ولی جدایِ از شوخی ، این بزرگ شدنه خیلی ترسناک به نظر میاد.

باید با نیمی از احساسات جینگولیت خداحافظی کنی و بعدشم انقدر دغدغه و مشکلات پیدا میکنی که خنده از رو لبت فرار میکنه.

+

باور بفرمایید این حجم از اضطراب برای بدن کوچک و نازنازیِ من زیاده.

بچه ها واقعاً خوش به حالتون که انقدر منتظر محرمید تا برید هیئت و روضه و اینور اونور،گریه و عزاداری کنید.

منم خیلی منتظر محرمم ولی هر سال فقط میشینم کنج خونه و کربلا رفتن و هیئت رفتنای بقیه رو نگاه میکنم و حسرت میخورم:)

2:33

هر چی دارم فکر میکنم میبینم ما جز شما کسیو نداریم آقای امام حسین..

اگه شما مارو دوست نداری ولی ما شمارو دوست داریم آقا

کی رو جز شما داریم مگه؟ کیه که انقدر خوب مثل شما بهمون پناه بده و دست نوازش بکشه رو سرمون؟

میدونید بچه ها؟ اصلاً بحثِ اینکه شرایط رفتن رو ندارم نیست ؛ بحث سر اینه که آدم اگه با لیاقت باشه و اگه اهل بیت بپذیرنش ، میره... هر جوری که باشه میره... این حسِ اینکه منو نخواستن و نمیخوان منو داره میکشه..

ولی همین گناه های کوچولو موچولو کم کم یسری چیزا رو از آدم میگیره ؛ آدمو از یسری چیزا دور میکنه ؛ اون حس و حال خوبو ازمون میقاپه و ما متوجهش نیستیم.