وقتی کار دل به جان رسید، کارد به استخوان رسید، ناله کردن یا نکردن که دیگه فرقی نداره حضرت مولانا.
به استغنایِ غم که برسی، دیگه پاهات از اضطراب تکون نمیخوره، سرت داغ نیست، اشکت پشت پلکت خونه نمیسازه، رها میکنی و کند میشی، کند میشی و ساکن میشی، ساکن میشی و جا میمونی، جا میمونی و فراموش میشی.