اگر عشق نصیب آدم های شجاع میشود ، بگذار من ترسو ترینُ بی عرضه ترین باشم. این شجاعت به هلاکت بعدش نمی ارزد. طعمه‌ی دهان کسی شدن برای شیرینیِ مزاجش خوش نیست، اقلکا برای کسی که غرور را بر شور ترجیح میدهد.

پنجره‌های دلتنگی شب‌ها باز میشوند:)

تو بیا به آغوش کشیدنت با من بوسه باران کردنم با تو :)

1:11

‏ای روزگار! از چه کسی می‌توان گرفت تاوان این جوانی از دست رفته را؟

به من می‌گفتند: چرا این‌قدر آرامید؟ حال آن‌که از سر تا به پا سوخته بودم. شب در کوچه‌ها می‌دویدم، نعره می‌کشیدم، روز را به آرامی کار می‌کردم.

بی تو آوارم و بر خویش فرو ریخته‌ام ای همه سقف و ستون و همه آبادیِ من :)

عشق را به وضوح دیدم؛ وقتی داشت به‌جای تمام جهان، از او دلجویی می‌کرد و جورِ تمام آدم‌هایی که به او زخم زده‌بودند را یک‌‌تنه به دوش می‌کشید...

1:36

کاش یکی بود چشمامونو می‌فهمید وقتی ناراحت می‌شدیم به سینه‌اش اشاره می‌کرد و می‌گفت: «اینجا وطنِ توست»

یک امشب را ، مهتابم باش؛

اگه روابط انسانی انقد پیچیده نبود بهت زنگ میزدم و میگفتم که چقد بهت نیاز دارم .