هزار دامادست

سلام عزیز اگر بخوام این چند بیت را با زبانی تازه تر، امروزی تر و در عین حال وفادار به روح حافظ بازگو کنم، می شه گفت: حافظ در اینجا داره با ما از تجربه ای حرف می زند که فقط از راه خواندن به دست نمی آید، از دل زیستن میاد. او نمی خواد صرفا نصیحتی به ما بده، می خواد ما را از یک خطای همیشگی نجات بده: این که خیال کنیم زندگی را می شه با غصه خوردن، با دل سوزاندن و با دل بستن به وعده های دنیا، قابل اعتماد و قابل مهار کرد. در بیت نخست، حافظ می گه این حرفی که می شنوی، فقط یک توصیه معمولی نیست. حاصل سال ها رفتن، افتادن، دیدن و فهمیدن است. یعنی این پیام، از جنس شعار نیست، از جنس تجربه است. انگار می گه اگر می خواهی راه را کوتاه تر طی کنی، به پند کسی گوش کن که خودش گرد و خاک این راه را خورده است. در بیت دوم، از ما می خواد از غصه های فرساینده فاصله بگیریم. غم جهان، همان گرفتاری همیشگی ذهن است؛ همان درگیری با چیزهایی که یا گذشته اند یا هنوز نیامده اند. حافظ می گه این اندازه خودت را درگیر نکن، چون زندگی با اندوه دائمی بهتر نمی شه. او به جای تلخی، از لطافت عشق حرف می زند؛ از نگاهی که جهان را فقط میدانِ فشار و خسارت نمی بینه، بلکه آن را جایی برای فهم، زیبایی و عبور می داند. در بیت سوم، لحنی بسیار حکیمانه داره، می گوید اگر چیزها آن طور که تو می خواهی پیش نرفت، چهره ات را گره نزن. با زندگی درگیر جنگ بی پایان نشو. به آنچه داده شده، رضایت بده. نه از سر تسلیم بی فکر، بلکه از سرفهم این حقیقت که همه چیز در اختیار ما نیست. بعضی درها اصلا برای خواستن ما ساخته نشده اند. پس آرامش، گاهی از پذیرفتن می آید نه از اصرار. و در بیت چهارم، حافظ یک ضربه نهایی می زند؛ خیلی روشن و بی پرده. می گوید از دنیا، وفاداری کامل نخواه. این جهان، ثباتِ مطلق ندارد. امروز چیزی می ده و فردا پس می گیره. دنیا را نباید با یک شریکِ وفادار اشتباه گرفت. او مثل چیزی است که هر لحظه رنگ عوض می کنه و به کسی تازه دل می بندد. پس اگر کسی همه امیدش را به آن بسته باشد، دیر یا زود دل شکسته می شه، اگر بخواهم پیام این ابیات را در یک جمله جمع کنم، حافظ می گه: زندگی را با غصه های بی پایان خراب نکن، به ناپایداری دنیا دل نبند، و آرامش را در پذیرش و فهم عمیق تر از جهان پیدا کن. (جناب دکتر حسین زاده )

📍 سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهند بود 📝 اینجانب با صدق و خلوص، همه‌ی‌ کشورها و دولت‌های اسلامی را به دوستی و تعاون به خیر و نیکی دعوت می‌کنم تا با همکاری یکدیگر در راه پیشرفت امّت اسلامی و حلّ مسائل دنیای اسلام قدم برداریم. آنچه در این زمینه مسلّم است، عقربه‌ی زمان به عقب برنمی‌گردد و ملّت ها و سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهند بود. امریکا علاوه بر آنکه دیگر نقطه‌ی امنی برای شرارت و استقرار پایگاه نظامی در منطقه نخواهد داشت، روز به روز از وضع سابق خود فاصله می‌گیرد. ✍🏼 بخشی از پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت برگزاری حج | ۵ خرداد ۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

سالروز شهادت مسلم بن عقیل تسلیت باد @jorenab

وضع زمانه قابل دیدن دوبار نیست  رو پس نکرد هر که ازاین خاکدان  گذشت در کیش ما تجرد عنقا تمام نیست            در قید نام ماند اگر از نشان گذشت #کلیم_کاشانی می گویم : از اشعار بسیار زیبای کلیم کاشانی است می گویداگر کسی عاشق حق شده باشد هیچ ماو منیت در او نباید باشد لذا عنقا گرچه از نظر جسمی مجهول و نا معلوم است اما اسمش باقی مانده است کسی در حق ذوب شود اثری از او حتی نام باقی نمی ماند @jorenab

#پرسش_و_پاسخ ♦️سوال حضرت ابراهیم به فرزندش حضرت اسماعیل فرمود درخواب دیدم که تورا قربانی می کنم (إِنِّی أَرَی فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ) از حضرت اسماعیل سوال کرد نظرت چیست؟ (فَانظُرْ مَاذَا تَرَی) حضرت اسماعیل فرمود فرمان الهی را انجام بده نگران من نباشید ان شالله مرا از صبر کنندگان خواهی یافت (ۚ قَالَ یَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ ۖ سَتَجِدُنِی إِن شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ (صافات۱۰۲) حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل هردو تسلیم پروردگارشدند و حضرت ابراهیم ،حضرت اسماعیل را برای قربانی شدن آماده نمود (فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِینِ (صافات:۱۰۳) درین زمان ندا آمد رویای خودت را تصدیق کردی و تحقق بخشیدی نیاز به قربانی نیست (قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا (صافات:۱۰۴) سوال این است حضرت ابراهیم در خواب دید قربانی میکند اما در بیداری آماده شده برای قربانی کردن اما حضرت اسماعیل را قربانی نکرد پس چرا قران می فرماید رویایت را تحقق بخشیدی؟ ♦️جواب آن چیزی که در این داستان مهم بود امتحان حضرت ابراهیم بود اینکه با توجه به اینکه با زحمت و سختی فراوان در پیری صاحب فرزند شد و مجبور شد در یک بیابان بی آب و علف، مادر و فرزند را تنها بگذارد فرزندی که اینگونه رشد کرد بطور طبیعی علاقه و دوستی پدر نسبت به او زیاد است لذا مورد امتحان واقع شد تا معلوم شود آیا حاضر است برای خداوند از عزیزترین فرد زندگی اش بگذرد واین علاقه را قربانی راه خداوند کند و همه چیز را فقط برای خداوند دوست داشته باشد وقتی آماده قربانی شد نشان داد می تواند برای خداوند از همه چیز بگذرد لذا از امتحان سر بلند بیرون آمد و امروزه برای کار الهی که انجام داد خداوند همه را فرمان می دهد هرگاه به خانه من می آیید به احترام چنین امر بزرگی، قربانی کنید و حتی مستحب است کسانی که حج نیستند قربانی کنند ♦️نکته وقتی خداوند برای حضرت ابراهیم که فرزندش را تا قربانگاه برد اما قربانی نکرد چنین دستوری می دهد و همه را فرمان می دهد ابراهیم وار قربانی کنند برای امام حسین علیه السلام که خودش را و فرزندش را در راه خداوند قربانی کرد چه لطفی خواهد کرد؟ آیا روا نیست بفرماید هرکس برای حسین بن علی گریه کند و قطره اشکی به اندازه بال مگس بریزد گناهش بخشوده و بهشت بر او واجب می شود؟ مَنْ ذُکِرَ الْحُسَیْنُ عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَیْنَیْهِ مِنَ الدَّمْعِ مِقْدَارُ جَنَاحِ ذُبَابٍ کَانَ ثَوَابُهُ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَمْ یَرْضَ لَهُ بِدُونِ الْجَنَّةِ (بحار الانوار ج۴۴ص۲۸۸) @jorenab

نظام_ محاسبات_ الهی ✳️الماس و گردو این پیام را همیشه و تا آخر عمرتون يادتون باشه .. بعضی وقتا آدما الماسی تو دست دارن، بعد چشمشون به یه گردو می افته .... خم میشن تا گردو رو بردارن، یهو الماسه می افته رو شیب زمین، قل میخوره و تو عمق چاهی فرو میره .... میدونی چی می مونه ...؟ یه آدم دهن باز ... یه گردوی پوک ... و یه دنیا حسرت ... مواظب الماسهای زندگیمون باشیم، شاید به دلیل اینکه صاحبش هستیم و بودنش برامون عادی شده ارزشش رو از یاد بردیم ... میدونی الماسهای زندگی آدم چیه : پدر ، مادر، همسر، فرزند، سلامتی، سرفرازی، خانواده، دوستان خوب، کار، عشق و . این ها را چون عطر خوش بخور، بگذار تا در فضای جانت بپیچد: «هر آن‌چه داری»، «هر آن‌که دوستش داری»، «هر سلامتی که در رگ‌هایت جاریست»، «هر لحظه‌ی آرام که نفس می‌کشی»، «هر لبخند عزیزی که بر لبان یارت می‌نشیند»… این‌ها نه عادی، که معجزه‌های کوچک روزمره‌ی زندگانی‌اند. بنگر، لمس کن، و عمیقاً قدر بدان. به_ خدا _اعتماد_ کنیم (جناب دکتر حسین زاده)

حضرت علی علیه السلام: عقل ترا کفایت کند ( زمانی سودمند است) که راه صحیح را ازراه باطل به تو نشان دهد كَفَاكَ مِنْ عَقْلِكَ مَا أَوْضَحَ لَكَ سُبُلَ غَيِّكَ مِنْ رُشْدِكَ (نهج البلاغه حکمت۴۲۱) میگویم: راغب در مفردات « غَیّ» را آن گمراهی می داند که همراه عقیده فاسد باشد و کلمه (رُشد )یعنی رسیدن انسان به مرحله ای که مصلحت و مفسده خود را درک کند و به مقصود درست برسد مراد از عقل در اینجا عقل عملی است یعنی ارزش عقل ( و هدف از آفرینش عقل) این است انسان را به سوی حق هدایت کند و از راه انحراف و گمراهی باز دارد @jorenab